Τετάρτη, Μαΐου 24, 2017

ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ ΒΑΡΔΟΥ (1)

Αποτέλεσμα εικόνας για Owain PhyfeOwain Phyfe [Owain Phyfe - Wikipedia (1949-2012)]
was a vocalist, instrumentalist, composer, and the founder of Nightwatch Recording, which concentrates on Renaissance and Medieval music. He lived in Berkley, Michigan, often playing at O'Mara's Restaurant when he wasn't traveling the Renaissance circuit.
He died from pancreatic cancer on September 5, 2012.The following day performers and fans held an all night wake in his honor.

Owain Phyfe - La prima vez
(The first time)

Spanish

La prima vez ke te vidi
de tus ojos me 'namori
La prima vez ke te vidi
de tuz ojos me 'namori
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.

Aserkate mi kerida
salvadora de mi vida.
Aserkate mi kerida
salvadora de mi vida.
Descubrite i avlame
sekretos de la tu vida.
Descubrite i avlame
sekretos de la tu vida.

La prima vez ke te vidi
de tuz ojos me 'namori
La prima vez ke te vidi
de tuz ojos me 'namori
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.
d'akel momento te ami
fina la tomba te amare.

Owain Phyfe - La prima vez
(The first time)

English:

The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.

Come close to me my dear one,
you have saved me.
Come close to me my dear one,
you have saved me.
Discover me and tell me
your life's secrets.
Discover me and tell me
your life's secrets.

The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
The first time I saw
your eyes I fell in love with you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.
I loved you from that moment
and until the grave, I will love you.


Tageszeitung: Να παραιτηθεί ο Σόιμπλε!...

Tageszeitung: Να παραιτηθεί ο Σόιμπλε...
Πηγή: ΑΠΕ -ΜΠΕ / ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


Για μια ακόμα φορά η Ελλάδα αγωνιά, γράφει η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung, σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας».


«Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί, ωστόσο, κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Σόιμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες» επισημαίνει η εφημερίδα του Βερολίνου.
Παράλληλα, στο δημοσίευμα της η γερμανική εφημερίδα προσθέτει:
«Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα, ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων. Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή ο Σόιμπλε είναι υπουργός Οικονομικών. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να παραιτηθεί!».

Süddeutsche Zeitung:Ένας λαός θυσία στον προεκλογικό αγώνα

Την ίδια στιγμή, σε σχόλιό της με τίτλο «Ένας λαός θυσία στον προεκλογικό αγώνα - "Όχι" Σόιμπλε για λόγους εσωτερικής πολιτικής» η Süddeutsche Zeitung παρατηρεί:
«Για μια ακόμα φορά η μοίρα της Ελλάδας εξαρτάται από το Βερολίνο. Τίποτα δεν άλλαξε σε αυτή την τελευταία επταετία. Σήμερα, όμως, έχουμε να κάνουμε με ένα εκρηκτικό μείγμα ρεαλιστικών και προεκλογικών κινήτρων, τα οποία καθιστούν δύσκολη μια επίλυση της κρίσης. Σε περίπτωση που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποχωρούσε γρήγορα, οι Σοσιαλδημοκράτες θα ισχυρίζονταν ότι επιτέλους ο υπουργός Οικονομικών συνειδητοποίησε πως η Γερμανία δεν μπορεί να αποποιηθεί τις ευθύνες της έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και μετά είναι ο φόβος μπροστά στο κόμμα "Εναλλακτική για τη Γερμανία" (AfD), το οποία θα μπορούσε να μιλήσει για "μαλακή γραμμή" Σόιμπλε και να καλλιεργήσει προεκλογικά αρνητικό κλίμα κατά της Ελλάδας. Όλα αυτά επηρεάζουν το Βερολίνο».
Η εφημερίδα επίσης αναφέρει: «Τα σπασμένα όμως τα πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες. Ένας ολόκληρος λαός έχει γίνει θύμα του γερμανικού προεκλογικού αγώνα. Όσο συνεχίζεται η διένεξη, τόσο δυσκολότερα η Ελλάδα θα καταφέρει να διαφυλάξει τις μέχρι σήμερα επιτυχίες στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Όσο υπάρχει αβεβαιότητα, δεν αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη. Ποιος θα επένδυε σε μια χώρα που δεν ξέρει τι του ξημερώνει;».

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ Νικόλας Σεβαστάκης

Εγκώμιο της απόστασης  

Υπάρχουν πολλές άλλες πιέσεις που ασκούνται σε αυτόν που γράφει και που δεν έχουν σχέση με τα κόμματα 

Γράφοντας για θέματα που αγγίζουν την πολιτική, αλλά δεν εξαντλούνται
στα «πολιτικά», πέφτω διαρκώς στο πρόβλημα της ταύτισης και της
ταυτότητας. Με ποιον, στ' αλήθεια, ταυτίζεσαι, ποιο παιχνίδι παίζεις
τελικά, ποια γραμμή ενθαρρύνεις;


Ως έναν βαθμό πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Σε αυτή την εποχή της
κρίσης (δηλαδή στο αιώνιο παρόν της) η δημόσια ζωή είναι σπαρμένη με
συμβολικούς «φόνους» και τελετουργικά εξορκισμού. Αφορίζω κάποιον, με
αποκηρύσσει κι εκείνος με τη σειρά του κι έπειτα οχυρωνόμαστε ωραία και
καλά ο καθένας στο δικό του υποσύνολο, στη δική του περίμετρο
συμπαθειών, στη δική του ενθουσιαστική «επικράτεια». Κάπως έτσι
λειτουργούν οι αντιθέσεις και ρυθμίζονται τα πάθη − ιδιαίτερα έτσι όπως
οξύνθηκαν από τις διαρκείς καχυποψίες στη μικρή ελληνική μας πιάτσα.

http://www.lifo.gr/icache/860/515/2/1188347_ello-optimized-529d1b97_1.jpg
Για να το ξαναπώ όμως: τα πάθη και οι υπερβολές τους δεν είναι δείγμα
κάποιας παράνοιας που θα μπορούσε να θεραπευτεί με την επικράτηση
κάποιων επιφανών ορθολογιστών με ψυχρό αίμα. Αυτή η προσδοκία είναι μια
ευγενής, αλλά ανεδαφική φιλοδοξία: η ιδέα ότι με την πειθώ και λίγη καλή
 θέληση μπορούμε να ξεπεράσουμε τις παρανοήσεις και τις εχθρότητες, για
να φτάσουμε, ίσως, σε μια ιδεώδη κατάσταση «αμερόληπτων συνομιλητών».
Δεν συμβαίνει έτσι στην καθημερινή μας πράξη. Ούτε στις συνομιλίες μας,
ούτε, πολύ περισσότερο, στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας.



    H δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις αντιφάσεις
 που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή μάλλον
δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια αγέλη να
 χωθούμε και θηράματα για τη λεία.



Κάτι άλλο μου φαίνεται πια πολύτιμο και άξιο υπεράσπισης σήμερα: η ιδέα
της σχετικής απόστασης από καθορισμένες γραμμές. Δεν μιλώ για κάποια
νεφελώδη ανεξαρτησία από όλες τις πολιτικές ιδέες και παραδόσεις αλλά
για το δικαίωμα σε μια πιο σύνθετη θέση. Έχω εδώ κατά νου αυτόν που
γράφει δημόσια ως «δημόσιος διανοούμενος». Όποιον, δηλαδή, θέλει να έχει
 έναν προσανατολισμό, όμως όχι να φοράει αναγκαστικά κομματικό ρούχο.
Δεν είναι φυσικά μόνο τα κομματικά ρούχα το σημερινό μας πρόβλημα, αφού
ζούμε στην εποχή που η κρίση των κομμάτων έχει κάνει ελκυστικά τα
υπερκομματικά και διακομματικά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλές άλλες
πιέσεις που ασκούνται σε αυτόν που γράφει και που δεν έχουν σχέση με τα
κόμματα. Η επαγγελματική συντεχνία, η παρέα, οι φίλοι, οι «κοντινοί», οι
 πιθανοί σύμμαχοι κ.λπ., όλοι αυτοί διεκδικούν ομόθυμες αντιδράσεις και
στοιχισμένες γνώμες. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι η αλληλεγγύη μαζί τους
ταυτίζεται με την απόλυτη συμπόρευση και συμφωνία.


Ως εάν σκοπός αυτού που γράφει να είναι να μη στενοχωρήσει τον έναν, να
μην πληγώσει τον άλλον, να μη χάσει τον τρίτο. Λες και ζούμε σε μια
μικρή παραδοσιακή κοινότητα με προδιαγραμμένους ρόλους και πρωτόγονους
κανόνες υποταγής (άγραφους, φυσικά).

Κάπως έτσι, όμως, καταργείται η άποψη. Η οποία άποψη υποτίθεται ότι
είναι ή πρέπει να είναι μια άσκηση ελεύθερης σκέψης. Ελεύθερη σκέψη δεν
σημαίνει φυσικά να μην τοποθετείσαι ή να πολιτεύεσαι με εκείνο το βολικό
 «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε». Ούτε το να τηρεί κανείς σχολαστικά ίσες
αποστάσεις από όλα τα επιχειρήματα, έτσι ώστε να μην τον πιάνουν στο
στόμα τους οι εκάστοτε αιμοβόροι που ψάχνουν πιστούς ακολούθους στα
social media. Ελεύθερη σκέψη δεν είναι όμως ούτε η ναρκισσιστική αγάπη
για την πρόκληση και τη σώνει και καλά εναντίωση στην «πολιτική
ορθότητα». Το ότι είμαι, για παράδειγμα, απέναντι, αποδοκιμάζοντας τις
τελετουργίες με τα σκηνώματα αγίων και την άθλια παλαιοκομματική
ευλάβεια κρατικών αξιωματούχων, δεν θα με κάνει να βρίσω ή να περιγελάσω
 όσους συγκινούνται από τα προσκυνήματα. Η αντίθεση στο ριζοσπαστικό
Ισλάμ ως ιδεολογία με απολυταρχικό πυρήνα δεν με κάνει να κλείνω
επιπόλαια το μάτι στα στερεότυπα για τις απειλητικές μάζες της Ανατολής ή
 στην καχυποψία για τον μέσο μουσουλμάνο.


Γι' αυτό έχει νόημα η απόσταση από «πλατφόρμες» ταύτισης. Όχι για λόγους
 εστέτ ατομικισμού (που στο κάτω-κάτω δεν είναι και αμάρτημα) ούτε και
για λόγους αυτοπροστασίας. Απλώς, μόνο έτσι μπορεί κάποιος να διαβάσει
τα πράγματα χωρίς το άγχος πως δίνει διαρκώς εξετάσεις σε παρέες και
περιβάλλοντα. Ακόμα και αν κανείς παίρνει μια θέση που βρίσκεται,
αναπόφευκτα, πιο κοντά στον Α παρά στον Β, δεν είναι υποχρεωμένος να
ευχαριστεί πάντα τον Α και να δυσαρεστεί μονίμως τον Β. Υπάρχουν στιγμές
 που διεκδικεί κανείς την πλήρη ελευθερία ενός συλλογισμού, αδιαφορώντας
 για το ποιος θα τον εκμεταλλευτεί στους πολέμους της γνώμης. Αλλιώς,
είτε πρέπει να σωπάσουμε είτε να ντύσουμε με οπαδικά χρώματα τη δημόσια
στάση μας.


Ο Μαρσέλ Γκοσέ λέει πως η δημοκρατία είναι το καθεστώς της βραδύτητας.
Εννοεί πως η δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις
αντιφάσεις που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή
 μάλλον δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια
αγέλη να χωθούμε και θηράματα για τη λεία. Ψάχνουμε προσκολλήσεις και
εναντιώσεις που υποτίθεται πως ξεκαθαρίζουν το αφόρητα θολό τοπίο. Έτσι
όμως ξαναγλιστράμε στην αυταπάτη της ευκολίας. Αυτή την αυταπάτη που
φτωχαίνει τη δημοκρατία, μετατρέποντάς την σε συλλογική υστερία.



Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ Γράφοντας για θέματα που αγγίζουν την πολιτική, αλλά δεν εξαντλούνται στα «πολιτικά», πέφτω διαρκώς στο πρόβλημα της ταύτισης και της ταυτότητας. Με ποιον, στ' αλήθεια, ταυτίζεσαι, ποιο παιχνίδι παίζεις τελικά, ποια γραμμή ενθαρρύνεις; Ως έναν βαθμό πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Σε αυτή την εποχή της κρίσης (δηλαδή στο αιώνιο παρόν της) η δημόσια ζωή είναι σπαρμένη με συμβολικούς «φόνους» και τελετουργικά εξορκισμού. Αφορίζω κάποιον, με αποκηρύσσει κι εκείνος με τη σειρά του κι έπειτα οχυρωνόμαστε ωραία και καλά ο καθένας στο δικό του υποσύνολο, στη δική του περίμετρο συμπαθειών, στη δική του ενθουσιαστική «επικράτεια». Κάπως έτσι λειτουργούν οι αντιθέσεις και ρυθμίζονται τα πάθη − ιδιαίτερα έτσι όπως οξύνθηκαν από τις διαρκείς καχυποψίες στη μικρή ελληνική μας πιάτσα. Για να το ξαναπώ όμως: τα πάθη και οι υπερβολές τους δεν είναι δείγμα κάποιας παράνοιας που θα μπορούσε να θεραπευτεί με την επικράτηση κάποιων επιφανών ορθολογιστών με ψυχρό αίμα. Αυτή η προσδοκία είναι μια ευγενής, αλλά ανεδαφική φιλοδοξία: η ιδέα ότι με την πειθώ και λίγη καλή θέληση μπορούμε να ξεπεράσουμε τις παρανοήσεις και τις εχθρότητες, για να φτάσουμε, ίσως, σε μια ιδεώδη κατάσταση «αμερόληπτων συνομιλητών». Δεν συμβαίνει έτσι στην καθημερινή μας πράξη. Ούτε στις συνομιλίες μας, ούτε, πολύ περισσότερο, στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας. H δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις αντιφάσεις που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή μάλλον δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια αγέλη να χωθούμε και θηράματα για τη λεία. Κάτι άλλο μου φαίνεται πια πολύτιμο και άξιο υπεράσπισης σήμερα: η ιδέα της σχετικής απόστασης από καθορισμένες γραμμές. Δεν μιλώ για κάποια νεφελώδη ανεξαρτησία από όλες τις πολιτικές ιδέες και παραδόσεις αλλά για το δικαίωμα σε μια πιο σύνθετη θέση. Έχω εδώ κατά νου αυτόν που γράφει δημόσια ως «δημόσιος διανοούμενος». Όποιον, δηλαδή, θέλει να έχει έναν προσανατολισμό, όμως όχι να φοράει αναγκαστικά κομματικό ρούχο. Δεν είναι φυσικά μόνο τα κομματικά ρούχα το σημερινό μας πρόβλημα, αφού ζούμε στην εποχή που η κρίση των κομμάτων έχει κάνει ελκυστικά τα υπερκομματικά και διακομματικά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλές άλλες πιέσεις που ασκούνται σε αυτόν που γράφει και που δεν έχουν σχέση με τα κόμματα. Η επαγγελματική συντεχνία, η παρέα, οι φίλοι, οι «κοντινοί», οι πιθανοί σύμμαχοι κ.λπ., όλοι αυτοί διεκδικούν ομόθυμες αντιδράσεις και στοιχισμένες γνώμες. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι η αλληλεγγύη μαζί τους ταυτίζεται με την απόλυτη συμπόρευση και συμφωνία. Ως εάν σκοπός αυτού που γράφει να είναι να μη στενοχωρήσει τον έναν, να μην πληγώσει τον άλλον, να μη χάσει τον τρίτο. Λες και ζούμε σε μια μικρή παραδοσιακή κοινότητα με προδιαγραμμένους ρόλους και πρωτόγονους κανόνες υποταγής (άγραφους, φυσικά). Νικόλας Σεβαστάκης: Γοητεία ασκούν πλέον τα δημαγωγικά υβρίδια με μεικτό, δεξιο-αριστερό προφίλ Νικόλας Σεβαστάκης: Γοητεία ασκούν πλέον τα δημαγωγικά υβρίδια με μεικτό, δεξιο-αριστερό προφίλ Κάπως έτσι, όμως, καταργείται η άποψη. Η οποία άποψη υποτίθεται ότι είναι ή πρέπει να είναι μια άσκηση ελεύθερης σκέψης. Ελεύθερη σκέψη δεν σημαίνει φυσικά να μην τοποθετείσαι ή να πολιτεύεσαι με εκείνο το βολικό «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε». Ούτε το να τηρεί κανείς σχολαστικά ίσες αποστάσεις από όλα τα επιχειρήματα, έτσι ώστε να μην τον πιάνουν στο στόμα τους οι εκάστοτε αιμοβόροι που ψάχνουν πιστούς ακολούθους στα social media. Ελεύθερη σκέψη δεν είναι όμως ούτε η ναρκισσιστική αγάπη για την πρόκληση και τη σώνει και καλά εναντίωση στην «πολιτική ορθότητα». Το ότι είμαι, για παράδειγμα, απέναντι, αποδοκιμάζοντας τις τελετουργίες με τα σκηνώματα αγίων και την άθλια παλαιοκομματική ευλάβεια κρατικών αξιωματούχων, δεν θα με κάνει να βρίσω ή να περιγελάσω όσους συγκινούνται από τα προσκυνήματα. Η αντίθεση στο ριζοσπαστικό Ισλάμ ως ιδεολογία με απολυταρχικό πυρήνα δεν με κάνει να κλείνω επιπόλαια το μάτι στα στερεότυπα για τις απειλητικές μάζες της Ανατολής ή στην καχυποψία για τον μέσο μουσουλμάνο. Γι' αυτό έχει νόημα η απόσταση από «πλατφόρμες» ταύτισης. Όχι για λόγους εστέτ ατομικισμού (που στο κάτω-κάτω δεν είναι και αμάρτημα) ούτε και για λόγους αυτοπροστασίας. Απλώς, μόνο έτσι μπορεί κάποιος να διαβάσει τα πράγματα χωρίς το άγχος πως δίνει διαρκώς εξετάσεις σε παρέες και περιβάλλοντα. Ακόμα και αν κανείς παίρνει μια θέση που βρίσκεται, αναπόφευκτα, πιο κοντά στον Α παρά στον Β, δεν είναι υποχρεωμένος να ευχαριστεί πάντα τον Α και να δυσαρεστεί μονίμως τον Β. Υπάρχουν στιγμές που διεκδικεί κανείς την πλήρη ελευθερία ενός συλλογισμού, αδιαφορώντας για το ποιος θα τον εκμεταλλευτεί στους πολέμους της γνώμης. Αλλιώς, είτε πρέπει να σωπάσουμε είτε να ντύσουμε με οπαδικά χρώματα τη δημόσια στάση μας. Ο Μαρσέλ Γκοσέ λέει πως η δημοκρατία είναι το καθεστώς της βραδύτητας. Εννοεί πως η δημοκρατία δεν προσφέρει γρήγορες και απλές λύσεις στις αντιφάσεις που προκύπτουν σε κάθε βήμα, σε κάθε δημόσιο πρόβλημα. Επειδή μάλλον δεν την αντέχουμε αυτήν τη βραδύτητα, αναζητούμε καθημερινά μια αγέλη να χωθούμε και θηράματα για τη λεία. Ψάχνουμε προσκολλήσεις και εναντιώσεις που υποτίθεται πως ξεκαθαρίζουν το αφόρητα θολό τοπίο. Έτσι όμως ξαναγλιστράμε στην αυταπάτη της ευκολίας. Αυτή την αυταπάτη που φτωχαίνει τη δημοκρατία, μετατρέποντάς την σε συλλογική υστερία. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO Πηγή: www.lifo.gr
*ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ Ο Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στο Καρλόβασι Σάμου το 1964. Έχει δημοσιεύσει ποίηση, δοκίμια και δυο συλλογές διηγημάτων. Κατά καιρούς ασχολήθηκε με τη μετάφραση ενώ συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά γράφοντας επιφυλλίδες και κριτικές βιβλίου. Από το 2006 ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Πηγή: www.lifo.gr

ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΝΟΥΑΡ ΣΤΙΣ ΔΟΞΕΣ ΤΟΥ

Ότο Πρέμινγκερ: «Κηλίδες στο πεζοδρόμιο»



Ο μεγάλος Οτο Πρέμινγκερ [Otto Ludwig Preminger] σκηνοθετεί το φιλμ νουάρ «Κηλίδες στο πεζοδρόμιο».
Κεντρικός ήρωας ο  αστυνόμος Μαρκ Ντίξον, που είναι εξαιρετικά βίαιος στον αμείλικτο αγώνα του απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα. Ο αστυνομικός έχει ιδιαίτερο λόγο να μισεί θανάσιμα τους κακοποιούς και να πράττει πάντα το σωστό υπερασπιζόμενος το Νόμο, επειδή ήταν παιδί σεσημασμένου κακοποιού και οι μνήμες του είναι έντονα τραυματικές.

Ύστερα από διαμαρτυρίες παρανόμων για βίαιη συμπεριφορά  , ο προϊστάμενός του ,  Νίκολας Φόλεϊ, τον υποβιβάζει και τον απειλεί ότι την επόμενη φορά θα τον στείλει να κάνει περιπολίες στους δρόμους.
 Στην προσπάθειά του να συλλάβει τον Κεν Πέιν ,  έναν χαρτοπαίχτη του σχοινιού και του παλουκιού, που είναι ύποπτος για ένα έγκλημα σε μία παράνομη χαρτοπαικτική λέσχη, τον σκοτώνει, αλλά κατορθώνει να εξαφανίσει το σώμα του και να εμφανίσει την απουσία  του σε βιαστική φυγή. Από δω και μπρος τα πράγματα παίρνουν μια έντονα δραματική Χροιά ...
Παίζουν εξαιρετικά πειστικά οι ηθοποιοί  : Ντάνα Αντριους [Dana Andrews], Τζιν Τίρνεϊ [Gene Tierney], Γκάρι Μέριλ, Μπερτ Φριντ, Καρλ Μάλντεν, Τομ Τιούλι.


Where the Sidewalk Ends (1950) is an American film noir directed and produced by Otto Preminger. The screenplay for the film was written by Ben Hecht, and adapted by Robert E. Kent, Frank P. Rosenberg, and Victor Trivas. The screenplay and adaptations were based on the novel Night Cry by William L. Stuart. The drama features Dana Andrews, Gene Tierney, Gary Merrill, among others.[1]
The film tells the story of ruthless and cynical Mark Dixon (Dana Andrews), a metropolitan police detective, who despises all criminals because his father had been one. The film is considered a classic of the film noir genre/style, and the brand of violence shown in the film, "lurking below urban society", is an important noir motif.[2]
New York City 16th Precinct Police Detective Dixon, who's in trouble with his superiors for his heavy-handed tactics, subjects murder suspect and gambler Ken Paine (Craig Stevens) the third degree -- he strikes the drunken Paine in self-defense and accidentally kills him. Paine, however, had a silver plate in his head, a fine war record, and newspaper friends. Dixon then dumps Paine's body in the river, and is later assigned to find his killer.
Dixon tries to place the blame on an old gangster enemy, Tommy Scalise (Gary Merrill), yet, he inadvertently places the blame for the killing on cab driver Jiggs Taylor (Tom Tully). Having fallen in love with Jigg's daughter, Morgan Taylor-Paine (Gene Tierney), Dixon tries to clear the cabbie without implicating himself, but ultimately he becomes trapped in a web created by himself. The 16th Precinct commander, Detective Lt. Thomas (Karl Malden), Dixon's boss, is convinced that Morgan's father is the killer.Dixon continues to find a way to stop Jiggs from being found guilty of murdering Paine, and also tries to redeem himself. In an attempt to move the evidence away from Morgan's father and blame Scalise, Dixon comes face to face with the gangster and his cronies. A shoot-out leaves Scalise dead and Jiggs is finally cleared of the charges. At the end Dixon reassesses his life and decides to confess. He's arrested and goes to jail. He's satisfied that Morgan will wait for him until his release. This is the last film that Otto Preminger would make as a director-for-hire for Twentieth Century Fox in the 1940s. The series includes Laura, which also stars Gene Tierney and Dana Andrews, Whirlpool, and Fallen Angel.[3]
The film was entirely shot in New York: New York City and Washington Heights, Manhattan.

ΠΗΓΉ: enwikipedia.org

Τρίτη, Μαΐου 23, 2017

Η ζωή είναι σαν ένα πιάνο. Ό,τι βγάζεις από αυτό εξαρτάται από τον τρόπο που το παίζεις...
Αποτέλεσμα εικόνας για Tom LehrerTom Lehrer, Αμερικανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός, σατιρογράφος και μαθηματικός

Λάκης Λαζόπουλος: "Γερμανικότεροι του Γερμανέως"

Ας ξεκινήσουμε από την κοινή διαπίστωση. Η χώρα δεν προχωράει. Μοιάζουμε σαν έναν άνθρωπο δεμένο, με κοτρώνες στα πόδια, ο οποίος προσπαθεί να επιπλεύσει.
Πόσο θα παλεύουμε ακόμα με τα κύματα;
Ας περάσουμε τώρα σε μια δεύτερη σκέψη η οποία θα μπορούσε να είναι κοινή διαπίστωση. Το χρέος αυτό που έχουμε σαν χώρα είναι βιώσιμο;
Ο νέος Γάλλος πρόεδρος, το ίδιο το ΔΝΤ, ο Γκαμπριέλ στη Γερμανία, ο Ντάισελμπλουμ με έναν τρόπο, ο Ομπάμα και ο Ολάντ πριν φύγουν, ο Γιούνκερ, ο Μοσκοβισί, ο Ρέντσι, δεκάδες οικονομολόγοι, από τον Γκαλμπρέιθ μέχρι τον Πικετί και εκατοντάδες εφημερίδες, από τους «New York Times» μέχρι τον «Bloomberg» επιμένουν ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και απαιτείται ελάφρυνση. Τουλάχιστον. Δύο μόνο επιμένουν να λένε το αντίθετο. Στη Γερμανία ο Σόιμπλε και στην Ελλάδα ο Κυριάκος.
Όταν ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, δήλωσε ότι θα ηγηθώ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ο Κυριάκος δεν έβγαλε άχνα. Και το ερώτημα είναι απλό. Πιστεύει ο «αυτοδημιούργητος» Μητσοτακης ότι είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος ή απλά συντάσσεται με τη γραμμή Σόιμπλε; Οι γερμανικές εφημερίδες γράφουν ότι στην Ευρώπη απέμεινε ένας μόνος εναντίον της Ελλάδας και εναντίον της θέσης να δοθεί οικονομική ανάσα τους Έλληνες. Κι αυτός είναι ο Σόιμπλε. Ο ίδιος ο γερμανικός τύπος το λέει, όχι εμείς.
Και εδώ ο δικός μας, ο εντεταλμένος Τύπος, απλώς χρεώνει άλλη μια αποτυχία στην ελληνική κυβέρνηση. Δεν λέει ότι φταίει ο Σόιμπλε. Γερμανικότεροι του Γερμανέως. Μόνο η προσκείμενη στη Δεξιά εφημερίδα «Δημοκρατία» αναφέρεται στον Σόιμπλε, τονίζοντας «τι άλλο θέλει πια;».
Ποιος έχει αμφιβολία ότι ο Σόιμπλε έχει εμμονή με την Ελλάδα και ότι είναι εχθρός της χώρας μας; Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος πηγαίνει αντίθετα με το ρεύμα της ιστορίας γιατί αρνείται να δεχτεί ότι έχασε. Ο Σόιμπλε δεν θα είναι ξανά υπουργός οικονομικών της Γερμανίας. Και δεν θέλει φεύγοντας να χάσει ούτε ένα μόριο του παρανοϊκού εγωισμού του, ο όποιος έχει οδηγήσει την Ευρώπη στα χειρότερα της. Είναι υπεύθυνος για τα βασανιστήρια των λαών της Ευρώπης. Όταν θα πέσει από την καρέκλα του, τότε η ιστορία θα τα γράψει. Γιατί και η ιστορία έχει μάθει να κάνει τον μάγκα μετά.
Ποτέ δεν αντιμιλά στην εξουσία κατά τη διάρκεια της τυραννίας. Ζούμε την τυραννία της ακμάζουσας Γερμανίας που κατασπαράσσει την Ευρώπη για να καλοπερνούν αυτοί. Ο Σόιμπλε κοιμάται και ξυπνά με το πώς θα τιμωρήσει τους Έλληνες. Αδίστακτος.
Είναι λοιπόν ή δεν είναι βιώσιμο το χρέος;
Όταν λένε οι εφημερίδες ότι απέτυχε η κυβέρνηση, εννοούν ότι ήθελαν ελάφρυνση ή εννοούν πέρασε το δικό μας και του Κυριάκου; Γιατί όλα τα ΜΜΕ είναι καθαρά «παραρτήματα» της Νέας Δημοκρατίας.
Εξ ου και η αντίδραση στην πώληση μέρους των μετοχών του Mega στον Ιβάν Σαββίδη. Εδώ ήταν οι ιδιοκτήτες. Αν ήθελαν πλήρωναν τα χρέη και συνέχιζαν. Απλά, ξαφνιάστηκε η τηλεοπτική χούντα.
«Ωχ» είπαν «δεν θα μπορούμε να βουλώνουμε όλα τα στόματα». Και το ότι η τηλεόραση νεοχουντίζει και έχει για κεντρικούς ομιλητές χουντικούς και ακροδεξιούς, αυτό είναι μια καθαρά δική μου διαπίστωση. Ο καιρός θα περάσει, ο χρόνος θα δείξει και θα φανερώσει.
Και ίσως να γίνουν πιο πολλές οι κοινές διαπιστώσεις. Η χώρα δεν προχωράει, το χρέος δεν είναι βιώσιμο, η φορολογία είναι άνευ προηγουμένου, ο ιδιωτικός τομέας στενάζει, ο κόσμος είναι πέρα από τα όρια της εξέγερσης, οι συνταξιούχοι είναι έξαλλοι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απογοητεύσει, ο Κυριάκος είναι η νέα Λεπέν της Ευρώπης, ίχνος Κέντρου δεν υπάρχει, ο Τύπος είναι απόλυτα ελεγχόμενος, η κατάθλιψη δίνει και παίρνει.
Περπάταγα στο Παγκράτι και κάποια στιγμή είχα σταματήσει και μιλούσα με κάποιον φίλο σε έναν πεζόδρομο κι από ένα μαγαζί δίπλα ακούστηκαν τα γέλια μιας παρέας νέων παιδιών. Σταματήσαμε την κουβέντα και τους ακούγαμε να γελούν. Και ένιωσα όπως αυτοί οι άνθρωποι που τους λείπει ανάσα και τους προσφέρουν οξυγόνο. Σε λίγο θα πηγαίνουν οι Έλληνες  σε κάποια μέρη που κάποιοι θα γελούν θα  παίρνουν μια τζούρα χαράς και θα φεύγουν…

Σκέψεις για την Αριστερά

 

Σκίτσο του Πέτρου Ζερβού στην εφημερίδα των Συντακτών, δείγμα κριτικής "υπεραριστερίστικου"  τύπου

***********************************
Είναι κρίμα που ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς φοβάται να μη βρέξει τα πόδια του στα παγωμένα νερά μιας προσπάθειας συγκλίσεων μπροστά στον ακροδεξιό ρατσιστικό και εθνικιστικό λόγο των ευρωφοβικών κομμάτων.
Είναι κρίμα που στο όνομα της «πούρας» αντικαπιταλιστικής ιδεολογίας πολλοί αρνούνται συστηματικά να κατανοήσουν ότι ο λαϊκιστικός ακροδεξιός λόγος, με πρόσχημα την παγκοσμιοποίηση και την εθνική περιχαράκωση, τείνει να αγκαλιάσει πολλά φτωχά στρώματα των ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) κοινωνιών με άκρως επικίνδυνα αποτελέσματα, τα οποία ήδη είναι ορατά σε πολλές χώρες και στην ουσία δηλητηριάζουν τις σχέσεις των πολιτών με τον «ξένο», τον μετανάστη ή τον πρόσφυγα, τον διαφορετικό, τον ευάλωτο, με μία λέξη τον φτωχό -και περιθωριοποιημένο στην ανέχεια- πολίτη.
Εκείνον δηλαδή τον πολίτη που υποτίθεται ότι αυτόκλητα προσφέρθηκαν οι ακροδεξιοί «εχθροί» της παγκοσμιοποίησης να «βοηθήσουν». Οπου οι μισαλλόδοξες και εθνικιστικές αυτές δυνάμεις κυριαρχούν είδαμε περιορισμούς στα Συντάγματα, στην ελευθερία του λόγου, στην ελευθερία των διαμαρτυριών και των κινητοποιήσεων, άγρια καταστολή και τελικά την αποδοχή μιας συνωμοτικής και κατευθυνόμενης αντίληψης για το πώς οφείλουν να αντιδρούν οι πολίτες μπροστά στον «κίνδυνο» να επικρατούν ιδέες και απόψεις για μια ανοιχτή Ευρώπη.
Είδαμε πολλούς αριστερούς που τάχτηκαν πρόσφατα στο πλευρό του Μελανσόν να σπεύδουν να διαχωρίσουν τη στάση τους μπροστά στη λαίλαπα Λεπέν, ακόμα και από το συρρικνωμένο γαλλικό Κ.Κ. Είδαμε όμως και πολλούς άλλους να οχυρώνονται πίσω από την καθαρότητα της ιδεολογίας τους, αρνούμενοι να ψηφίσουν τον σημερινό πρόεδρο της Γαλλίας, ισοπεδώνοντας τις διαφορές του από το ρατσιστικό Εθνικό Μέτωπο. Το ζήσαμε και στην Ελλάδα, που έχει το μοναδικό προνόμιο να αναδεικνύει ένα ναζιστικό κόμμα στην τρίτη θέση αφήνοντας αδιάφορο ακόμα και μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς.
Ο «μπαμπούλας» της παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας των αγορών μετατρέπει αυτόματα τα πάντα σε άσπρο-μαύρο, σε κακό-καλό και σε έναν γενικευμένο φόβο, μήπως και χάσουμε την αριστερή μας ταυτότητα στην προσπάθεια αναζήτησης συμμαχιών και συγκλίσεων. Οι σκληρές οικονομικές πολιτικές της λιτότητας αποσπώνται πλήρως από το σύνολο των παραμέτρων που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων μέσα στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και αναδεικνύονται μόνες αυτές ως το απόλυτο και μοναδικό «κακό».
Θα αρκούσε όμως μια μόνο ματιά στον κυρίαρχο λόγο των συστημικών ΜΜΕ της Ελλάδας, που διαμορφώνουν και ελέγχουν καθημερινά το θυμικό και τη σκέψη των πολιτών, για να διαπιστώσει και ο πλέον «καθαρός» αριστερός και προοδευτικός τη συστηματική προσπάθεια να χαρακτηριστεί «ολέθρια» η επικράτηση του «συμβιβασμένου» και «προσκυνημένου» ΣΥΡΙΖΑ.
Το σύνθημα «τα κάνουν όλα για την εξουσία», «είναι ψεύτες», «είναι απατεώνες» κ.λπ. έχει καταφέρει να ενώσει τους σκληρούς νεοφιλελεύθερους και το παλιό πολιτικό κατεστημένο με κομμάτι της Αριστεράς που προτιμάει το «ευκολάκι» των αφοριστικών δηλώσεων αντί για έναν πιεστικό διάλογο, για συγκλίσεις και διεκδικήσεις.
Από την άλλη μεριά η σημερινή κυβέρνηση, συχνά αντιδρώντας σπασμωδικά, αρνείται κι αυτή τις συγκλίσεις, αρνείται να δεχτεί διάλογο και προτάσεις που σε πολλά πεδία θα είχαν θετικά αποτελέσματα για τους πολίτες χωρίς να μπαίνουν σε κίνδυνο οι τωρινές δεσμεύσεις της χώρας.
Αντί να πιέζεται συστηματικά η σημερινή κυβέρνηση να υλοποιήσει σε μεγαλύτερο βαθμό, έστω και μέσα στο επιβαρυντικό οικονομικό κλίμα, τις εξαγγελίες της σε μια σειρά κοινωνικά, οικονομικά και εργασιακά ζητήματα με αλλαγές που θα θεμελιώνουν καλύτερα την ελευθερία των πολιτών και τη συνύπαρξη, καταγγέλλεται ως αντιλαϊκή και με συνοπτικές διαδικασίες ταυτίζεται με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις της διαπλοκής, της διαφθοράς και της καταστολής.
Σημαντικές αλλαγές, μικρές ή και μεγαλύτερες, που έγιναν στη διαχείριση των θεμάτων (παροχές υγείας σε ανασφάλιστους, μέτρα προστασίας των πλέον ευάλωτων, διαχείριση προσφυγικού, φυλακές, νόμοι διασφάλισης δικαιωμάτων, αλλαγές στην παιδεία, προσπάθειες για νομιμότητα στον χώρο των ΜΜΕ, προσπάθειες πάταξης της ανεξέλεγκτης διαφθοράς, διερεύνηση των οικονομικών σκανδάλων, προσπάθειες καλυτέρευσης στις εργασιακές σχέσεις) θεωρούνται ανύπαρκτες μπροστά στο σύνθημα «όλοι είναι το ίδιο» ή «όλα για την καρέκλα και την εξουσία». Αραγε όλοι όσοι φωνάζουν αυτά τα συνθήματα αρνήθηκαν πάντοτε οι ίδιοι τις όποιες θέσεις εξουσίας;
Η αγκαλιά της Ακροδεξιάς παράλληλα είναι έτοιμη με τα συνθήματά της και τη συστηματική αλλοτρίωση, που επί δεκαετίες παρείχαν άφθονη τα ΜΜΕ, να υποδεχτεί τους ζαλισμένους από τα οικονομικά μέτρα πολίτες.
Η ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ., η ταύτιση της Ν.Δ. με τη Χρυσή Αυγή, η ταύτιση του Μακρόν με τη Λεπέν, η ταύτιση της σοσιαλδημοκρατίας με την Ακρα Δεξιά είναι αυθαίρετες και εξαιρετικά -όπως έχει ιστορικά αποδειχτεί- καταστροφικές.
Οσοι σήμερα λοιδορούν, συκοφαντούν ή απλά κουνάνε το δάχτυλο ισοπεδώνοντας τις διαφορές, συνθηματολογώντας χωρίς να αντιλαμβάνονται ή να θέλουν να αντιληφθούν πού οδηγεί η πλήρης απαξίωση, σπρώχνουν ένα μεγάλο μέρος του κόσμου σε επικίνδυνα για τη δημοκρατία μονοπάτια.
Οι ίδιοι δυστυχώς αύριο ίσως θα... πέφτουν από τα σύννεφα διαπιστώνοντας ότι οι σημερινοί τους «σύμμαχοι» στις καταγγελίες αύριο θα τους οδηγήσουν ξανά στο περιθώριο ως «χρήσιμους ηλίθιους». Τότε ίσως όμως να είναι για όλους πολύ αργά, μια και το δηλητήριο της μισαλλόδοξης και ρατσιστικής Ακροδεξιάς θα έχει κυριαρχήσει και στην Ελλάδα, όπως έγινε στις ΗΠΑ, στην Ουγγαρία, στη Μ. Βρετανία και… παραλίγο στη Γαλλία.

Η Ελλάδα των φανατικών

 

Για αυτό το ποίημα  απέκλεισαν τον Τέλλο Φίλη από το fb!

O  Τέλλος Φίλης, ο καλός ποιητής, φανατικός σινεφίλ  και αιώνια συμπάσχωνΘεσσαλονικιός  διανοούμενος, αποκλείστηκε επί μέρες από το fb, τον περασμένο μήνα, επειδή κάποιοι κακόπιστοι/ κακόβουλοι φανατικοί τού έκαναν αναφορά για αυτό το ποίημα που περιγράφει μια Μ. Παρασκευή  της σύγχρονης διαφορετικής και ταραγμένης εποχής. Δεκάδες φίλοι του έσπευσαν να κοινοποιήσουν το ποίημα του σε ένδειξη συμπαράστασης.Αυτό κάνουμε κι εμείς , έστω και καθυστερημένα.
tel
Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς
Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Εσταυρωμένος
γωνιά Τοσίτσα με Πατησίων είναι,
στα σύνορα του Έβρου σταυρώνεται τις νύχτες
στης Κακαβιάς τα χιόνια ποτίζεται όξος μουλωχτά
στο Φαρμακονήσι εξαφανίζεται
Στον Άγιο Παντελεήμονα κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου
στον Δενδροπόταμο ξεψυχά
στο πάρκο της ΧΑΝΘ με τη σύριγγα στο χέρι ψιθυρίζει
«λαμά λαμά σαβαχθανί»
έξω από τα supermarket και στις λαϊκές αγορές
φορά ακάνθινο στεφάνι
βλέπεις το αίμα στο μέτωπο η όχι ακόμη;
Δεν είναι εκεί στις λαμπάδες, στα προαύλια ναών ο επιτάφιος απόψε
είναι κάτω από το σπίτι σου ο κοιμισμένος άστεγος
δεν του αρκεί να τον προσπεράσεις με το κερί στο χέρι
ούτε κάποια νηστεία σου, θα τον σώσει
Οι ολονύκτιες ψαλμωδίες σου δεν θα βρουν δουλειά στον άνεργο
μήτε οι ευχές με τα λαγουδάκια του πάσχα στο διαδίκτυο
θα αναπληρώσουν τα άδεια μάτια των μεταναστών
θύματα του συμμαθητή δουλεμπόρου
που χαιρετάς στα προεκλογικά σαλόνια
με κατάνυξη
Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Άγιος που θα σε σώσει με το θάνατο του
κοίτα προσεκτικότερα, σταμάτα να φοβάσαι
και κοίτα
ίσως να μη σωθείς βεβαίως
αλλά τουλάχιστον θα έχεις
νιώσει το “πρώτο βήμα” τι σημαίνει
κι αν μια Ανάσταση έχει λόγο ύπαρξης
η μοναχά σαν αργία των δημόσιων υπηρεσιών
για μια πενταήμερη εκδρομή στην εξοχή μετριέται.
 


Αποτέλεσμα εικόνας για τελλος φιλης facebookΤέλλος Φίλης

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΚΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΑΡΚΑΣ!








Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.


Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.


Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.




Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.


Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.


Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.


Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.




Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.


Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ ήταν Ισπανός ποιητής (1881 - 1958).
Αρχικά ταξίδεψε στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελβετία, αλλά αναγκάστηκε κατόπιν να ζήσει για έξι περίπου χρόνια σε σανατόριο. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Σεβίλης, αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του, γιατί πήγε στις ΗΠΑ, όπου γνώρισε και κατόπιν παντρεύτηκε τη Ζηνοβία Καμπρουμπί, μεταφράστρια του Ταγκόρ.
Αποτέλεσμα εικόνας για Juan Ramón Jiménez Mantecón,
Τα πρώτα του ποιήματα, που εγκαινίασαν μαζί με τον ποιητή Αντόνιο Ματσάδο τη μεγάλη εποχή της ισπανικής ποίησης του 20ού αι., δημοσιεύτηκαν το 1900 με τον τίτλο «Θλιμμένοι σκοποί» και φέρουν φανερά την επίδραση του συμβολισμού. Η έκρηξη του ισπανικού εμφύλιου πολέμου (1936) τον ανάγκασε να μείνει εξόριστος στο εξωτερικό μακριά από τον αγώνα που δίχαζε την πατρίδα του και να ζήσει τον περισσότερο καιρό τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στο Πουέρτο Ρίκο. Στο έργο του διαφαίνεται μία έντονη προσπάθεια για την ιδεώδη έκφραση της σκέψης του μέσα από μία λεπτότητα ύφους και μία γεμάτη διαύγεια καθαρότητα αισθημάτων και μορφών. Ακολούθησαν τα έργα του «Ελεγείες» και «Η εύηχος σιωπή», «Ψυχές βιολέτας», «Ρίμες», «Ισπανοί των τριών κόσμων», «Πνευματικά σονέτα», το λυρικό του διήγημα «Ο Πλατέρο κι εγώ», το «Ζώο του βυθού» κ.ά.

Τιμήθηκε το 1956 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Πηγή:elwikipedia.org

«Eμοὶ γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί- ὑμᾶς γὰρ δικαστὰς καλῶν ὀρθῶς ἂν καλοίην»

Αποτέλεσμα εικόνας για apology of socrates

Απολογία Σωκράτους (Πλάτων) - Βικιπαίδεια

 

Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ-ΠΛΑΤΩΝ: ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

«Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους», πρωτότυπο κείμενο. Δωρεάν e-book, Εκδόσεις schooltime.gr«Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους», πρωτότυπο κείμενο. Δωρεάν e-book


«Η διαβόητη δίκη του Σωκράτη έχει ερμηνευθεί από πολλούς σαν μία από τις πρώτες και πιο δραματικές περιπτώσεις αποτυχίας της δικαιοσύνης, που κατέληξε στη θανατική καταδίκη του «πατέρα της δυτικής σκέψης». Ο Σωκράτης κατηγορήθηκε για «ασέβεια» και «διαφθορά των νέων», το 399 π.Χ., παρόλο που πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι κατηγορίες αυτές «εφευρέθηκαν» από τους προκατειλημμένους συμπολίτες του…»
Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή pdf:
 
Λήψη αρχείου
_____________________________ 
 Αποτέλεσμα εικόνας για apology of socrates  paintings
Η  απολογία του Σωκράτη (Πλάτων)- Εξεργασία & δημιουργία ταινίας -Ελένη Κεμικτσὴ
Αφήγηση : Κώστας Καστανὰς

Για τον «θάνατον του ασήμαντου και ατυχούς Λαμπράκη»



54 χρόνια από τη δολοφονία - «θάνατον του ασήμαντου και ατυχούς Λαμπράκη», όπως έγραψε στα "Απομνημονεύματά" ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (5ος τόμος, σελ. 655-6)

Γράφει ο  Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης

 

Την Τετάρτη 22 Μαΐου 1963 θα διαδραματιζόταν στη Θεσσαλονίκη μια από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης τραγωδίας, που θα σφράγιζε ανεξίτηλα την ιστορία της χώρας.
Ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της Ιατρικής και βαλκανιονίκης, έπεφτε θανάσιμα τραυματισμένος, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου-Ερμού, από τους παρακρατικούς φονιάδες Σπύρο Γκοτζαμάνη και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη, που εφόρμησαν με «τρίκυκλο» εναντίον του. Κλινικά νεκρός «ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης», θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 27/5/1963 στο ΑΧΕΠΑ.
Την τύχη του Λαμπράκη λίγο έλειψε να έχει και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, που λίγο πριν είχε χτυπηθεί από τους παρακρατικούς «αντιφρονούντας» οι οποίοι πολιορκούσαν τα γραφεία του «Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος», όπου γινόταν η συγκέντρωση των «Φίλων της Ειρήνης».  Ό,τι δεν κατάφερε ο θηριώδης παρακρατικός τραμπούκος «Αντωνάρας» Πιτσώκος, που κακοποίησε άγρια τον Γ. Τσαρουχά, θα το καταφέρουν πέντε χρόνια αργότερα οι δήμιοι της Χούντας. Στις 9/5/1968 στα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ΄Σ.Σ. θα δολοφονήσουν μετά  από βασανιστήρια το Γιώργη Τσαρουχά.
« Το τρίκυκλο ήταν της χούντας »
Η δολοφονία του Λαμπράκη ήταν ένας βασικός κρίκος μιας μακριάς αλυσίδας συνωμοσιών και εγκλημάτων με στρατηγικό στόχο την επιβολή δικτατορίας. Γιατί «το τρίκυκλο ήταν της χούντας», όπως έγραψαν χαρακτηριστικά στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ ο Γιώργος Μπέρτσος και ο Γιάννης Βούλτεψης που, μαζί με τον Γιώργο Ρωμαίο, αποτέλεσαν συμβολικά «το δημοσιογραφικό τρίκυκλο», το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην αποκάλυψη και διαλεύκανση των συνωμοτικών πτυχών αυτού του στυγερού πολιτικού εγκλήματος.
Ήδη, από το 1962, ο Γ. Γεωργαλάς, ο θεωρητικός εγκέφαλος της χούντας, είχε εισηγηθεί στην ΚΥΠ την οργάνωση «αντισυγκεντρώσεων προς εξουδετέρωσιν των κομμουνιστών υπό καταλλήλων προσώπων»-όπως π.χ. ήταν η ψευδεπίγραφη αντικομμουνιστική συμμορία «Σύνδεσμος Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος» του δοσίλογου φον Ξ. Γιοσμά. Την εκπόνηση των σχεδίων για τις αντισυγκεντρώσεις είχε αναλάβει η λεγόμενη «Αφανής Επιτροπή», που είχε συσταθεί μετά την εκλογική επιτυχία της ΕΔΑ το 1958, με την επίβλεψη-χρηματοδότηση της CIA. Από αυτό το «επιτελείο του εγκλήματος», στο οποίο συμμετείχε και ο κατοπινός αρχιπραξικοπηματίας Παπαδόπουλος, προήλθε το κατεπείγον σήμα του Γενικού Επιτελείου Στρατού προς τις στρατιωτικές μονάδες, στις 24/5/1963, με τίτλο «Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ» που υπέγραφε ο στρατοδίκης της δίκης του ΑΣΠΙΔΑ συνταγματάρχης Απ. Ζαλαχώρης. Ο ίδιος, βέβαια, αποποιήθηκε κάθε ευθύνη, όταν διέφυγε στο εξωτερικό μετά το βασιλικό «αντιπραξικόπημα» – οπερέτα στις 13/12/1967. Ξεπερνώντας σε κυνισμό την κατάπτυστη ανακοίνωση της Αστυνομίας και τα δημοσιεύματα του φιλοκυβερνητικού τύπου ότι ο Λαμπράκης έπεσε θύμα «τροχαίου ατυχήματος ενώ ηγείτο διαδηλώσεως κομμουνιστών»(!),ο Ζαλαχώρης  θριαμβολογούσε για τη δολοφονία, αφού τάχα «ο λαός της Θεσσαλονίκης, προκληθείς υπό των ερυθρών πρακτόρων, έδωσε την απάντησίν του» (!) Ένας λαός, που με βουρκωμένα μάτια κατευόδωσε στο σιδηροδρομικό σταθμό τον «Σπάρτακο της Ειρήνης και της Δημοκρατίας» με το σύνθημα-έμβλημα μιας ολόκληρης γενιάς «ο Λαμπράκης ζει σε αγώνες μας καλεί!»
Γι’ αυτό είχαν αποφασίσει ακόμη και την επιβολή στρατιωτικού νόμου την ημέρα της πάνδημης κηδείας του Γρ. Λαμπράκη, για να καταστείλουν «ενδεχόμενες κομμουνιστικές ταραχές»-όπως εξάλλου προέβλεπε και το ψυχροπολεμικό  Σύνταγμα του 1952. Γιατί όχι, αφού η δολοφονία του Λαμπράκη ήταν μια «κομμουνιστική σκευωρία»(!) και, σύμφωνα με την «κυβέρνησιν του αίματος της ΕΡΕ» (Γ. Παπανδρέου), «ο διεθνής κομμουνισμός έχει εξαπολύσει μίαν οργανωμένην επίθεσιν εναντίον της Ελλάδος». Συνιστούσε μάλιστα «πράξιν δημαγωγικήν και αντεθνικήν η πολιτική εκμετάλλευσις των γεγονότων της Θεσσαλονίκης…παρόμοια των οποίων είναι δυνατόν να συμβούν εις όλα τα κράτη, και τα πλέον δημοκρατικά, και δεν δημιουργούν ευθύνας δια την κυβέρνησιν…εφ’ όσον δεν δύνανται να ελεγχθούν παρ’ αυτής.»(!)
Χαρακτηριστικές για την αλαζονεία τους είναι οι εξοργιστικές δικαιολογίες του τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για το «θάνατον του ασήμαντου και ατυχούς Λαμπράκη» (sic) στα ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ του (5ος τόμος, σελ. 655-6):
«Από της πρώτης ημέρας κατέφθασαν εις την Θεσσαλονίκην πολιτικοί παράγοντες, διακεκριμένοι νομικοί και δημοσιογράφοι της αντιπολιτεύσεως, οι οποίοι ίδρυσαν ειδικόν γραφείον εν Θεσσαλονίκη, με σκοπόν την δημιουργίαν συγχύσεως και την χάλκευσιν μαρτυριών διά την απόδειξιν της ενοχής της κυβερνήσεώς μου.
Εν τούτοις, η πολιτική ευθύνη δια το έγκλημα λογικώς απεκλείετο. Πρώτον, διότι η κυβέρνησίς μου μόνον ζημίαν ηδύνατο να αναμένει εξ αυτού. Δεύτερον, διότι ο Λαμπράκης ως πολιτικός παράγων ήτο ασήμαντος, διά να μην είπω ανύπαρκτος. Και τρίτον και σπουδαιότερον, διότι μόνον ηλίθιοι θα ηδύναντο να οργανώσουν μίαν επισφαλή δολοφονίαν με τρίκυκλον εν μέσω Αγοράς.
Εις την πραγματικότητα, κατά τας πληροφορίας μου, συνέβησαν τα εξής: ο Λαμπράκης (…) είχε οργανώσει μίαν συγκέντρωσιν των «Φίλων της Ειρήνης» εις την Θεσσαλονίκην, η οποία είχε λάβει χαρακτήρα κομμουνιστικόν. Κατά την διάρκειαν της ομιλίας του συνεκεντρώθησαν εις τον δρόμον εξτρεμιστικά στοιχεία της δεξιάς με πρόθεσιν να τον αποδοκιμάσουν. Φαίνεται ότι μεταξύ αυτών υπήρχαν και μερικοί οργανωμένοι, που είχαν ως σκοπόν όχι να δολοφονήσουν, αλλά να «στραπατσάρουν», όπως έλεγαν, τον Λαμπράκη και να προκαλέσουν σύγχυσιν μεταξύ των κομμουνιστών. Φαίνεται δε επίσης ότι ορισμένα αστυνομικά όργανα ηνέχθησαν τα σχέδια αυτά πιστεύοντας ότι με τον τρόπον αυτόν εκπληρούν την αντικομμουνιστικήν αποστολήν των.
Η αντιπολίτευσις ήτο αποφασισμένη να καπηλευθεί τον θάνατον του ατυχούς Λαμπράκη κα να αντλήσει εξ αυτού πολιτικά οφέλη. Παρεκώλυε το έργον της δικαιοσύνης, κατεσκεύαζε ψευδομάρτυρας και κατήγγειλε ως ύποπτον πάσαν ειλικρινή προσπάθεια της δικαιοσύνης όπως διαλευκάνει το έγκλημα
Η καθεστωτική, βέβαια, εκδοχή της ιστορίας εξαντλεί τη δικτατορία στην «ανταρσία μιας ομάδας επίορκων αξιωματικών», αθωώνοντας το καθεστώς των νικητών του εμφυλίου πολέμου ( Παλάτι-Στρατός-«καχεκτικός» κοινοβουλευτισμός) που ζέσταινε στον κόρφο του το «αυγό του φιδιού» και λειτούργησε ως «θερμοκήπιο» της Χούντας. Έτσι, «μετά τα Ιουλιανά του 1965, ο διάχυτος φόβος των κυρίαρχων τάξεων τις έκανε αντικειμενικά πρόθυμες να αποδεχτούν την αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος από ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης», έγραψε ο Αριστόβουλος Μάνεσης.
Το «πράσινο φως» για το πραξικόπημα άναψε στην Ουάσιγκτον το Φλεβάρη του 1967, καθώς η χώρα μας αποτέλεσε πειραματικό εργαστήρι του «Ψυχρού Πολέμου» και προγεφύρωμα στρατηγικής σημασίας για τον έλεγχο της Μ. Ανατολής. Γι’ αυτό οι ΗΠΑ δεν τηρούσαν απλώς «μια στάση ανοχής προς τους δικτάτορες», όπως προκλητικά γράφει το εγχειρίδιο Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου – διαψεύδοντας ακόμα και τον τέως πρόεδρο Κλίντον, που με το περιβόητο «I’m sorry» προσπάθησε να ξεπλύνει, ετεροχρονισμένα, τις αμαρτίες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην επιβολή – επιβίωση του τυραννικού καθεστώτος των συνταγματαρχών.
Ή μήπως πρέπει να θυμίσουμε την αντίδραση του Έντγκαρ Χούβερ, του διαβόητου αρχηγού του F.B.I., στη προβολή του «Ζ» του Κώστα Γαβρά, που καλούσε τους «πιστούς Αμερικανούς» να μη δουν την ταινία γιατί θα διέπρατταν «αντιπατριωτική πράξη»;


  Υ.Γ. Ιδού η επίσημη εκδοχή για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη που διδάσκεται στα σχολεία  48 χρόνια μετά:
…»Οι πληγές του Εμφυλίου Πολέμου δεν είχαν επουλωθεί και συχνές ήταν οι καταγγελίες του κόμματος της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) για διακρίσεις σε βάρος της. Μάλιστα, τον Μάιο του 1963, μια παρακρατική οργάνωση*, χωρίς άμεση ή έμμεση ανάμειξη της κυβέρνησης, δολοφόνησε στη Θεσσαλονίκη τον βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη.» (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥαπό το 1815 έως σήμερα, για τη Γ΄ Τάξη ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ και Δ΄ Τάξη ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, σελ. 157-8)
*Ιδού και ο, κατά το σχολικό εγχειρίδιο, «ορισμός» του τι εστί «παρακρατική οργάνωση»: Οργάνωση η οποία χρησιμοποιεί (sic) τον κρατικό μηχανισμό για να δρα παράνομα σε βάρος των πολιτών και με την κάλυψη του επίσημου κράτους. (σελ. 245, ο.π.π.). Δηλ. ο υπόκοσμος των «παρακρατικών» δεν ήταν το δολοφονικό χέρι του μετεμφυλιακού κράτους;