Πέμπτη, Μαΐου 25, 2017

Ένα πολύτιμο εργαλείο φιλομάθειας

Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας των
 H.G. Liddell & R. Scott
Ψηφιακή έκδοση σε βάση δεδομένων του Ενδιάμεσου
Λεξικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας

ΠΗΓΗ: www.stipsi.gr


 
Α-α
Από το 9 έως το 236


 
Β-β  Από το 237 - 262
Γ-γ Από το 263 - 281
Δ-δ Από το 282- 361
Ε-ε Από το 362 - 557
Ζ-ζ Από το 556 -564
Η-η  Από το 565 - 582
Θ-θ Από το 583 - 608
Ι-ι Από το 609 - 630
Κ-κ Από το 631 - 743
Λ-λ  Από το 744 - 778
Μ-μ Από το 779 - 844
Ν-ν Από το 845 - 868
Ξ-ξ Από το 869 - 873
Ο-ο Από το 874 - 938
Π-π  Από το 939 - 1138
Ρ-ρ Από το 1139 - 1151
Σ-σ Από το 1152 - 1269
Τ-τ Από το 1270 - 1326
Υ-υ Από το 1327 - 1370
Φ-φ Από το 1371 - 1408
Χ-χ Από το 1409 - 1490
Ψ-ψ Από το 1441 - 1448
Ω-ω Από το 1449 - 1458

 
Αντίο ΔΕΗ! Καλώς ήρθες Tesla Powerwall!
https://4.bp.blogspot.com/-7GmMugbNXT0/WR8-EE5pmsI/AAAAAAABARQ/5uiOJ52wvPs1ubgoKQ2CIz2KHUsrCV2TACLcB/s400/Open-700x325.jpgΣτην προχθεσινή ανακοίνωση του, o Elon Musk, χαρισματικός CEO της Tesla Motors παρουσίασε το όραμα του για την μελλοντική τροφοδότηση των σπιτιών μας με πράσινη ενέργεια. Το όραμα αυτό ονομάζεται Powerwall και αποτελεί μια οικιακή μπαταρία ιόντων λιθίου, η οποία θα αναλάβει να καλύψει τις πλήρεις ενεργειακές ανάγκες μιας σύγχρονης κατοικίας, απαλλάσσοντας την παντελώς από την ανάγκη για σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτροδότησης.

Τα Powerwalls θα κυκλοφορήσουν σε δύο εκδόσεις, μια των 7kWh και μία των 10KWh με δυνατότητα κάλυψης των ενεργειακών αναγκών ενός σπιτιού ή μιας μικρής επιχείρησης. Ουσιαστικά οι μπαταρίες αυτές  θα φορτίζονται την ημέρα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως ηλιακά πάνελ και θα τροφοδοτούν με ηλεκτρική ενέργεια τις συσκευές μας όποτε χρειάζεται την ημέρα και βέβαια τη νύχτα.
https://1.bp.blogspot.com/-e-uSzmY_BbQ/WR8-IC5aNLI/AAAAAAABARU/4qNa-VXArmkoo1JA045YbGqTdTE1h8SfwCLcB/s640/unnamed%2B%25284%2529.jpg
Το μικρό μέγεθος, η υψηλή απόδοση και ο «πράσινος» χαρακτήρας των νέων αυτών μπαταριών, αναμένεται, σύμφωνα με την εταιρεία, να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος καταναλώνει την ηλεκτρική ενέργεια. Σύμφωνα με τον Elon Musk, η νέα μπαταρία κατοικιών, θα μπορούσε να εγκατασταθεί στα πρώτα σπίτια μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Αρχικά η διάθεση των Powerwalls θα ξεκινήσει από την Αμερική σύντομα όμως οι θαυματουργές πηγές ενέργειας θα λανσαριστούν και στην παγκόσμια αγορά. 

https://4.bp.blogspot.com/-27S3ZNGkXK8/WR8-MjmCl1I/AAAAAAABARY/TA4utXimVSMO19eSuYtvYC-cr8YNL6uzQCLcB/s640/unnamed%2B%25283%2529.jpg

Η τιμή της Powerwall 7kWh θα είναι 3.000 δολάρια, ενώ η μεγαλύτερη των 10kWh θα κοστίζει περί τα 3.500 δολάρια. Με τη βοήθεια της μπαταρίας της Tesla, η εταιρεία θεωρεί ότι οι καταναλωτές θα μπορούσαν να πάρουν μια οικονομική ανάσα, ελαφρύνοντας σημαντικά τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς αντί να πωλούν την ενέργεια που προέρχεται από τα φωτοβολταϊκά τους συστήματα, θα είναι σε θέση να την αποθηκεύουν και να την καταναλώνουν οι ίδιοι και μάλιστα σε ώρες κατά τις οποίες η τιμή του ρεύματος είναι υψηλή. Εξάλλου η σχεδίαση των Powerwall είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και μπορούν να τοποθετηθούν επιτοίχια ακόμα και εντός του σπιτιού μας, καθώς μοιάζουν με γλυπτά!

https://1.bp.blogspot.com/-cfd3_4hK8Rs/WR8-Q4mm8hI/AAAAAAABARc/si5T8UqzXGU2Z_2virLIePtJIk4l7PPkQCLcB/s640/unnamed%2B%25282%2529.jpg

Σε περίπτωση αυξημένων αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας η Tesla θα κατασκευάσει τα Powepacks, υπέρ-μπαταρίες των 100kWh που θα μπορούν να φτάσουν έως τα 10MWh καθώς θα έχουν αρθρωτή σχεδίαση. Η τιμή του Powerpack των 100kWh θα είναι 25.000 δολάρια. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο Elon Musk με 160 εκατομμύρια Powerpacks μπορεί να τροφοδοτηθεί ολόκληρη η Αμερικάνικη ήπειρος, ενώ με 2 δικσεκατομμύρια Powerpacks ολόκληρος ο πλανήτης. Τα Powerwalls και Powerpacks ανήκουν στη νέα προϊοντική κατηγορία που η εταιρεία ονομάζει Tesla Power.

https://2.bp.blogspot.com/-WNpQsOSaa7U/WR8-Ut5NO8I/AAAAAAABARg/gYP6tnj2CLY7PFCMvvra6R0tezMo9e7EQCLcB/s640/unnamed%2B%25281%2529.jpg

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο χαρισματικός Elon Musk, έχουμε στον ουρανό μας έναν πυρηνικό αντιδραστήρα σύντηξης, τον ήλιο, που μας χαρίζει απλόχερα την ενέργεια του και μάλιστα εντελώς δωρεάν. Καιρός λοιπόν να εκμεταλλευτούμε αυτήν την αστείρευτη πηγή ενέργειας! Οι μπαταρίες θα κατασκευάζονται στο νέο εργοστάσιο Gigafactory, το οποίο θα ολοκληρωθεί το 2017, ενώ έως το 2020 θα μπορεί να παράγει σε ένα μήνα όσες μπαταρίες παρήχθησαν παγκοσμίως το 2013.

Η επίσημη σελίδα του προϊόντος: https://www.tesla.com/powerwall



ΠΗΓΗ: http://fnm.com.gr

ΟΤΑΝ ΠΙΝΩ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ


Σχετική εικόναLa Capella Reial de Catalunya / Hespèrion XXI - Jordi Savall, dir. Carlos V - Mille Regretz: La Canción del Emperador

CD info:
http://www.medieval.org/emfaq/cds/avo...

Cross-reference to Attaingnant's Premier Livre de Danseries in 1530:
https://youtu.be/vLFXdoXRk0w

Quand je bois du vin clairet,
Amis, tout tourne,
Aussi désormais
je bois Anjou ou Arbois.
Chantons et buvons,
à ce flacon faisons la guerre,
chantons et buvons,
mes amis, buvons donc.

Le bon vin nous a rendus gais, chantons,
oublions nos peines, chantons.
En mangeant d'un gras jambon,
à ce flacon faisons la guerre.

Buvons bien, là buvons donc
à ce flacon faisons la guerre.
En mangeant d'un gras jambon
à ce flacon faisons la guerre.

Buvons bien, mes amis, trinquons,
buvons, vidons nos verres.
En mangeant d'un gras jambon
à ce flacon faisons la guerre


WHEN I DRINK A CLARET WINE

When I drink a Claret Wine,
friends, my head turns,
but that is true now also
when I drink Anjou or Arbois.
Let's sing and drink,
let's make war on this bottle
let's sing and drink,
my friends, drink up then.

Good wine makes us gay let's sing,
forget our troubles, let's sing.
While eating a fat ham,
let's make war on this bottle.

Let's drink our fill, let's drink
and make war on this bottle.
While eating a fat ham,
let's make war on this bottle.

Drink up, my friends, let's toast
and drink, empty our glasses.
While eating a fat ham,
let's make war on this bottle.


La Capella Reial de Catalunya:
Elisabetta Tiso (soprano), Henar Alvarez (soprano), Ana Huete (soprano), Rosa Domínguez (mezzo-soprano), Pascal Bertin (countertenor), Carlos Mena (counter-tenor), Josep Hernandez (countertenor), Lambert Climent (tenor), Francesc Garrigosa (tenor), Lluís Villamajó (tenor), Carlos López (baritone), Jordi Ricart (baritone), Daniele Carnovich (bass)

Hespèrion XXI:
Jordi Savall (viola da gamba), Sergi Casademunt (viola da gamba), Eunice Brandao (viola da gamba), Lorenz Duftschmid (viola da gamba), Juan-Manuel Quintana (viola da gamba), Alberto Rasi (violone), Jean-Pierre Canihac (cornett), Béatrice Delpierre (shawm), Stefan Legée (alto sackbut), Daniel Lassalle (tenor sacklbut), Josep Borràs (tenor shawm, bajón), Lorenzo Alpert (bajón), Luca Guglielmi (organo di legno), Andrew Lawrence-King (renaissance harp), Arianna Savall (renaissance harp), Xavier Díaz (lute, vihuela de mano, guitar), Pedro Estevan (percussion, bells)


Γιούρογκρουπ: ο βρόμικος ρόλος ενός άτυπου διευθυντηρίου αξιωματούχων

Politico: Έλλειμμα διακυβέρνησης στο Eurogroup

ΑΘΗΝΑ 24/05/2017 

Πηγή: nooz.gr

Με επικριτικά, ως επί το πλείστον, σχόλια υποδέχθηκαν τόσο ο βελγικός Τύπος, όσο και τα εξειδικευμένα στα ευρωπαϊκά θέματα Μέσα Ενημέρωσης, την αδυναμία του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας να καταλήξει στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης και στις ρυθμίσεις ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

«Οι πιστωτές της Ελλάδας χρονοτριβούν», τιτλοφορείται δημοσίευμα στην La Libre Belgique, σημειώνοντας ότι πηγή της εμπλοκής δεν είναι οι διαφορές της Αθήνας και των πιστωτών της, αφού όλοι - ακόμα και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών - εξήραν την Ελλάδα για τη δουλειά που έκανε τις τελευταίες εβδομάδες προκειμένου να εκπληρώσει τις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά οι διαφωνίες ΔΝΤ και Ευρωπαίων και πιο συγκεκριμένα ΔΝΤ και Γερμανίας. 

Καταλήγοντας, η εφημερίδα σχολιάζει, τις διαβεβαιώσεις όλων ότι δεν απέχει πολύ η ολοκλήρωση της συμφωνίας και ότι θα βρεθεί λύση μέχρι την επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου στο Λουξεμβούργο, επισημαίνοντας ότι ένα από τα διδάγματα του ελληνικού έπους είναι «κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι».    

«Το ΔΝΤ επαινεί τις ελληνικές μεταρρυθμίσεις μετά την αποτυχία», είναι ο εξάλλου ο τίτλος δημοσιεύματος της L' Echo, το οποίο αναφέρεται σε σχετικές δηλώσεις του Πολ Τόμσεν, ότι «οι Έλληνες έδωσαν την προηγούμενη εβδομάδα το πράσινο φως για ένα πολύ ισχυρό πρόγραμμα» και ότι «αυτό είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε, επειδή αντιμετωπίζει κάποια ευαίσθητα ζητήματα όπως το συνταξιοδοτικό και τη φορολογική μεταρρύθμιση».

Την αδυναμία των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών να επιλύσουν την ελληνική κρίση χρέους κατά την προχτεσινή συνεδρίαση προβάλλει εξάλλου ρεπορτάζ που φιλοξενεί η εφημερίδα De Standaard υπό τον τίτλο «Ακόμα ένα μήνας αναμονής για τη δόση». Σημειώνεται ότι παρά την παράταση της εκκρεμότητας με την εκταμίευση της δόσης, η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει και θα αποπληρώσει κανονικά τις οφειλές της τον Ιούλιο.

Για αρνητικό αντίκτυπο που είχε στις αγορές ομολόγων η αποτυχία του Eurogroup να φτάσει σε συμφωνία για την Ελλάδα, αναφέρεται ρεπορτάζ της De Tijd υπό τον τίτλο «Άνοδο εμφανίζουν οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων λόγω του αδιεξόδου στο θέμα του χρέους». 

Σημειώνεται ειδικότερα ότι το αδιέξοδο στο Eurogroup και η μη ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, επηρεάζει δυσμενώς το κόστος δανεισμού της Ελλάδας, με αποτέλεσμα τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων να έχουν ξεπεράσει το 5,79% από 5,65%.

«Το Eurogroup αντιμέτωπο με το δικό του έλλειμμα: τη διακυβέρνηση», αναφέρει εξάλλου με αφορμή το ζήτημα η ιστοσελίδα Politico υπογραμμίζοντας ότι οι επικριτές του υποστηρίζουν ότι ενεργεί ως μία ιδιωτική λέσχη οικονομικών αξιωματούχων, ενώ οι συμμετέχοντες σε αυτό ισχυρίζονται ότι η έλλειψη τύπων είναι εκείνο που το κάνει λειτουργικό.

«Η καθυστέρηση συμφωνίας για το ελληνικό χρέος πλήττει τους πραγματικούς ανθρώπους», αναφέρει τέλος από την πλευρά του το Euractiv σημειώνοντας ότι οι πιστωτές της Ελλάδας και οι εταίροι της ευρωζώνης για μία ακόμη φορά απογοήτευσαν της Αθήνα.

Το δημοσίευμα, αναφερόμενο στα όσα εκτυλίχθηκαν στο Eurogroup της Δευτέρας, σημειώνει ότι η παράταση των διαπραγματεύσεων έχει καταστροφικές συνέπειες στην ανάπτυξη της χώρας και στις πιθανότητές της να σπάσει το φαύλο κύκλο της ύφεσης, του χρέους και της λιτότητας. 

Διερωτάται δε, γιατί υπάρχει έλλειψη της αίσθησης του κατεπείγοντος, από τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ αποκτά νόημα η φράση «ο χρόνος είναι χρήμα» και το τίμημα που πληρώνουν οι απλοί Έλληνες πολίτες είναι τεράστιο, αφού έχουν εξατμιστεί οι οικονομίες μιας ζωής, οι συντάξεις έχουν συρρικνωθεί και δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι έχει καταστραφεί το μέλλον πολλών. 

Για το λόγο αυτό, καταλήγει το Euractiv, είναι εκνευριστικά τα κενά συγχαρητήρια των πιστωτών της Ελλάδας, σε συνδυασμό με την απουσία συμφωνίας.

Τετάρτη, Μαΐου 24, 2017

ΕΡΩΤΙΚΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ

La Bella Noeva: Ιταλική μουσική του 17ου αιώνα
__

00:01:27 • Giulio Caccini: Udite amanti
00:09:23 • Giulio Caccini: Amarilli
00:14:29 • Biagio Marini: Amante lontano dalla sua donna
00:18:05 • Claudio Monteverdi: Si dolce è'l tormento
00:22:01 • Giovanni Stefani: Amante felice
00:26:29 • Alessandro Grandi: O quam tu pulchra es
00:30:31 • Guido Morini: Concerto spirituale
00:34:45 • Claudio Monteverdi: Laudate dominum
00:42:14 • Marco Beasley: Tarantella primma, siconna e terza
00:46:57 • Anonymous: La bella noeva
00:54:48 • Giuseppe Morini: La cantata sopra l'arcicalascione
__

Encores:

01:03:48 • Giuseppe di Vittorio: Sona'a battenti
01:10:00 • Capurro & Di Capua: O sole mio
01:15:23 • Giovanni Stefani: Amante felice
__

• Marco Beasley: tenor

Musicians:

Guido Morini • Rossella Croce
Elisa Citterio • Marco Frezzato
Franco Pavan • Stefano Rocco

Ensemble Accordone
Conducted by Guido Morini

Ο Μιχάλης Ιγνατίου προς ευεργετηθέντες πολιτικούς από το Mega

Ο Μιχάλης Ιγνατίου για το Mega:" Όταν οι πολιτικοί, που ευεργετήθηκαν από το Mega, δεν υπολογίζουν τους 500 εργαζόμενούς  του..."

Ο Μιχάλης Ιγνατίου για το Mega: Όταν οι πολιτικοί, που ευεργετήθηκαν από το Mega, δεν υπολογίζουν τους 500 εργαζομένους του - Media

Το καυστικό κείμενο που γράφει στην ιστοσελίδα του  ο ανταποκριτής στις ΗΠΑ Μιχάλης Ιγνατίου σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στο MEGA, μετά την παραχώρηση του 19,63% στον Ιβάν Σαββίδη, από τον Φώτη Μπόμπολα.

Δεν έχω καμία απολύτως πρόθεση να υποστηρίξω τον άλφα ή τον βήτα πολιτικό, επιχειρηματία και δημοσιογράφο που ασχολείται με το θέμα του πολύπαθου Mega. Ζούμε σε Δημοκρατία και ο καθένας έχει τις απόψεις του που είναι σεβαστές. Αλλά δεν σημαίνει ότι οι απόψεις αυτές είναι και ορθές. Επίσης δεν με ενδιαφέρει ποιος θα αγοράσει το Μεγάλο Κανάλι και με ποιους θα συνεργαστεί για να το λειτουργήσει, φτάνει οι διαδικασίες να είναι καθ’ όλα νόμιμες και καθαρές. Εάν η όποια συναλλαγή, η όποια αγοραπωλησία, είναι νόμιμη και ηθική και μέσα στο πλαίσιο των νόμων του ελληνικού κράτους, γιατί πρέπει να τεθούν εμπόδια για την πραγματοποίησή της; Δεν υπάρχει κανένας λόγος, φτάνει -όπως τόνισα- να κυριαρχεί η νομιμότητα.
Όμως, όποιος και να το αγοράσει ΠΡΕΠΕΙ να προστατεύσει τις θέσεις εργασίας και να σεβαστεί τους ανθρώπους που το κράτησαν ζωντανό. Εάν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα υπήρχε και κανάλι για να πωληθεί και να αγοραστεί… Τα παραπάνω είναι απαραίτητα, αλλά πρέπει να αφορούν όλους. Διότι το ελληνικό τηλεοπτικό σκηνικό, με τα σημερινά δεδομένα, υπάρχει και λειτουργεί σε ένα πέρα για πέρα καθεστώς παρανομίας. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Ότι άλλαξαν χέρια και ονόματα κανάλια μέσα στη νύχτα;
Επειδή πέρασαν χρόνια, εκείνες οι παρανομίες πρέπει να διαγραφούν; ΟΧΙ βέβαια. ΛΟΙΠΟΝ: Οι ΜΟΝΟΙ που ενδιαφέρουν και απασχολούν εμένα και πολλούς άλλους, είναι οι εργαζόμενοι. Και ειδικά όσοι συνέχισαν να εργάζονται απλήρωτοι και να προσφέρουν στο Μεγάλο Κανάλι τους τελευταίους 14 μήνες. Αυτοί και αυτές που κράτησαν ζωντανό το Mega. ΜΟΝΟ οι εργαζόμενοι με νοιάζουν και κανείς άλλος. Οι μέτοχοι, οι τραπεζίτες, οι επιχειρηματίες και οι μεγαλοδημοσιογράφοι των άλλων καναλιών, που καθημερινά βομβαρδίζουν το Mega, καλά την έχουν.
Διαθέτουν χρήμα να ζήσουν και τα δισέγγονα τους. Αλλά, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα, που απαιτεί άμεσα λύση: 500 και πλέον άνθρωποι, έχουν εγκαταλειφθεί στη τύχη τους και ουδείς, μα ουδείς, ασχολήθηκε ή ρώτησε να μάθει πως ζουν. Αν έχουν φαγητό τα παιδιά τους. Κανένας πολιτικός, ούτε οι «σύντροφοι» της Αριστεράς, που κόπτονται για την εργατιά, ασχολήθηκαν. Βλέπετε, οι εργαζόμενοι του Mega είναι διαφορετικοί απ’ όλους τους άλλους. Δεν ντρέπεστε μωρέ; Βούρδουλας που σας χρειάζεται… Και προσέξτε: Δεν αναφέρομαι στους δημοσιογράφους.
Λίγο-πολύ, η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων βρήκαν αλλού δουλειά, πολύ λίγοι μείναμε πιστοί στο Mega. Ομιλώ για τους εργαζομένους των κάτω ορόφων, οι οποίοι είναι ανώνυμοι και δεν έχουν βοήθεια και υποστήριξη. Χωρίς αυτούς, εμείς οι λεγόμενοι «επώνυμοι» τι θα είμασταν. Και το εννοώ και το υπογράφω… Όταν ακούστηκε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδης αγόρασε το 20% των μετοχών του κ. Φώτη Μπόμπολα, όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι -ακόμα και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι που έχουν κάπου βολευθεί- αναθάρρησαν.
Ένοιωσαν ότι ο «Γολγοθάς» τους, μετά από 14 μήνες, τελειώνει. Που να ήξεραν, οι άμοιροι, ότι θα τους έκοβαν τα φτερά με θανατηφόρες βολές ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ο βουλευτής και πρώην υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος και ο συνάδελφος και φίλος Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος για χρόνια έφαγε ψωμί από το Mega. Διότι κύριοι, είναι άλλο να πυροβολείτε τον Σαββίδη και τον Μπόμπολα, και άλλο να μην έχετε να πείτε μία κουβέντα για τους εργαζομένους. Κάντε ότι θέλετε με τους επιχειρηματίες, με τους οποίους μέχρι πρότινος είσασταν κολλητοί, σκοτωθείτε και βριστείτε όσο θέλετε μεταξύ σας, αλλά μέχρι εκεί. Μην παίζετε με το ψωμί των εργαζομένων. Και οι τρεις ευεργετηθήκατε από το Mega και τους εργαζομένους του.
Αποκλειστικό στασίδι είχατε στο Μεγάλο Κανάλι. Όποτε σας έκανε κέφι, με ένα τηλεφώνημα, βρισκόσασταν στα «φιλέτα» του δελτίου ειδήσεων και των εκπομπών του Mega. Και έρχεστε τώρα, να σταματήσετε την επαναλειτουργία του καναλιού και δεν περιμένετε να δείτε αν η όποια αγοραπωλησία είναι καθαρή και νόμιμη. Εάν υπάρχει ίχνος παρανομίας, θα είμαι και εγώ μαζί σας. Αλλά, κοιτάξτε τον καθρέφτη και οι τρεις σας. Και μετά να γίνεστε τιμητές των πάντων και να παίζετε με τις τύχες 500 και πλέον ψυχών. Δεν είμαστε ξένοι. Δεν ήρθαμε από το διάστημα.
Γνωριζόμαστε. Οι εργαζόμενοι του Mega κοιτάζονται στον καθρέφτη και το μέτωπο τους είναι πεντακάθαρο. Εάν δέκα δημοσιογράφοι προκάλεσαν τους τηλεθεατές -και ναι, το πιστεύω ότι προκάλεσαν- φταίνε οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, οι οποίοι τιμωρούνται πρώτα και πάνω απ’ όλα, από τους μετόχους του καναλιού. Τιμωρούνται που το κράτησαν όρθιο για να μπορούν να το πουλήσουν; Είναι μόνοι τους όλους αυτούς τους 14 μήνες. Όλα μπορούν να τα ανεχθούν. Όχι όμως την κριτική των πολιτικών, που πυροβολούν το κανάλι που τους ανέδειξε.
Και ο κ. Μητσοτάκης, και ο κ. Λοβέρδος και ο κ. Θεοδωράκης, ευεργετήθηκαν από το Mega και τους εργαζομένους του. Και καλά κάνουν να σιωπήσουν. ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ: Αν υπάρχει ίχνος παρανομίας σε αυτή την αγοραπωλησία, να μην σώσει να γίνει. Αλλά αν όλα είναι νόμιμα γιατί να κοπεί το ψωμί τόσων ανθρώπων;
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Αυτή τη στιγμή που γράφονται τούτες οι γραμμές δεν γνωρίζουμε καν εάν θα επαναλειτουργήσει το Mega. Λογικό είναι, όταν ένας επιχειρηματίας αγοράζει μετοχές μίας εταιρείας, να επιθυμεί την επαναλειτουργία της. Ο κ. Σαββίδης έχει δηλώσει επανειλημμένα την επιθυμία του να αγοράσει το Mega και στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα περιέγραψε και πως θα το λειτουργήσει. Υπάρχουν και άλλοι ενδιαφερόμενοι. Είναι και ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, ο κ. Μαρινάκης, όπως διάβασα στην καλή ιστοσελίδα aixmi.gr. Ο κάθε επιχειρηματίας που αγοράζει επιβάλλει τους κανόνες του. Ο εργαζόμενος έχει κάθε δικαίωμα να πάρει τη δική του απόφαση: Να φύγει ή να μείνει…
Μου κάνει εντύπωση το εξής: Αυτοί που κατηγορούν τον πρόεδρο του ΠΑΟΚ, και αύριο ίσως κατηγορήσουν τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, ή του Παναθηναϊκού, δεν υπηρετούν αφεντικά; Και με το παραπάνω το κάνουν, και γίνονται γελοίοι, και δεν έχουν σπονδυλική στήλη. Πολλοί είναι βασιλικότεροι των …βασιλιάδων. Και είμαι βέβαιος ότι αν τους δώσει περισσότερα χρήματα ο κάθε κ. Σαββίδης και ο κάθε κ. Μαρινάκης, θα εγκαταλείψουν τα σημερινά αφεντικά τους. Γνώρισα τον πρόεδρο του ΠΑΟΚ στην εκδήλωση του Λευκού Οίκου για την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Τον συνάντησα για όσα δευτερόλεπτα απαιτούνται για τη λήψη μίας φωτογραφίας.
Δέκα δευτερόλεπτα… Δεν ανταλλάξαμε καμία κουβέντα πέραν των τυπικών. Άρα δεν τον γνωρίζω και δεν μπορώ να έχω γνώμη. Εάν αγοράσει με νόμιμο τρόπο και επαναλειτουργήσει το Mega θα κριθεί από τις πράξεις του, από το δελτίο ειδήσεων και τις εκπομπές, που θα εισαγάγει.. Ανάλογα, ο καθένας από εμάς θα πάρει το δρόμο του για άλλες πολιτείες…
Μερικοί από εμάς, νοιώθουμε την κούραση των 40 χρόνων στο δημοσιογραφικό πεζοδρόμιο. Μέχρι τότε συνεχίζουμε να στηρίζουμε τους ανώνυμους εργαζομένους του καναλιού. Αυτοί είναι οι ήρωες, που ξέχασαν οι κ. Μητσοτάκης, Λοβέρδος και Θεοδωράκης.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Το Mega έχει ένα χαρακτήρα από την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του. Ταλαιπωρήθηκε τα χρόνια του Μνημονίου, χωρίς αμφιβολία. Εάν επαναλειτουργήσει πρέπει να επιστρέψει στις παλιές αρχές, που του πρόσφεραν εγκυρότητα. Ένα καθαρό δελτίο ειδήσεων με απόλυτο σεβασμό στη δεοντολογία και την αλήθεια. Ως ένας εκ των βετεράνων του καναλιού, πιστεύω ότι οι νεώτεροι συνάδελφοι μου, που τιμώ και εκτιμώ, είναι άξιοι να το αναλάβουν και να το απογειώσουν και πάλι…

Πηγή: mignatiou.com

ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ ΒΑΡΔΟΥ (2)


Ο λεπταίσθητος και τολμηρός επικούρειος επιγραμματοποιός Φιλόδημος



Φιλόδημου του Επικούρειου 

 
Ο επιγραμματοποιός και επικούρειος φιλόσοφος Φιλόδημος* καταγόταν, όπως και ο Μελέαγρος, από τα Γάδαρα της Παλαιστίνης. Στα νιάτα του έζησε ένα διάστημα στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον φιλόσοφο Ζήνωνα από τη Σιδώνα, ήδη όμως από τη δεκαετία του 70 π.Χ. βρίσκεται στη Ρώμη. Έζησε κυρίως στην περιοχή της Καμπανίας (Ηράκλειον, κοντά στην Νεάπολη), όπου ίδρυσε επικούρεια φιλοσοφική σχολή που είχε .ιδιαίτερη ακτινοβολία. Είναι πιο πολύ γνωστός για τις εκλαϊκευτικές φιλοσοφικές πραγματείες παρά για τα επιγράμματά του. «Είναι από τους πιο λεπταίσθητους, αλλά και πιο τολμηρούς, επιγραμματοποιούς του ερωτικού βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας [του πέμπτου], όπου έχουν διασωθεί περίπου 30 επιγράμματά του (άλλα 12 περιέχονται σε άλλα βιβλία)» (Ν. Χουρμουζιάδης). Πέθανε γύρω στο 40-35 π.Χ
Πηγή:.greek-language.gr

*Φιλόδημος ο Επικούρειος - Βικιπαίδεια

οὔπω σοι καλύκων γυμνὸν θέρος, οὐδὲ μελαίνει
βότρυς ὁ παρθενίους πρωτοβολῶν χάριτας:
ἀλλ᾽ ἤδη θοὰ τόξα νέοι θήγουσιν Ἔρωτες,
Λυσιδίκη, καὶ πῦρ τύφεται ἐγκρύφιον.
φεύγωμεν, δυσέρωτες, ἕως βέλος οὐκ ἐπὶ νευρῇ:
μάντις ἐγὼ μεγάλης αὐτίκα πυρκαϊῆς. 


Σχετική εικόνα
Ακόμη δεν πρόβαλε το καλοκαίρι
στους γυμνούς γλουτούς σου
ούτε μαύρισε η βότριδα
γύρω από τ΄ ανθάκι  που προσφέρει
παρθενικές χαρές,
και βέλη άρχισαν να ρίχνουν αβέρτα
οι νέοι Έρωτες, Λυσιδίκη,
που φλογερά μας βασανίζουν.
Καλύτερα να φεύγουμε όσο είναι καιρός,
κακόμοιροι εραστές,
τώρα που  δεν μας έχουν βρει τα βέλη τους, 
γιατί οσμίζομαι πως πλησιάζει
μεγάλη πυρκαγιά.

Παλατινή Ανθολογία, V 124

Mετάφραση: Gerontakos

ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ ΒΑΡΔΟΥ (1)

Αποτέλεσμα εικόνας για Owain PhyfeOwain Phyfe [Owain Phyfe - Wikipedia (1949-2012)]
was a vocalist, instrumentalist, composer, and the founder of Nightwatch Recording, which concentrates on Renaissance and Medieval music. He lived in Berkley, Michigan, often playing at O'Mara's Restaurant when he wasn't traveling the Renaissance circuit.
He died from pancreatic cancer on September 5, 2012.The following day performers and fans held an all night wake in his honor.

Owain Phyfe - La prima vez
(The first time)

Spanish

La prima vez ke te vidi
de tus ojos me 'namori
La prima vez ke te vidi
de tuz ojos me 'namori
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.

Aserkate mi kerida
salvadora de mi vida.
Aserkate mi kerida
salvadora de mi vida.
Descubrite i avlame
sekretos de la tu vida.
Descubrite i avlame
sekretos de la tu vida.

La prima vez ke te vidi
de tuz ojos me 'namori
La prima vez ke te vidi
de tuz ojos me 'namori
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.

Owain Phyfe - La prima vez
(The first time)

English:

The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.

Come close to me my dear one,
you have saved me.
Come close to me my dear one,
you have saved me.
Discover me and tell me
your life's secrets.
Discover me and tell me
your life's secrets.

The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.


Tageszeitung: Να παραιτηθεί ο Σόιμπλε!...

Tageszeitung: Να παραιτηθεί ο Σόιμπλε...
Πηγή: ΑΠΕ -ΜΠΕ / ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


Για μια ακόμα φορά η Ελλάδα αγωνιά, γράφει η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung, σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας».


«Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί, ωστόσο, κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Σόιμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες» επισημαίνει η εφημερίδα του Βερολίνου.
Παράλληλα, στο δημοσίευμα της η γερμανική εφημερίδα προσθέτει:
«Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα, ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων. Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή ο Σόιμπλε είναι υπουργός Οικονομικών. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να παραιτηθεί!».

Süddeutsche Zeitung:Ένας λαός θυσία στον προεκλογικό αγώνα

Την ίδια στιγμή, σε σχόλιό της με τίτλο «Ένας λαός θυσία στον προεκλογικό αγώνα - "Όχι" Σόιμπλε για λόγους εσωτερικής πολιτικής» η Süddeutsche Zeitung παρατηρεί:
«Για μια ακόμα φορά η μοίρα της Ελλάδας εξαρτάται από το Βερολίνο. Τίποτα δεν άλλαξε σε αυτή την τελευταία επταετία. Σήμερα, όμως, έχουμε να κάνουμε με ένα εκρηκτικό μείγμα ρεαλιστικών και προεκλογικών κινήτρων, τα οποία καθιστούν δύσκολη μια επίλυση της κρίσης. Σε περίπτωση που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποχωρούσε γρήγορα, οι Σοσιαλδημοκράτες θα ισχυρίζονταν ότι επιτέλους ο υπουργός Οικονομικών συνειδητοποίησε πως η Γερμανία δεν μπορεί να αποποιηθεί τις ευθύνες της έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και μετά είναι ο φόβος μπροστά στο κόμμα "Εναλλακτική για τη Γερμανία" (AfD), το οποία θα μπορούσε να μιλήσει για "μαλακή γραμμή" Σόιμπλε και να καλλιεργήσει προεκλογικά αρνητικό κλίμα κατά της Ελλάδας. Όλα αυτά επηρεάζουν το Βερολίνο».
Η εφημερίδα επίσης αναφέρει: «Τα σπασμένα όμως τα πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες. Ένας ολόκληρος λαός έχει γίνει θύμα του γερμανικού προεκλογικού αγώνα. Όσο συνεχίζεται η διένεξη, τόσο δυσκολότερα η Ελλάδα θα καταφέρει να διαφυλάξει τις μέχρι σήμερα επιτυχίες στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Όσο υπάρχει αβεβαιότητα, δεν αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη. Ποιος θα επένδυε σε μια χώρα που δεν ξέρει τι του ξημερώνει;».

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ Νικόλας Σεβαστάκης

Εγκώμιο της απόστασης  

Υπάρχουν πολλές άλλες πιέσεις που ασκούνται σε αυτόν που γράφει και που δεν έχουν σχέση με τα κόμματα 

Γράφοντας για θέματα που αγγίζουν την πολιτική, αλλά δεν εξαντλούνται
στα «πολιτικά», πέφτω διαρκώς στο πρόβλημα της ταύτισης και της
ταυτότητας. Με ποιον, στ' αλήθεια, ταυτίζεσαι, ποιο παιχνίδι παίζεις
τελικά, ποια γραμμή ενθαρρύνεις;


Ως έναν βαθμό πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Σε αυτή την εποχή της
κρίσης (δηλαδή στο αιώνιο παρόν της) η δημόσια ζωή είναι σπαρμένη με
συμβολικούς «φόνους» και τελετουργικά εξορκισμού. Αφορίζω κάποιον, με
αποκηρύσσει κι εκείνος με τη σειρά του κι έπειτα οχυρωνόμαστε ωραία και
καλά ο καθένας στο δικό του υποσύνολο, στη δική του περίμετρο
συμπαθειών, στη δική του ενθουσιαστική «επικράτεια». Κάπως έτσι
λειτουργούν οι αντιθέσεις και ρυθμίζονται τα πάθη − ιδιαίτερα έτσι όπως
οξύνθηκαν από τις διαρκείς καχυποψίες στη μικρή ελληνική μας πιάτσα.

http://www.lifo.gr/icache/860/515/2/1188347_ello-optimized-529d1b97_1.jpg
Για να το ξαναπώ όμως: τα πάθη και οι υπερβολές τους δεν είναι δείγμα
κάποιας παράνοιας που θα μπορούσε να θεραπευτεί με την επικράτηση
κάποιων επιφανών ορθολογιστών με ψυχρό αίμα. Αυτή η προσδοκία είναι μια
ευγενής, αλλά ανεδαφική φιλοδοξία: η ιδέα ότι με την πειθώ και λίγη καλή
 θέληση μπορούμε να ξεπεράσουμε τις παρανοήσεις και τις εχθρότητες, για
να φτάσουμε, ίσως, σε μια ιδεώδη κατάσταση «αμερόληπτων συνομιλητών».
Δεν συμβαίνει έτσι στην καθημερινή μας πράξη. Ούτε στις συνομιλίες μας,
ούτε, πολύ περισσότερο, στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας.



    H δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις αντιφάσεις
 που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή μάλλον
δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια αγέλη να
 χωθούμε και θηράματα για τη λεία.



Κάτι άλλο μου φαίνεται πια πολύτιμο και άξιο υπεράσπισης σήμερα: η ιδέα
της σχετικής απόστασης από καθορισμένες γραμμές. Δεν μιλώ για κάποια
νεφελώδη ανεξαρτησία από όλες τις πολιτικές ιδέες και παραδόσεις αλλά
για το δικαίωμα σε μια πιο σύνθετη θέση. Έχω εδώ κατά νου αυτόν που
γράφει δημόσια ως «δημόσιος διανοούμενος». Όποιον, δηλαδή, θέλει να έχει
 έναν προσανατολισμό, όμως όχι να φοράει αναγκαστικά κομματικό ρούχο.
Δεν είναι φυσικά μόνο τα κομματικά ρούχα το σημερινό μας πρόβλημα, αφού
ζούμε στην εποχή που η κρίση των κομμάτων έχει κάνει ελκυστικά τα
υπερκομματικά και διακομματικά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλές άλλες
πιέσεις που ασκούνται σε αυτόν που γράφει και που δεν έχουν σχέση με τα
κόμματα. Η επαγγελματική συντεχνία, η παρέα, οι φίλοι, οι «κοντινοί», οι
 πιθανοί σύμμαχοι κ.λπ., όλοι αυτοί διεκδικούν ομόθυμες αντιδράσεις και
στοιχισμένες γνώμες. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι η αλληλεγγύη μαζί τους
ταυτίζεται με την απόλυτη συμπόρευση και συμφωνία.


Ως εάν σκοπός αυτού που γράφει να είναι να μη στενοχωρήσει τον έναν, να
μην πληγώσει τον άλλον, να μη χάσει τον τρίτο. Λες και ζούμε σε μια
μικρή παραδοσιακή κοινότητα με προδιαγραμμένους ρόλους και πρωτόγονους
κανόνες υποταγής (άγραφους, φυσικά).

Κάπως έτσι, όμως, καταργείται η άποψη. Η οποία άποψη υποτίθεται ότι
είναι ή πρέπει να είναι μια άσκηση ελεύθερης σκέψης. Ελεύθερη σκέψη δεν
σημαίνει φυσικά να μην τοποθετείσαι ή να πολιτεύεσαι με εκείνο το βολικό
 «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε». Ούτε το να τηρεί κανείς σχολαστικά ίσες
αποστάσεις από όλα τα επιχειρήματα, έτσι ώστε να μην τον πιάνουν στο
στόμα τους οι εκάστοτε αιμοβόροι που ψάχνουν πιστούς ακολούθους στα
social media. Ελεύθερη σκέψη δεν είναι όμως ούτε η ναρκισσιστική αγάπη
για την πρόκληση και τη σώνει και καλά εναντίωση στην «πολιτική
ορθότητα». Το ότι είμαι, για παράδειγμα, απέναντι, αποδοκιμάζοντας τις
τελετουργίες με τα σκηνώματα αγίων και την άθλια παλαιοκομματική
ευλάβεια κρατικών αξιωματούχων, δεν θα με κάνει να βρίσω ή να περιγελάσω
 όσους συγκινούνται από τα προσκυνήματα. Η αντίθεση στο ριζοσπαστικό
Ισλάμ ως ιδεολογία με απολυταρχικό πυρήνα δεν με κάνει να κλείνω
επιπόλαια το μάτι στα στερεότυπα για τις απειλητικές μάζες της Ανατολής ή
 στην καχυποψία για τον μέσο μουσουλμάνο.


Γι' αυτό έχει νόημα η απόσταση από «πλατφόρμες» ταύτισης. Όχι για λόγους
 εστέτ ατομικισμού (που στο κάτω-κάτω δεν είναι και αμάρτημα) ούτε και
για λόγους αυτοπροστασίας. Απλώς, μόνο έτσι μπορεί κάποιος να διαβάσει
τα πράγματα χωρίς το άγχος πως δίνει διαρκώς εξετάσεις σε παρέες και
περιβάλλοντα. Ακόμα και αν κανείς παίρνει μια θέση που βρίσκεται,
αναπόφευκτα, πιο κοντά στον Α παρά στον Β, δεν είναι υποχρεωμένος να
ευχαριστεί πάντα τον Α και να δυσαρεστεί μονίμως τον Β. Υπάρχουν στιγμές
 που διεκδικεί κανείς την πλήρη ελευθερία ενός συλλογισμού, αδιαφορώντας
 για το ποιος θα τον εκμεταλλευτεί στους πολέμους της γνώμης. Αλλιώς,
είτε πρέπει να σωπάσουμε είτε να ντύσουμε με οπαδικά χρώματα τη δημόσια
στάση μας.


Ο Μαρσέλ Γκοσέ λέει πως η δημοκρατία είναι το καθεστώς της βραδύτητας.
Εννοεί πως η δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις
αντιφάσεις που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή
 μάλλον δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια
αγέλη να χωθούμε και θηράματα για τη λεία. Ψάχνουμε προσκολλήσεις και
εναντιώσεις που υποτίθεται πως ξεκαθαρίζουν το αφόρητα θολό τοπίο. Έτσι
όμως ξαναγλιστράμε στην αυταπάτη της ευκολίας. Αυτή την αυταπάτη που
φτωχαίνει τη δημοκρατία, μετατρέποντάς την σε συλλογική υστερία.



Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ Γράφοντας για θέματα που αγγίζουν την πολιτική, αλλά δεν εξαντλούνται στα «πολιτικά», πέφτω διαρκώς στο πρόβλημα της ταύτισης και της ταυτότητας. Με ποιον, στ' αλήθεια, ταυτίζεσαι, ποιο παιχνίδι παίζεις τελικά, ποια γραμμή ενθαρρύνεις; Ως έναν βαθμό πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Σε αυτή την εποχή της κρίσης (δηλαδή στο αιώνιο παρόν της) η δημόσια ζωή είναι σπαρμένη με συμβολικούς «φόνους» και τελετουργικά εξορκισμού. Αφορίζω κάποιον, με αποκηρύσσει κι εκείνος με τη σειρά του κι έπειτα οχυρωνόμαστε ωραία και καλά ο καθένας στο δικό του υποσύνολο, στη δική του περίμετρο συμπαθειών, στη δική του ενθουσιαστική «επικράτεια». Κάπως έτσι λειτουργούν οι αντιθέσεις και ρυθμίζονται τα πάθη − ιδιαίτερα έτσι όπως οξύνθηκαν από τις διαρκείς καχυποψίες στη μικρή ελληνική μας πιάτσα. Για να το ξαναπώ όμως: τα πάθη και οι υπερβολές τους δεν είναι δείγμα κάποιας παράνοιας που θα μπορούσε να θεραπευτεί με την επικράτηση κάποιων επιφανών ορθολογιστών με ψυχρό αίμα. Αυτή η προσδοκία είναι μια ευγενής, αλλά ανεδαφική φιλοδοξία: η ιδέα ότι με την πειθώ και λίγη καλή θέληση μπορούμε να ξεπεράσουμε τις παρανοήσεις και τις εχθρότητες, για να φτάσουμε, ίσως, σε μια ιδεώδη κατάσταση «αμερόληπτων συνομιλητών». Δεν συμβαίνει έτσι στην καθημερινή μας πράξη. Ούτε στις συνομιλίες μας, ούτε, πολύ περισσότερο, στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας. H δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις αντιφάσεις που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή μάλλον δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια αγέλη να χωθούμε και θηράματα για τη λεία. Κάτι άλλο μου φαίνεται πια πολύτιμο και άξιο υπεράσπισης σήμερα: η ιδέα της σχετικής απόστασης από καθορισμένες γραμμές. Δεν μιλώ για κάποια νεφελώδη ανεξαρτησία από όλες τις πολιτικές ιδέες και παραδόσεις αλλά για το δικαίωμα σε μια πιο σύνθετη θέση. Έχω εδώ κατά νου αυτόν που γράφει δημόσια ως «δημόσιος διανοούμενος». Όποιον, δηλαδή, θέλει να έχει έναν προσανατολισμό, όμως όχι να φοράει αναγκαστικά κομματικό ρούχο. Δεν είναι φυσικά μόνο τα κομματικά ρούχα το σημερινό μας πρόβλημα, αφού ζούμε στην εποχή που η κρίση των κομμάτων έχει κάνει ελκυστικά τα υπερκομματικά και διακομματικά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλές άλλες πιέσεις που ασκούνται σε αυτόν που γράφει και που δεν έχουν σχέση με τα κόμματα. Η επαγγελματική συντεχνία, η παρέα, οι φίλοι, οι «κοντινοί», οι πιθανοί σύμμαχοι κ.λπ., όλοι αυτοί διεκδικούν ομόθυμες αντιδράσεις και στοιχισμένες γνώμες. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι η αλληλεγγύη μαζί τους ταυτίζεται με την απόλυτη συμπόρευση και συμφωνία. Ως εάν σκοπός αυτού που γράφει να είναι να μη στενοχωρήσει τον έναν, να μην πληγώσει τον άλλον, να μη χάσει τον τρίτο. Λες και ζούμε σε μια μικρή παραδοσιακή κοινότητα με προδιαγραμμένους ρόλους και πρωτόγονους κανόνες υποταγής (άγραφους, φυσικά). Νικόλας Σεβαστάκης: Γοητεία ασκούν πλέον τα δημαγωγικά υβρίδια με μεικτό, δεξιο-αριστερό προφίλ Νικόλας Σεβαστάκης: Γοητεία ασκούν πλέον τα δημαγωγικά υβρίδια με μεικτό, δεξιο-αριστερό προφίλ Κάπως έτσι, όμως, καταργείται η άποψη. Η οποία άποψη υποτίθεται ότι είναι ή πρέπει να είναι μια άσκηση ελεύθερης σκέψης. Ελεύθερη σκέψη δεν σημαίνει φυσικά να μην τοποθετείσαι ή να πολιτεύεσαι με εκείνο το βολικό «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε». Ούτε το να τηρεί κανείς σχολαστικά ίσες αποστάσεις από όλα τα επιχειρήματα, έτσι ώστε να μην τον πιάνουν στο στόμα τους οι εκάστοτε αιμοβόροι που ψάχνουν πιστούς ακολούθους στα social media. Ελεύθερη σκέψη δεν είναι όμως ούτε η ναρκισσιστική αγάπη για την πρόκληση και τη σώνει και καλά εναντίωση στην «πολιτική ορθότητα». Το ότι είμαι, για παράδειγμα, απέναντι, αποδοκιμάζοντας τις τελετουργίες με τα σκηνώματα αγίων και την άθλια παλαιοκομματική ευλάβεια κρατικών αξιωματούχων, δεν θα με κάνει να βρίσω ή να περιγελάσω όσους συγκινούνται από τα προσκυνήματα. Η αντίθεση στο ριζοσπαστικό Ισλάμ ως ιδεολογία με απολυταρχικό πυρήνα δεν με κάνει να κλείνω επιπόλαια το μάτι στα στερεότυπα για τις απειλητικές μάζες της Ανατολής ή στην καχυποψία για τον μέσο μουσουλμάνο. Γι' αυτό έχει νόημα η απόσταση από «πλατφόρμες» ταύτισης. Όχι για λόγους εστέτ ατομικισμού (που στο κάτω-κάτω δεν είναι και αμάρτημα) ούτε και για λόγους αυτοπροστασίας. Απλώς, μόνο έτσι μπορεί κάποιος να διαβάσει τα πράγματα χωρίς το άγχος πως δίνει διαρκώς εξετάσεις σε παρέες και περιβάλλοντα. Ακόμα και αν κανείς παίρνει μια θέση που βρίσκεται, αναπόφευκτα, πιο κοντά στον Α παρά στον Β, δεν είναι υποχρεωμένος να ευχαριστεί πάντα τον Α και να δυσαρεστεί μονίμως τον Β. Υπάρχουν στιγμές που διεκδικεί κανείς την πλήρη ελευθερία ενός συλλογισμού, αδιαφορώντας για το ποιος θα τον εκμεταλλευτεί στους πολέμους της γνώμης. Αλλιώς, είτε πρέπει να σωπάσουμε είτε να ντύσουμε με οπαδικά χρώματα τη δημόσια στάση μας. Ο Μαρσέλ Γκοσέ λέει πως η δημοκρατία είναι το καθεστώς της βραδύτητας. Εννοεί πως η δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις αντιφάσεις που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή μάλλον δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια αγέλη να χωθούμε και θηράματα για τη λεία. Ψάχνουμε προσκολλήσεις και εναντιώσεις που υποτίθεται πως ξεκαθαρίζουν το αφόρητα θολό τοπίο. Έτσι όμως ξαναγλιστράμε στην αυταπάτη της ευκολίας. Αυτή την αυταπάτη που φτωχαίνει τη δημοκρατία, μετατρέποντάς την σε συλλογική υστερία. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO Πηγή: www.lifo.gr
*ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ Ο Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στο Καρλόβασι Σάμου το 1964. Έχει δημοσιεύσει ποίηση, δοκίμια και δυο συλλογές διηγημάτων. Κατά καιρούς ασχολήθηκε με τη μετάφραση ενώ συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά γράφοντας επιφυλλίδες και κριτικές βιβλίου. Από το 2006 ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Πηγή: www.lifo.gr

ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΝΟΥΑΡ ΣΤΙΣ ΔΟΞΕΣ ΤΟΥ

Ότο Πρέμινγκερ: «Κηλίδες στο πεζοδρόμιο»



Ο μεγάλος Οτο Πρέμινγκερ [Otto Ludwig Preminger] σκηνοθετεί το φιλμ νουάρ «Κηλίδες στο πεζοδρόμιο».
Κεντρικός ήρωας ο  αστυνόμος Μαρκ Ντίξον, που είναι εξαιρετικά βίαιος στον αμείλικτο αγώνα του απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα. Ο αστυνομικός έχει ιδιαίτερο λόγο να μισεί θανάσιμα τους κακοποιούς και να πράττει πάντα το σωστό υπερασπιζόμενος το Νόμο, επειδή ήταν παιδί σεσημασμένου κακοποιού και οι μνήμες του είναι έντονα τραυματικές.

Ύστερα από διαμαρτυρίες παρανόμων για βίαιη συμπεριφορά  , ο προϊστάμενός του ,  Νίκολας Φόλεϊ, τον υποβιβάζει και τον απειλεί ότι την επόμενη φορά θα τον στείλει να κάνει περιπολίες στους δρόμους.
 Στην προσπάθειά του να συλλάβει τον Κεν Πέιν ,  έναν χαρτοπαίχτη του σχοινιού και του παλουκιού, που είναι ύποπτος για ένα έγκλημα σε μία παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη, τον σκοτώνει, αλλά κατορθώνει να εξαφανίσει το σώμα του και να εμφανίσει την απουσία  του σε βιαστική φυγή. Από δω και μπρος τα πράγματα παίρνουν μια έντονα δραματική Χροιά ...
Παίζουν εξαιρετικά πειστικά οι ηθοποιοί  : Ντάνα Αντριους [Dana Andrews], Τζιν Τίρνεϊ [Gene Tierney], Γκάρι Μέριλ, Μπερτ Φριντ, Καρλ Μάλντεν, Τομ Τιούλι.


Where the Sidewalk Ends (1950) is an American film noir directed and produced by Otto Preminger. The screenplay for the film was written by Ben Hecht, and adapted by Robert E. Kent, Frank P. Rosenberg, and Victor Trivas. The screenplay and adaptations were based on the novel Night Cry by William L. Stuart. The drama features Dana Andrews, Gene Tierney, Gary Merrill, among others.[1]
The film tells the story of ruthless and cynical Mark Dixon (Dana Andrews), a metropolitan police detective, who despises all criminals because his father had been one. The film is considered a classic of the film noir genre/style, and the brand of violence shown in the film, "lurking below urban society", is an important noir motif.[2]
New York City 16th Precinct Police Detective Dixon, who's in trouble with his superiors for his heavy-handed tactics, subjects murder suspect and gambler Ken Paine (Craig Stevens) the third degree -- he strikes the drunken Paine in self-defense and accidentally kills him. Paine, however, had a silver plate in his head, a fine war record, and newspaper friends. Dixon then dumps Paine's body in the river, and is later assigned to find his killer.
Dixon tries to place the blame on an old gangster enemy, Tommy Scalise (Gary Merrill), yet, he inadvertently places the blame for the killing on cab driver Jiggs Taylor (Tom Tully). Having fallen in love with Jigg's daughter, Morgan Taylor-Paine (Gene Tierney), Dixon tries to clear the cabbie without implicating himself, but ultimately he becomes trapped in a web created by himself. The 16th Precinct commander, Detective Lt. Thomas (Karl Malden), Dixon's boss, is convinced that Morgan's father is the killer.Dixon continues to find a way to stop Jiggs from being found guilty of murdering Paine, and also tries to redeem himself. In an attempt to move the evidence away from Morgan's father and blame Scalise, Dixon comes face to face with the gangster and his cronies. A shoot-out leaves Scalise dead and Jiggs is finally cleared of the charges. At the end Dixon reassesses his life and decides to confess. He's arrested and goes to jail. He's satisfied that Morgan will wait for him until his release. This is the last film that Otto Preminger would make as a director-for-hire for Twentieth Century Fox in the 1940s. The series includes Laura, which also stars Gene Tierney and Dana Andrews, Whirlpool, and Fallen Angel.[3]
The film was entirely shot in New York: New York City and Washington Heights, Manhattan.

ΠΗΓΉ: enwikipedia.org

Τρίτη, Μαΐου 23, 2017

Η ζωή είναι σαν ένα πιάνο. Ό,τι βγάζεις από αυτό εξαρτάται από τον τρόπο που το παίζεις...
Αποτέλεσμα εικόνας για Tom LehrerTom Lehrer, Αμερικανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός, σατιρογράφος και μαθηματικός

Λάκης Λαζόπουλος: "Γερμανικότεροι του Γερμανέως"

Ας ξεκινήσουμε από την κοινή διαπίστωση. Η χώρα δεν προχωράει. Μοιάζουμε σαν έναν άνθρωπο δεμένο, με κοτρώνες στα πόδια, ο οποίος προσπαθεί να επιπλεύσει.
Πόσο θα παλεύουμε ακόμα με τα κύματα;
Ας περάσουμε τώρα σε μια δεύτερη σκέψη η οποία θα μπορούσε να είναι κοινή διαπίστωση. Το χρέος αυτό που έχουμε σαν χώρα είναι βιώσιμο;
Ο νέος Γάλλος πρόεδρος, το ίδιο το ΔΝΤ, ο Γκαμπριέλ στη Γερμανία, ο Ντάισελμπλουμ με έναν τρόπο, ο Ομπάμα και ο Ολάντ πριν φύγουν, ο Γιούνκερ, ο Μοσκοβισί, ο Ρέντσι, δεκάδες οικονομολόγοι, από τον Γκαλμπρέιθ μέχρι τον Πικετί και εκατοντάδες εφημερίδες, από τους «New York Times» μέχρι τον «Bloomberg» επιμένουν ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και απαιτείται ελάφρυνση. Τουλάχιστον. Δύο μόνο επιμένουν να λένε το αντίθετο. Στη Γερμανία ο Σόιμπλε και στην Ελλάδα ο Κυριάκος.
Όταν ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, δήλωσε ότι θα ηγηθώ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ο Κυριάκος δεν έβγαλε άχνα. Και το ερώτημα είναι απλό. Πιστεύει ο «αυτοδημιούργητος» Μητσοτακης ότι είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος ή απλά συντάσσεται με τη γραμμή Σόιμπλε; Οι γερμανικές εφημερίδες γράφουν ότι στην Ευρώπη απέμεινε ένας μόνος εναντίον της Ελλάδας και εναντίον της θέσης να δοθεί οικονομική ανάσα τους Έλληνες. Κι αυτός είναι ο Σόιμπλε. Ο ίδιος ο γερμανικός τύπος το λέει, όχι εμείς.
Και εδώ ο δικός μας, ο εντεταλμένος Τύπος, απλώς χρεώνει άλλη μια αποτυχία στην ελληνική κυβέρνηση. Δεν λέει ότι φταίει ο Σόιμπλε. Γερμανικότεροι του Γερμανέως. Μόνο η προσκείμενη στη Δεξιά εφημερίδα «Δημοκρατία» αναφέρεται στον Σόιμπλε, τονίζοντας «τι άλλο θέλει πια;».
Ποιος έχει αμφιβολία ότι ο Σόιμπλε έχει εμμονή με την Ελλάδα και ότι είναι εχθρός της χώρας μας; Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος πηγαίνει αντίθετα με το ρεύμα της ιστορίας γιατί αρνείται να δεχτεί ότι έχασε. Ο Σόιμπλε δεν θα είναι ξανά υπουργός οικονομικών της Γερμανίας. Και δεν θέλει φεύγοντας να χάσει ούτε ένα μόριο του παρανοϊκού εγωισμού του, ο όποιος έχει οδηγήσει την Ευρώπη στα χειρότερα της. Είναι υπεύθυνος για τα βασανιστήρια των λαών της Ευρώπης. Όταν θα πέσει από την καρέκλα του, τότε η ιστορία θα τα γράψει. Γιατί και η ιστορία έχει μάθει να κάνει τον μάγκα μετά.
Ποτέ δεν αντιμιλά στην εξουσία κατά τη διάρκεια της τυραννίας. Ζούμε την τυραννία της ακμάζουσας Γερμανίας που κατασπαράσσει την Ευρώπη για να καλοπερνούν αυτοί. Ο Σόιμπλε κοιμάται και ξυπνά με το πώς θα τιμωρήσει τους Έλληνες. Αδίστακτος.
Είναι λοιπόν ή δεν είναι βιώσιμο το χρέος;
Όταν λένε οι εφημερίδες ότι απέτυχε η κυβέρνηση, εννοούν ότι ήθελαν ελάφρυνση ή εννοούν πέρασε το δικό μας και του Κυριάκου; Γιατί όλα τα ΜΜΕ είναι καθαρά «παραρτήματα» της Νέας Δημοκρατίας.
Εξ ου και η αντίδραση στην πώληση μέρους των μετοχών του Mega στον Ιβάν Σαββίδη. Εδώ ήταν οι ιδιοκτήτες. Αν ήθελαν πλήρωναν τα χρέη και συνέχιζαν. Απλά, ξαφνιάστηκε η τηλεοπτική χούντα.
«Ωχ» είπαν «δεν θα μπορούμε να βουλώνουμε όλα τα στόματα». Και το ότι η τηλεόραση νεοχουντίζει και έχει για κεντρικούς ομιλητές χουντικούς και ακροδεξιούς, αυτό είναι μια καθαρά δική μου διαπίστωση. Ο καιρός θα περάσει, ο χρόνος θα δείξει και θα φανερώσει.
Και ίσως να γίνουν πιο πολλές οι κοινές διαπιστώσεις. Η χώρα δεν προχωράει, το χρέος δεν είναι βιώσιμο, η φορολογία είναι άνευ προηγουμένου, ο ιδιωτικός τομέας στενάζει, ο κόσμος είναι πέρα από τα όρια της εξέγερσης, οι συνταξιούχοι είναι έξαλλοι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απογοητεύσει, ο Κυριάκος είναι η νέα Λεπέν της Ευρώπης, ίχνος Κέντρου δεν υπάρχει, ο Τύπος είναι απόλυτα ελεγχόμενος, η κατάθλιψη δίνει και παίρνει.
Περπάταγα στο Παγκράτι και κάποια στιγμή είχα σταματήσει και μιλούσα με κάποιον φίλο σε έναν πεζόδρομο κι από ένα μαγαζί δίπλα ακούστηκαν τα γέλια μιας παρέας νέων παιδιών. Σταματήσαμε την κουβέντα και τους ακούγαμε να γελούν. Και ένιωσα όπως αυτοί οι άνθρωποι που τους λείπει ανάσα και τους προσφέρουν οξυγόνο. Σε λίγο θα πηγαίνουν οι Έλληνες  σε κάποια μέρη που κάποιοι θα γελούν θα  παίρνουν μια τζούρα χαράς και θα φεύγουν…