Τετάρτη, Ιουνίου 28, 2017

Οι γυναίκες της ζωής μας


 ΟΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ


Ένα ποίημα αγάπης για τις όμορφες γυναίκες που έφυγαν από τη ζωή μας , γραμμένο από ένα "σκοτεινό ποιητή", τον Antoine Pol, μελοποιημένο και παρουσιασμένο από τον μεγάλο Georges Brassens σε τηλεοπτική εκπομπή που προβλήθηκε στις 31 Μαΐου 1979, αφιερωμένη στον ηθοποιό Lino Ventura. Ο Lino ζήτησε αυτό το τραγούδι από τον Brassens που το τραγούδησε  σε ντουέτο με τον Maxime LeForestier. Δυστυχώς, ο Antoine Pol πέθανε μια εβδομάδα πριν τη συνάντηση του Brassens, γεγονός που τον προκάλεσε  μεγάλη λύπη. 
Εκτός από τις γυναίκες του ποιητή, αναρτούμε βιντεάκια με γυναίκες του γαλλικού  σινεμά που έθρεψαν τα εφηβικά όνειρά μας...
Les Passantes

Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu'on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu'on connait à peine
Qu'un destin différent entraîne
Et qu'on ne retrouve jamais

A celle qu'on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s'évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu'on en demeure épanoui

A la compagne de voyage
Dont les yeux, charmant paysage
Font paraître court le chemin
Qu'on est seul, peut-être, à comprendre
Et qu'on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré sa main

A la fine et souple valseuse
Qui vous sembla triste et nerveuse
Par une nuit de carnaval
Qui voulu rester inconnue
Et qui n'est jamais revenue
Tournoyer dans un autre bal

A celles qui sont déjà prises
Et qui, vivant des heures grises
Près d'un être trop différent
Vous ont, inutile folie,
Laissé voir la mélancolie
D'un avenir désespérant

Chères images aperçues
Espérances d'un jour déçues
Vous serez dans l'oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare qu'on se souvienne
Des épisodes du chemin

Mais si l'on a manqué sa vie
On songe avec un peu d'envie
A tous ces bonheurs entrevus
Aux baisers qu'on n'osa pas prendre
Aux cœurs qui doivent vous attendre
Aux yeux qu'on n'a jamais revus

Alors, aux soirs de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir
On pleure les lêvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l'on n'a pas su retenir



Μια... μικρή Πομπηία στα σπλάχνα της Ρώμης

Αποτέλεσμα εικόνας για IN PHOTOS: Rare Roman relics unearthed in Rome subway constructionΡώμη: Μια... μικρή Πομπηία έφεραν στο φως τα έργα του μετρό




Έπειτα από την προηγούμενη ανακάλυψη ενός εξαιρετικά διατηρημένου ρωμαϊκού στρατώνα, τώρα οι εκσκαφικές εργασίες στη διασταύρωση μεταξύ της οδού Φερατέλα και Αραντάμ έφεραν στο φως ένα σενάριο εφάμιλλο της Πομπηίας:
αποκαλύφθηκε μία ξύλινη κατοικία, που διάφορα δομικά στοιχεία της «πέτρωσαν» και διατηρήθηκαν σχεδόν άθικτα έπειτα από μία πυρκαγιά που την κατέστρεψε, αλλά κυρίως μεγάλη εντύπωση προξενούν τα διάφορα τμήματα από έπιπλα, και το δάπεδο με τα απαράμιλλης αισθητικής ψηφιδωτά, μνημεία εξαιρετικής σημασίας για την ιστορία της αρχαίας Ρώμης.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί επίσης κι η ανακάλυψη εντός της κατεστραμμένης οικίας και του σκελετού ενός σκύλου και του κουταβιού του, ή όπως θέλουν κάποιοι ενός γάτου--γεγονός που απομένει να διαπιστωθεί επιστημονικά.

Work on the Metro C being built through the centre of Rome has once again run into ancient Roman ruins, this time the barracks for the Roman Praetorian guards dating back to the period of Emperor Hadrian, in the second century A.D.Στις εργασίες στο σκάμμα του μετρό, που πραγματοποιεί η αρμόδια Εφορία Αρχαιοτήτων υπό τον καθηγητή Φραντσέσκο Προσπερέτι, έρχονται κομμάτι κομμάτι στο φως νέα στοιχεία για τις οικοδομικές τεχνικές των ρωμαϊκών κατοικιών, αλλά και της κατασκευής επίπλων στη μέση αυτοκρατορική εποχή. Επίσης μεγάλης σημασίας είναι για τους αρχαιολόγους η γνώση που αποκτούν για την ακριβή επιλογή των υλικών--ιδίως των τύπων της ξυλείας. Ιδίως επειδή το ξύλο αποτελεί ένα ιδιαίτερα φθαρτό υλικό, το οποίο μπορεί να διατηρηθεί μόνον υπό συγκεκριμένες συνθήκες, κλιματικές και περιβαλλοντικές. Τέτοιες όπως ευνόησαν την διατήρησή του στην Πομπηία και στο Ερκολάνουμ.
Η ευρύτερη περιοχή των ανασκαφών, υπό την Σιμόνα Σιμονέτα, εκτείνεται στη νότια πλευρά των υπωρειών του λόφου Τσέλιο, όπου ήταν κτισμένες οι πολυτελείς επαύλεις στην αυτοκρατορική εποχή, καθώς και μία σειρά από στρατιωτικά κτήρια--όπως ο στρατώνας που ήλθε πρόσφατα στο φως στην οδό Ιπονάτεο.[.......]An archaeologist checks human bones as ancient Roman ruins of former barracks were discovered during work on a new underground line in Rome, Monday, May 16, 2016.
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΕΔΩ=> Ρώμη: Μια... μικρή Πομπηία έφεραν στο φως τα έργα του μετρό
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ

Italy unearths huge Roman barracks during Rome metro dig - BBC News

Όταν το Χάρβαρντ αδελφοποιήθηκε με τα σαρακατσανέικα γρέκια


Ο σούπερ ήρωας Κυριάκος στις θερινές ιστορίες του Liberal.gr

Ιδέα: Gerontakos




Δημήτρης Χατζηνικόλας
Δημοσίευση:docoumento.gr
27.06.2017
Ο Ανδρέας Ζαμπούκας είναι κατά δήλωσή του εκπαιδευτικός και αρθρογράφος. Πού; Στο Liberal.gr. Και γιατί ασχολείσαι μαζί του, θα μου πεις; Διότι ο εν λόγω αρθρογράφος με ένα άρθρο του για το 24ωρο βουκολικό ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στα Σαρακατσανέικα μας έδωσε ένα θαυμάσιο δείγμα της αθάνατης Ελληνικής ψυχής που πρώτα της βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Το σκηνικό του κ. Ζαμπούκα είναι βγαλμένο από τον κινηματογράφο. Επαρχία, εκλογική πελατεία, γκλίτσα, κλαρίνα, κομματάρχες, σανό, ρόδα, τσάντα και κοπάνα, ευχολόγια και όλα μαζί μπλέκονται και αποθεώνονται γλυκά από την πένα του εκπαιδευτικού.
«Κοντεύει μεσημέρι και το καραβάνι κινείται προς το χωριό Καρποχώρι Καρδίτσας, μέσα από επαρχιακούς δρόμους. Ένα περιπολικό μπροστά κι από πίσω μαύρα αυτοκίνητα. Το σκηνικό θυμίζει ταινία του Κουστουρίτσα σε καυτό βαλκανικό τοπίο», γράφει ο αρθρογράφος του Liberal.gr.
θυμίζει βέβαια και το «Υπάρχει και φιλότιμο» την περίφημη ελληνική κωμική ταινία της Φίνος Φιλμ του 1965 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο ρόλο του του Μαυρογυαλούρου, αλλά ας μη χαλάσω τη βουκολική διάθεση του κ. Ζαμπούκα.
«Στην επόμενη στροφή, το κομβόι σταματάει απότομα και η εικόνα περνάει στο διπλανό χωράφι. Όλοι κινούνται με ταχύτητα. Ένας γερανός με κάμερα, ένα ιπτάμενο μικρόφωνο και από κάτω τρεις, τέσσερις τύποι να συνομιλούν με έναν μελισσοκόμο. Ένας από αυτούς είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης!» συνεχίζει ο θαυμαστής του Κυριάκου.
Το θέμα του μοιάζει «Ασυνήθιστο». «Σαν τους παλιούς γάμους της θεσσαλικής επαρχίας, με το αστικό ντύσιμο των καλεσμένων να μην κολλάει στο αγροτικό ντεκόρ του χωριού». Πώς παραγγέλνεις μια γκαζόζα με ανθρακικό και διώχνεις την ταξική σκόνη από το μονόκουμπο μεγαλοαστικό Calvin Klein, κοστούμι σου; Έτσι ακριβώς. Ένας αψεγάδιαστος gentleman με αστική ευγένεια που καταδέχεται να σκονιστεί για χάρη των βλάχων.
Κι εδώ ο Ανδρέας Ζαμπούκας απογειώνει τον γραπτό λόγο: «Τουλάχιστον για το πρωινό του Σαββάτου, ο Κυριάκος έγινε ήρωας του Κουστουρίτσα. Μια νεανική αστική μορφή μέσα στα χωράφια με τις μέλισσες και μετά, κάτω από ένα δέντρο να συζητάει με αγρότες για τη ζωή τους».
Ο Γιάννης Ξανθούλης στο περίφημο βιβλίο του «κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» έγραφε για την θεατρική ομάδα της Μαρίκας Σουέζ, που λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ξεκινούσε το ατέρμονο ταξίδι της στις ιαματικές λουτροπηγές όλης της Ελλάδας. Για τα πολύχρωμα κοστούμια και τη λαϊκή ευγλωττία.
Αλλά ο αρθρογράφος του Liberal έχει άλλο πλάνο στο μυαλό του για τον αστό Κυριάκο.
«Το στήσιμο και το κοντράστ μεταξύ αστικής φιγούρας και αγροτικής ζωής. Την άνεση που έχει κάποιος απόφοιτος του Χάρβαρντ στις συζητήσεις του με τον παππού του που ζει στο χωριό. Την ευκολία που μπορεί να έχει ο ξάδερφος της πόλης που ήρθε να επισκεφτεί το σόι του στην Καρδίτσα και δεν αρκέστηκε στις χαιρετούρες στο καφενείο», γράφει και βλέπω με τη δύναμη της φαντασίας του αρθρογράφου τον Κυριάκο πλάι στις ντάνες από σανό, με όλη την μεγαλοαστική ευγένεια που διαθέτει ένας απόφοιτος του Χάρβαρντ να μιλά με τον Σαρακατσάνο παππού που πούλησε τα γίδια και έβαλε ιπποφαές.
Το καλύτερο όμως ο εκπαιδευτικός τα κράτησε για το τέλος: «Ο Κυριάκος χτίζει προφίλ και μάλλον το κάνει σωστά» μας πληροφορεί. «Στην περιοδεία της Θεσσαλίας θύμιζε έντονα τον ήρωα της ταινίας ‘‘On the Milky Road’’. Έναν τύπο που μιλάει σε γεράκι, ταΐζει αρκούδα στο στόμα, παλεύει με φίδι (και το κερδίζει!), ξεφεύγει από μελίσσια, βουτάει σε βαθιά πηγάδια, δίνει αίμα, φροντίζει ασθενείς, ερωτεύεται τη Μόνικα Μπελούτσι και γίνεται μοναχός, 15 χρόνια αργότερα!». Είναι η ταινία για χάρη της οποίας η Μόνικα φωτογραφήθηκε στο Paris Match αφήνοντας σε κοινή θέα τις θανατηφόρες αναλογίες της με μανδύα το νερό της πισίνας.
Εμένα πάλι με εξιτάρει αυτό το γεμάτο πολιτικούς συμβολισμούς «παλεύει με το φίδι (και το κερδίζει)» που είναι όλα τα λεφτά. Μου θυμίζει εκείνο το «Αααα εσύ είσαι ο Αλέκος με τα κυδώνια» του Καραγκιόζη όταν ο στρατηλάτης του ανακοινώνει πως είναι «ο Αλέξανδρος ο Μακεδών» και ήρθε να σκοτώσει τον καταραμένο όφι.

Περπατάει μέσα στην ομορφιά

LORD BYRON
She walks in beauty' 
Περπατάει μέσα στην ομορφιάΑποτέλεσμα εικόνας για Anne Beatrix Wilmot,

Σύντομο λυρικό ποίημα σε ιαμβικούς τετράμετρους, που γράφτηκε το 1813 από τον Λόρδο Μπάιρον και αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή κείμενά  του.

Λέγεται ότι είναι εμπνευσμένο από ένα γεγονός στη ζωή του Μπάιρον, όταν σε μία χοροεσπερίδα συνάντησε την εξ αγχιστείας εξαδέλφη του  Anne Beatrix Wilmot, βρισκόταν σε πένθος και φορούσε ένα μαύρο φόρεμα . Κεραυνοβολημένος από την ασυνήθιστη ομορφιά της , ο ποιητής έγραψε το  επόμενο πρωινό το υπέροχο ποίημα.

She walks in beauty, like the night
of cloudless climes and starry skies,
and all that's best of dark and bright
meet in her aspect and her eyes:
thus mellow'd to that tender light
which heaven to gaudy day denies.

Περπατάει μέσα στην ομορφιά, όπως η νύχτα
στον ανέφελο, έναστρο ουρανό.,

Ό,τι πιο όμορφο επάνω της  , φωτεινό και σκοτεινό,
βρίσκεται στο  βλέμμα και στην μορφή της,
καθώς διυλίζεται  στο απαλό φως,
που ο παράδεισος αρνείται στη φανταχτερή μέρα
 

One shade more.. one ray less..
Had half impair'd the nameless grace
which waves in every raven tress,
or softly lightens o'er her face,
where thoughts serenely sweet express
how pure.. how dear their dwelling place.

Μία σκιά εντονότερη, μια  ηλιαχτίδα λιγότερη,
την ανέκφραστή  της χάρη θα μείωναν,
αυτήν  που κυματίζει στις μαύρες  πλεξούδες
ή που φωτίζει απαλά το πρόσωπο της,
εκεί που οι σκέψεις της εκφράζονται με ήρεμη γλύκα,
ω πόσο αγνό, πόσο αγαπημένο είναι το σπιτικό τους.


And on that cheek, and o'er that brow
so soft, so calm, yet eloquent,
the smiles that win, the tints that glow,
but tell of days in goodness spent,
a mind at peace with all below,
a heart whose love is innocent.


 Σε αυτό εδώ το μάγουλο, πάνω από αυτό το φρύδι
ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εύγλωττα,
τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που λάμπουν
που  αφηγούνται μέρες  ξοδεμένες με καλοσύνη
ένα μυαλό που ειρηνικά συμβιώνει  με όλα αυτά
μία  καρδιά γεμάτη αθώα αγάπη…



Απόδοση : Gerontakos


Οι γαλέρες της Αφροδίτης



Λέμβιον͵ ἡ δ΄ ἑτέρα Κερκούριον͵ αἱ δύ΄ ἑταῖραι
αἰὲν ἐφορμοῦσιν τῷ Σαμίων λιμένι.
ἀλλά͵ νέοι͵ πανδημὶ τὰ λῃστρικὰ τῆς Ἀφροδίτης
φεύγεθ΄ ὁ συμμίξας καὶ καταδὺς πίεται.
ΡΟΥΦΙΝΟΣ ( Παλατινή Ανθολογία)5.44 Αποτέλεσμα εικόνας για hetaira ancient greece
***
Σαν τη βάρκα και τη μαούνα , οι δυο εταίρες
έχουν αράξει για πάντα στο λιμάνι της Σάμου.
Νεαροί,
μείνετε μακριά  απ' τις γαλέρες
της Αφροδίτης! Όποιος μπαρκάρει σ' αυτές ,
θα τον καταπιούν τα κύματα.
 
Μετάφραση: Gerontakos

Μαγιακόφσκι: ο ποιητής του Σοσιαλισμού


Ο Μαγιακόφσκι απαγγέλλει το ποίημά του «Καλά!» 
  Ο Μαγιακόφσκι απαγγέλλει το ποίημά του «Καλά!»
Η εκρηκτική προσωπικότητα του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, του πιο ειλικρινούς και αφοσιωμένου αχθοφόρου και οδοκαθαριστή της Οκτωβριανής Επανάστασης που τον ανέδειξε, έρχεται στο εκδοτικό προσκήνιο με δύο νέα βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Το επικό ποίημα «Λένιν», στην πλήρη μη λογοκριμένη εκδοχή του, σε μετάφραση του Αλέξη Πάρνη (δίγλωσση έκδοση ρωσικά - ελληνικά), και η μελέτη της Ιταλίδας συγγραφέα, κριτικού και μεταφράστριας Σερένα Βιτάλε «Ο μακαρίτης σιχαινόταν το κουτσομπολιό», σε μετάφραση Εφης Καλλιφατίδη και απόδοση ποιημάτων από τα ρωσικά Αλέξη Πάρνη.
Πρόκειται για ένα ντοκουμενταρισμένο χρονικό, στο οποίο η συγγραφέας απαντά με δεξιοτεχνία σε ένα από τα πιο μυστηριώδη ερωτήματα της σοβιετικής εποχής: Ηταν στ’ αλήθεια αυτοκτονία ο θάνατος του Μαγιακόφσκι;

Το «ομηρικό έπος» της Επανάστασης

Του Αλέξη Πάρνη


Ο Αλέξης Πάρνης Ο Αλέξης Πάρνης | Γιώργος Μαυρόπουλος
«Τέλειωσα το ποίημα "Β.Ι. Λένιν". Το χειρόγραφο το διάβασα σε πολλές εργατικές συγκεντρώσεις. Πολύ το ’χα φοβηθεί αυτό το έργο.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να γλιστρήσεις στην απλή πολιτική έκθεση. Η συμπεριφορά του εργατικού ακροατηρίου με γέμισε χαρά.
Και μου στέριωσε την πίστη ότι το έργο αυτό είναι χρήσιμο».
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Σύντομος ο δρόμος του Mαγιακόφσκι στη ζωή, αλλά μακρύς κι ατελεύτητος στην ποίηση, αφού εξασφάλισε την αθανασία με το μεγάλο του έργο.
Θα λέγαμε ότι δημιούργησε «σχολή» σε παγκόσμια κλίμακα, αν ο όρος αυτός δεν είχε ξεπεραστεί από τον ίδιο τον Μαγιακόφσκι, τον ανεπίδεκτο κάθε είδους «κονσερβοποίησης».
Στο περίφημο ποίημά του «Μ’ όλη μου τη φωνή», που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο τη λακωνική διατύπωση του «πιστεύω» του, έγραψε:
Ο στίχος μου θα ’ρθει
απ’ των αιώνων την οροσειρά,
πάνω απ’ τα κεφάλια
ποιητών και κυβερνήσεων...
«Και πάνω από σχολές, τοποθετήσεις και ταξινομήσεις», θα ’πρεπε να προσθέσει κανείς, έχοντας κατά νου τη μεγάλη επίδραση της ρηξικέλευθης ποιητικής του στις τάξεις των ποιητών όλου του κόσμου -ακόμα και σ’ εκείνους που στέκονται στην αντίθετη όχθη από άποψη κοσμοθεωρίας.
Γιατί ο Μαγιακόφσκι, παρ’ όλη τη λαχτάρα του -την παιδιάστικη στην αγνότητά της- να είναι ο κορυφαίος ποιητικός βάρδος του σοβιετικού κράτους, ξεπέρασε τα όρια της αυτοπεριχαράκωσής του σ’ ένα στρατόπεδο.
Οποιαδήποτε κοινωνία, ακόμα και η πιο απομακρυσμένη από τη δική του, θα τον δεχόταν στους κόλπους της, αν όχι για τις κοινωνιολογικές του δοξασίες, τουλάχιστον για την υποδειγματική συναίσθηση της αποστολής του ποιητή-κήρυκα μέσα στον κόσμο, την καθημερινή του πάλη για την εξυγίανση των ανθρώπινων σχέσεων, την ευθύνη για το συνάνθρωπο, την αμείλικτη μάχη του για την εξάλειψη της παχυλής ψυχικής αδιαφορίας, τα ευγενικά του οράματα για έναν ανθρώπινο παράδεισο που θα είναι για όλους «εκτός απ’ τους φτωχούς στην ψυχή».
Τα επαναστατικά γεγονότα του 1917 και η νίκη των μπολσεβίκων και του Λένιν βρήκαν τον Μαγιακόφσκι πολύ νέο -μόλις είκοσι τεσσάρων ετών. Η σοβιετική εξουσία γίνεται η μούσα του.
Την τραγουδάει με το ίδιο πάθος που τραγούδησαν στη γη οι μεγάλοι ποιητές τις «Βεατρίκες» τους.
Πολλοί ποιητές από την παλιά γενιά τον σάρκαζαν σαν ένα σύγχρονο δον Κιχώτη που υμνεί τα ανύπαρκτα κάλλη και την ευγένεια της Δουλτσινέας του.
Αλλά ποιος μπόρεσε να αναχαιτίσει έναν ερωτευμένο που συχνά κάνει τραγούδι ακόμα και τις ουτοπίες και τις αυταπάτες του;
Δεν επιτρέπει σε κανέναν ν’ αμφιβάλλει για το ποιόν και τη μορφή της εκλεκτής του.
Ακόμα κι εκείνοι που την αναγνωρίζουν, αλλά όχι εντελώς ανεπιφύλακτα, γίνονται στόχοι της πολεμικής του.
Ο Μαγιακόφσκι θα τραγουδήσει τη χώρα και τα επιτεύγματά της απαριθμώντας διαδοχικά τα γεγονότα της μεγάλης πορείας της σε στιλ ομηρικού έπους, θα υψώσει ποιητικά μνημεία στους πρωταγωνιστές, στ’ ανδραγαθήματα και στις ηρωικές μορφές της πρόσφατης επανάστασης με τη φλογερή μεγαλοστομία του δικού μας Βαλαωρίτη.
Οι στίχοι του την περίοδο 1921-1930, ιδιαίτερα τα μακροσκελή του ποιήματα «Λένιν» και «Καλά!», που είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι του ποιητικού πολιτικού του οικοδομήματος, φαντάζουν πανύψηλοι πύργοι, όπου στήνει σαν ανεμίζουσα σημαία τον φλογερό του «κόκκινο πατριωτισμό».
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι  
Ο Μαγιακόφσκι στα εγκαίνια της έκθεσης «Είκοσι χρόνια δουλειάς». Παραβρέθηκαν πολλοί φοιτητές και εργάτες. Λογοτέχνες και κομματικά στελέχη αγνόησαν επιδεικτικά την πρόσκλησή του |

Ο Μαγιακόφσκι άρχισε να γράφει το ποίημα «Β.Ι. Λένιν» στο τέλος του 1923 και το τελείωσε το φθινόπωρο του 1924.
Μέσα σε όλο το έργο του κατέχει ασφαλώς την κορυφαία θέση.
Είναι το «ομηρικό έπος» της πολιτικής του ποίησης, η εξιστόρηση μιας ιστορικής περιόδου διακοσίων χρόνων, από την εμφάνιση του καπιταλισμού και του προλεταριάτου ώς την Επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας στη Ρωσία.
Για τον σύγχρονο ποιητικό χώρο, όπου δεσπόζει η αισθητική του Ελιοτ και των παραφυάδων του (με τα τρέχοντα πολιτικά προβλήματα καταπιάνονται τώρα μόνον οι μοντέρνοι τραγουδιστές), ένα παρόμοιο ποίημα αποτελεί σίγουρα «ξένο ανέκδοτο», κάτι σαν εμφάνιση προϊστορικού δεινόσαυρου στον ομιχλώδη και ονειρικό γυάλινο κόσμο, μια αληθινή εισβολή ταύρου σε υαλοπωλείο.
Ομως η κοσμογονική εποχή που το ανέδειξε δεν έχει να επιδείξει άλλο ποιητικό κείμενο που να την εκφράζει τόσο γνήσια κι απόλυτα, όπως αυτή η μεγαλόστομη «Λενινιάδα», που εδώ παρουσιάζεται στην πλήρη, μη λογοκριμένη εκδοχή της.
Και δεν πρόκειται μόνο για την αφήγηση της βιογραφίας του Λένιν και των ιστορικών συνθηκών που προετοίμασαν την εμφάνισή του.
Σ’ αυτό το ποίημα ο Μαγιακόφσκι εκθέτει επιγραμματικά όλα όσα υπάρχουν σε δεκάδες τόμους μαρξιστικής φιλολογίας -από το «Κεφάλαιο» του Μαρξ ώς τους τελευταίους πολιτικούς λόγους του Λένιν.
Με μια καταπληκτική άνεση, αναπτύσσει με τη γλώσσα της ποίησης όλο το πολιτικό πρόγραμμα του κομμουνισμού, τη στρατηγική και την τακτική του.
Ο στίχος του τρέχει σαν κορδέλα τηλεγράφου μεταδίδοντας με επιγραμματικά λακωνικά μηνύματα τις θανάσιμες κοινωνικές συγκρούσεις δύο αιώνων και τη συνάρτησή τους με την κεντρική μορφή του ποιήματος, τον Λένιν.
Πρωτοφανές δείγμα γραφής στην παγκόσμια γραμματολογία αυτή η τόσο εκτεταμένη ενσωμάτωση της ποίησης στην πολιτική και αντιστρόφως.
Απ’ αυτή την άποψη, το επικό τούτο ποίημα είναι αληθινά μνημειώδες.

Ο μακαρίτης σιχαινόταν το κουτσομπολιό και την υποκρισία

Του Ιερώνυμου Λύκαρη

Η σορός του Μαγιακόφσκι στη Λέσχη της Ομοσπονδίας των Ενώσεων Σοβιετικών Συγγραφέων. Διακρίνεται το ζεύγος Μπρικ. Δεξιά από τη Λίλια, η μητέρα του ποιητή Η σορός του Μαγιακόφσκι στη Λέσχη της Ομοσπονδίας των Ενώσεων Σοβιετικών Συγγραφέων. Διακρίνεται το ζεύγος Μπρικ. Δεξιά από τη Λίλια, η μητέρα του ποιητή |
«Εξαιτίας της οξύθυμης φύσης μου, κατηγορήθηκα για τόσο πολλά αδικήματα, πραγματικά ή φανταστικά, που μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν προτιμότερο να πάω κάπου για μερικά χρόνια, μόνο και μόνο για να μη νιώθω προσβεβλημένος.
Αλλά, προφανώς, την επόμενη μέρα συνέρχομαι και σηκώνοντας τα μανίκια αρχίζω και πάλι ν’ αγωνίζομαι…»
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
14 Απριλίου 1930, ώρα 10 και 13, 12 χρόνια, 6 μήνες και 19 ημέρες από την Οκτωβριανή Επανάσταση (25/10/1917), 61 χρόνια, 9 μήνες και 7 ημέρες πριν από την υπογραφή του πρωτοκόλλου της Αλμα Ατα (21/12/1991), με το οποίο διαλύθηκε η ΕΣΣΔ, και 3 μήνες πριν κλείσει τα 37 του χρόνια, ο Μαγιακόφσκι αυτοκτόνησε!
Ηταν πράγματι αυτοκτονία;
Μετά το άνοιγμα των σοβιετικών αρχείων, σοβαροί αλλά και αυτοκαλούμενοι ερευνητές αναζητούν μανιωδώς απάντηση στο ερώτημα.
Οι περισσότεροι καταλήγουν σε γραφικές εικασίες ή σε σοβαροφανή σενάρια, τα οποία στο τέλος παραμένουν αναπόδεικτα, αφού, σκόπιμα ή μη, στηρίζονται σε προκατειλημμένα συμπεράσματα και προειλημμένες βεβαιότητες.
Στον αντίποδα όλων αυτών κινείται η Ιταλίδα συγγραφέας και κριτικός Σερένα Βιτάλε.
Στο ντοκουμενταρισμένο μυθιστορηματικό χρονικό της «Ο μακαρίτης σιχαινόταν το κουτσομπολιό» (εκδόσεις Καστανιώτη 2017, μετάφραση Εφης Καλλιφατίδη, απόδοση ποιημάτων από τα ρωσικά Αλέξη Πάρνη) καταπιάνεται με την αναπαράσταση των τελευταίων ημερών του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, αφού πρώτα μελέτησε το αρχείο της υπόθεσης του θανάτου του. Η συγγραφέας συσχέτισε τα ντοκουμέντα του φακέλου με πλήθος άλλα τεκμήρια, αναφορές σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής, μαρτυρίες και αναμνήσεις φίλων και αντιπάλων του ποιητή, καθαρίζοντάς τα κατά το δυνατόν από προσμίξεις μυθευμάτων, νοθευμένων αναμνήσεων και φημών.
Η αλήθεια είναι πως από τις πρώτες κιόλας σελίδες αρχίζουν να σε ζώνουν οι υποψίες: μήπως, τελικά, ήταν φόνος που σκηνοθετήθηκε σαν αυτοκτονία;
Βοηθάει σ’ αυτό και η αστυνομικού τύπου δομή της αφήγησης, αλλά, κυρίως, και το ότι διαπλέκονται στην υπόθεση πολύ περισσότεροι παράγοντες από όσους χρειάζεται κανείς για να αφήσει το μυαλό του να δυσπιστήσει κατά βούληση και να ταξιδέψει ακόμη και στο πιο ευφάνταστο και απίθανο σενάριο.
Σταχυολογούμε ενδεικτικά:
Η ανοιχτή σύγκρουση του Μαγιακόφσκι με το διαμορφούμενο κατεστημένο των ομοτέχνων του και τους κάθε είδους κοριούς της εξουσίας: Οι περισσότεροι, μετριότητες και καιροσκόποι που μαγάριζαν τα ιδανικά της επανάστασης, καταδικασμένοι να λησμονηθούν την επομένη της κηδείας τους, είχαν αρχίσει να δυναμώνουν την αντεπίθεσή τους, συλλογικά και ατομικά.
Τον συκοφαντούν, παραχαράσσουν και δυσφημούν την ουσία του έργου του, τον παρουσιάζουν σαν κάλπικο εστέτ μικροαστό διανοούμενο.
Η αποκαθήλωσή του θα έπαιρνε και επίσημη μορφή στον έκτο τόμο της Μικρής Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, που στάλθηκε στο τυπογραφείο στις 30 Ιανουαρίου 1930.
Στο λήμμα «Μαγιακόφσκι» ο αναγνώστης θα διάβαζε: «Η εξέγερση του Μαγιακόφσκι είναι αναρχική και ατομικιστική, μικροαστική στην ουσία... Μετά την επανάσταση, ο Μ. έγινε συνοδοιπόρος. Αλλά ακόμα και μετά τον Οκτώβρη, το προλεταριακό όραμα του κόσμου ήταν ξένο στον Μ. σαν οργανωτικό σύστημα ιδεών και συναισθημάτων».
Γνωρίζοντας το τι συνέβη στα αμέσως επόμενα χρόνια, μια τέτοια απολογιστική κριτική αποτίμηση του έργου του ήταν κακό προμήνυμα.
Η αξιοπιστία της τελευταίας ερωμένης του: Η παντρεμένη με άλλον, όμορφη, φιλόδοξη αλλά μέτρια ηθοποιός Βερόνικα (Νόρα) Πολόνσκαγια ήταν η τελευταία που τον είδε ζωντανό.
Τα όσα κατέθεσε λίγες ώρες μετά το συμβάν αποκλίνουν ουσιωδώς από τα όσα καταγράφει λίγα χρόνια αργότερα στις αναμνήσεις της.
Το πολυσήμαντο τελευταίο σημείωμα του αυτόχειρα, το οποίο θεωρήθηκε ως νόμιμη διαθήκη του: Γράφτηκε δυο ημέρες πριν, στις 12 Απριλίου, με μολύβι, ενώ ήταν γνωστό ότι ο μακαρίτης λάτρευε τους στυλογράφους.
Απευθυνόταν μεν Προς όλους, αλλά οι αποδέκτες που αναφέρονται στα δύο πρώτα υστερόγραφά του αφορούν αυτούς που είχαν αρχίσει να τον κατηγορούν σαν τυπικό ξεπεσμένο διανοούμενο στους συντρόφους της ΒΑΠΠ (Πανρωσική Εταιρεία Προλεταρίων Συγγραφέων) και στον Γερμίλοφ (είχε ισοπεδώσει με την κριτική του «Χαμάμ» το τελευταίο θεατρικό του ποιητή και ο Μαγιακόφσκι τον σατίριζε με ένα έμμετρο σύνθημα στην αίθουσα όπου παιζόταν το έργο).
Η άμεση ενεργοποίηση των μηχανισμών ασφαλείας: Στις 10.13 (10.15 σύμφωνα με την «Πράβντα») ακούστηκε ο πυροβολισμός· στις 10.30 κατέφθασε πρώτος ο επιθεωρητής βάρδιας της 39ης Αστυνομικής Διεύθυνσης Μόσχας· στις 11.00 ένας άνδρας, του οποίου το όνομα παραμένει ακόμη και σήμερα άγνωστο, μπήκε «κατόπιν εντολής» στο μικροσκοπικό δωμάτιο-γραφείο του Μαγιακόφσκι.
Αργότερα σε υδατογραφημένο χαρτί του Τομέα Διοίκησης της Μόσχας σημείωσε στην αναφορά του ότι λίγο μετά από αυτόν κατέφθασαν ένας αξιωματικός του Εγκληματολογικού και τρία ανώτατα στελέχη της OGPU, τα οποία προέβησαν σε καίριες ενέργειες που αφορούσαν: την αλληλογραφία, το σημείωμα του αυτόχειρα και τη μεταφορά του πτώματός του στο διαμέρισμα, όπου ο ποιητής έμενε με το ζεύγος Λίλια και Οσιπ Μπρικ (οι οποίοι έλειπαν στον εξωτερικό).
Το όπλο της αυτοκτονίας: Η αναφορά του προαναφερόμενου άνδρα κατέληγε: «Το όπλο (ένα Μάουζερ 7,65 χωρίς καμία άλλη σφαίρα) το πήρε ο αρχηγός του Τμήματος Αντικατασκοπίας, ο Γκέντιν, τα χρήματα, 2.500 ρούβλια, τα παρέλαβε ο εφέτης ανακριτής (ο ποιητής τα άφησε για να πληρωθούν οι φόροι του), το δωμάτιο σφραγίστηκε».
Το όπλο, όμως, που χρόνια μετά βρέθηκε στον φάκελο με τα πρωτότυπα έγγραφα της Υπόθεσης Μαγιακόφσκι, τον οποίο ο περιβόητος Γεζόφ κρατούσε στο προσωπικό αρχείο του μέχρι το άδοξο τέλος του (ανάμεσα σε πάνω από δέκα χιλιάδες αντίκες, μια μεγάλη ποσότητα από γούνες, φωτογραφικές μηχανές, ρολόγια κυρίως ξένης κατασκευής, 3.904 φωτογραφίες και 11 ταινίες «πορνογραφικού περιεχομένου», 12 τουφέκια, 10 μαχαίρια και 19 πιστόλια), ήταν ένα πιστόλι Μπράουνινγκ διαμετρήματος 6.35!
Οι καταθέσεις των συγκατοίκων του στην κομουνάλκα: Συγκλονισμένοι από το απρόσμενο που συνέβη λίγα μόλις μέτρα μακριά τους, περιγράφουν στις καταθέσεις τους το συμβάν εμφανώς επηρεασμένοι από την ιδιαίτερη σχέση που είχε ο καθένας και η καθεμιά με τον ποιητή, αλλά και από το τι έκαναν τη στιγμή που άκουσαν τον πυροβολισμό.
Η άγαρμπη λήψη των εκμαγείων του: Στις 17.30 (7 ώρες και 27 λεπτά μετά το συμβάν), ένας γλύπτης και ένας κατασκευαστής καλουπιών παίρνουν καλούπια του προσώπου και των χεριών του ποιητή, προκαλώντας ένα ελαφρύ ζούληγμα στη μύτη του και μελανιές κάτω από το αριστερό ζυγωματικό του.
Κάποιοι από τους χιλιάδες που πέρασαν μπροστά από το ανοιχτό του φέρετρο αναρωτήθηκαν μήπως αυτά προκλήθηκαν από περίεργη πτώση ή συμπλοκή.
Οι τρεις άνδρες με τις λευκές ρόμπες: Στις 20.00, κατά τη διάρκεια της λήψης νέου εκμαγείου από τον έμπειρο γλύπτη Σεργκέι Μερκούροφ (δικό του είναι το νεκρικό προσωπείο του Λένιν), τρεις άντρες από το Κρατικό Ινστιτούτο Ερευνών του Εγκεφάλου εισέβαλαν στο δωμάτιο με τον νεκρό φωνάζοντας «Απομακρύνετε τους συγγενείς!».
Αφού άνοιξαν το κεφάλι του ποιητή «σαν να πελεκούσαν δέντρο», του αφαίρεσαν τον εγκέφαλο!
Το συνοπτικό ρεπορτάζ στην πέμπτη σελίδα της «Πράβντα» την επόμενη ημέρα:
«Χθες, 14 Απριλίου, στις 10.15 το πρωί, ο ποιητής Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι αφαίρεσε τη ζωή του μέσα στο γραφείο του. 
Οπως ανέφερε στον ανταποκριτή μας ο ανακριτής Ι. Σιρκόφ, οι προκαταρκτικές έρευνες δείχνουν ότι η αυτοκτονία οφειλόταν σε προσωπικούς λόγους που δεν αφορούσαν τη δημόσια ή τη λογοτεχνική δραστηριότητα του ποιητή. 
Πριν από την αυτοκτονία του, ο ποιητής υπέφερε από μακροχρόνια και σοβαρή ασθένεια, από την οποία ουδέποτε συνήλθε εντελώς».
Στο κεφάλαιο όπου η συγγραφέας, με βάση όλα όσα έχει παραθέσει πριν, καταγράφει ανά ώρα τα όσα συνέβησαν από το απόγευμα της 11ης έως το μοιραίο πρωινό της 14ης Απριλίου του 1930, καταλήγει πως πρόκειται για αυτοκτονία.
Το πώς έφτασε ένας τόσο αυθεντικός «γήινος» επαναστάτης και παθιασμένος με το μέλλον οραματιστής, πολέμιος της αυτοκτονίας (που ωστόσο τη σκεφτόταν και την ανέφερε συχνά στις συζητήσεις του) να αυτοπυροβοληθεί στην καρδιά (άλλος πολυσήμαντος συμβολισμός κι αυτός: να σημαδέψει τρία εκατοστά πάνω από την αριστερή θηλή!) ήταν, είναι και θα παραμείνει μέγα θέμα ανοιχτό.
Η αυτοκτονία του Μαγιακόφσκι είναι μια εξωθούμενη από τις περιστάσεις αυτοχειρία, η οποία εκπέμπει, εκκωφαντικά και χωρίς παράσιτα, πολιτική και ερωτική απογοήτευση.
Το να προσπαθεί κανείς να προσδιορίσει με ακρίβεια την ποσοστιαία συμβολή του κάθε παράγοντα στην απόφαση ενός απροσκύνητου ποιητή να πατήσει τη σκανδάλη είναι ανούσιο χάσιμο χρόνου.
Μιλώντας με όρους αστυνομικού μυθιστορήματος, πρόκειται για υπόθεση ανοικτού τέλους, που τέτοια θα παραμείνει εις τους αιώνες των αιώνων.
Είναι από αυτές τις υποθέσεις που, όσα νέα ντοκουμέντα και να προκύψουν στο μέλλον, όσοι συνδυασμοί των ήδη γνωστών και να επινοηθούν, ουδέποτε θα αποκαλυφθεί ολόκληρη η αλήθεια.
Ουδέποτε θα γίνει επιτεύξιμο το ακριβές, απροκατάληπτο συνταίριασμα όλων των λεπτομερειών που διασταυρώθηκαν ασύμμετρα και πυροδότησαν την αυτοκτονική δυναμική της συγκυρίας.
Με αφορμή, αν θέλετε, και την επέτειο των 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο αυτοχειριασμός τού κατά τον Στάλιν «μεγαλύτερου ποιητή της σοβιετικής εποχής» εξακολουθεί να αποτελεί έναν επίκαιρο συναγερμό, μια προειδοποίηση που, δυστυχώς αλλά και ευτυχώς, τον δικαίωσε.
Οσοι ακόμα νοιαζόμαστε για το Γιατί; και για το Τι (να) κάνουμε; (από εδώ και πέρα) είναι πολύ πιο χρήσιμο να υποκύψουμε ανεπιφύλακτα στην αυθεντική επαναστατική γοητεία του Μαγιακόφσκι και, απαλλαγμένοι από τη μάταιη επιμονή τού να διαστρεβλώνουμε το χθες για να δικαιολογήσουμε την όποια θέση μας στο σήμερα, να εμβαθύνουμε στα όσα έγκαιρα συνέλαβαν οι υπερευαίσθητες ποιητικές κεραίες του στη σύντομη αλλά, από κάθε άποψη, συναρπαστική ζωή του· σε ό,τι τον στράτευσε για να υμνήσει τη νικηφόρα επανάσταση και τα πρώτα χρόνια της εξουσίας της· σε όσα τον ώθησαν να στηλιτεύσει αδίστακτα και άφοβα ό,τι είχε αρχίσει να υπονομεύει τα θεμέλια των πρωτόγνωρων προσδοκιών της.

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2017

ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΕ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑΠΕΝΤΑΡΙΑ

Παραπέμπονται στο Εφετείο με βούλευμα ο Παναγιώτης και ο Διονύσης Ψωμιάδης για τα «45αρια»

27|06|2017 
ΠΗΓΗ: neaselida.news

 
Στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης παραπέμπονται, με βούλευμα, ο πρώην νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης και ο αδελφός του Διονύσης, ως πρώην αντινομάρχης, για την υπόθεση με τα λεγόμενα «45άρια».
Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης παραπέμπει σε δίκη άλλα έξι άτομα, ενώ με το ίδιο βούλευμα απαλλάσσονται των κατηγοριών τους είκοσι άτομα που περιλαμβάνονταν στη δικογραφία, μεταξύ αυτών ένας πρώην αντινομάρχης, μέλη του άλλοτε νομαρχιακού συμβουλίου, ένας πρώην δήμαρχος κλπ.
Οι κατηγορίες που τους καταλογίζονται αφορούν, κατά περίπτωση, τις πράξεις της απιστίας στην υπηρεσία, της ηθικής αυτουργίας στην απιστία και της ψευδούς βεβαίωσης, αδικήματα που διώκονται σε βαθμό κακουργήματος.
Όπως περιγράφεται στο παραπεμπτικό βούλευμα, η υπόθεση με τα «45άρια» περιστρέφεται γύρω από έργα προϋπολογισμού μέχρι 45.000 ευρώ που φαίνεται ότι κατατμήθηκαν προκειμένου να ανατεθούν με απευθείας αναθέσεις και πρόχειρους διαγωνισμούς. Το κατηγορητήριο περιλαμβάνει 456 έργα, κατά την περίοδο 2005-2010, με τη ζημιά για το Δημόσιο να υπερβαίνει τα 4 εκατ. ευρώ.
«Από το σύνολο των καταθέσεων προκύπτει αναμφισβήτητα ότι γίνονταν αθρόες αναθέσεις έργων με εξαιρετικές διαδικασίες, απευθείας αναθέσεις και πρόχειρους διαγωνισμούς, αφού γίνονταν κατάτμηση των έργων. Τα παραπάνω ευτελίζουν πράγματι την έννοια του δημοσίου έργου, καταργούν την έννοια της διαφάνειας, αποδιοργανώνουν κάθε προσπάθεια οργάνωσης και ύπαρξης σοβαρών εργοληπτών που έχουν τα προσόντα για ποσοτική εκτέλεση των έργων…» ανέφερε στην πρόταση παραπομπής των εμπλεκόμενων προσώπων που υπέβαλε προηγουμένως προς το Συμβούλιο Εφετών ο αντεισαγγελέας Εφετών Αχιλλέας Ζήσης.
Ένα δεύτερο σκέλος της ίδιας δικογραφίας έχει να κάνει με συμβάσεις έργου που υπεγράφησαν το διάστημα 2007-2009 στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης με εργαζόμενους που φαίνεται ότι απασχολήθηκαν σε άλλες υπηρεσίες απ’ αυτές για τις οποίες προσλήφθηκαν. Η ζημία εδώ για το Δημόσιο φαίνεται ότι αποτιμάται σε πάνω από 1 εκατ. ευρώ.
Σύμφωνα με το ίδιο βούλευμα, οι Εφέτες έκριναν ότι πρέπει να επιβληθεί χρηματική εγγυοδοσία ύψους 100.000 ευρώ τόσο στον Παναγιώτη όσο και στον Διονύση Ψωμιάδη, ενώ μικρότερες εγγυήσεις, από 50.000 έως 80.000 ευρώ, επιβάλλονται σε άλλα πρόσωπα που παραπέμφθηκαν να δικαστούν.
Σε προηγούμενες απολογίες των αδελφών Ψωμιάδη για τα «45άρια», οι ίδιοι φέρονται να υποστήριξαν ότι τα 456 έργα του κατηγορητηρίου ανατέθηκαν με καθ’ όλα νόμιμο και διαφανή τρόπο, παραπέμποντας σε ανάλογες διαδικασίες που ακολουθήθηκαν πανελλαδικά από άλλες Νομαρχίες σε παρόμοια έργα που κάλυπταν άμεσες και επείγουσες ανάγκες. Προς επίρρωσιν των ισχυρισμών τους, οι ίδιοι επικαλέστηκαν αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου και του ΣτΕ για δημόσια έργα που εκτελέστηκαν με τη διαδικασία των «κατατμήσεων».
Να σημειωθεί ότι για την υπόθεση διενεργήθηκε τον τελευταίο καιρό συμπληρωματική ανάκριση από την ειδική ανακρίτρια Διαφθοράς Βασιλική Ζώτου, στην οποία το Δικαστικό Συμβούλιο ανέπεμψε την υπόθεση προκειμένου να «φωτιστούν» συγκεκριμένες πτυχές της.

NEMO MALUS FELIX (ΟΥΔΕΙΣ ΚΑΚΟΣ ΕΥΤΥΧΗΣ)


Κωνσταντίνος Ταχτσίδης: «Ο Καλύβας του μπαρμπα-Θωμά»… και άλλα νεοφιλελεύθερα «σκουπίδια»

Σε αντίθεση όμως με τον καλοσυνάτο και ευγενικό μπαρμπα-Θωμά, στην αποικία χρέους, τη μνημονιακή Ελλάδα, ευδοκίμησε ένα διαφορετικό υβρίδιο, υπόχρεων για τη σωτηρία τους, υποτακτικών κοτζαμπάσηδων. Ένας μετα-"σκλάβος", αν θέλετε


altsantirinews.gr
Στην Αμερική της δουλείας και των βαμβακοφυτειών του Νότου, υπήρχαν κάποιοι σκλάβοι, οι οποίοι τύγχαναν καλύτερης αντιμετώπισης από τους ιδιοκτήτες τους και ήταν τόσο πιστοί, που έφταναν μέχρι και στην προαγωγή τους, σε επιστάτη των «εργασιών» της φυτείας. Η πιο κοντινή εικόνα που έχουμε από έναν τέτοιο σκλάβο, είναι ο «μπαρμπα- Θωμάς», ο καλοσυνάτος λογοτεχνικός ήρωας του βιβλίου της Χάριετ Μπίτσερ Στόου (εκδόθηκε το 1852). Το βιβλίο εξιστορεί τη ζωή ενός σκλάβου που ζει σ’ ένα μεγάλο αγρόκτημα του Νότου, ευτυχισμένος με την οικογένειά του και ευγνώμον στο αφεντικό του, τον καλό, αλλά υπερχρεωμένο, κ. Σέλμπυ. Για να αντεπεξέλθει όμως στα χρέη του ο Σέλμπυ, αναγκάζεται να πουλήσει τον μπαρμπα-Θωμά στον απάνθρωπο δουλέμπορο Χάλεϋ και έτσι ξεκινάει μια αγωνιώδης περιπέτειά μέχρι τον άδικο θάνατό του.
Ο μπαρμπα-Θωμάς περιγράφεται από την Στόου, ως ένας ικανός, έντιμος και δουλευταράς σκλάβος που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των αφεντικών του και παρέμεινε πιστός σε αυτούς μέχρι τέλους.  
«Οι άνθρωποι έχουν λάθος άποψη για την εποχή που υπήρχε η δουλεία. Μας φέρονταν καλά. Ο κύριός μου ποτέ δεν άπλωσε χέρι πάνω μου. Μερικές φορές δανείζαμε τον κύριό μας λεφτά όταν του έρχονταν δύσκολα τα πράγματα”, είναι τα λόγια του Simon Philips, πρώην σκλάβου, πραγματικού «μπάρμπα-Θωμά», από την Alabama. Αυτό είναι γραμμένο στο επίσημο έγγραφο των ΗΠΑ με την ονομασία The Slave Narratives (αφηγήσεις σκλάβων).
«Μπάρμπα-Θωμάδες» αποκαλούσε ο Μοχάμεντ Άλι, υποτιμητικά τους μαύρους αντιπάλους του στο ρίνγκ, προσπαθώντας να τους ρίξει τη ψυχολογία σε ένα ιδιότυπο mind-game πριν τους αγώνες.
Σε αντίθεση όμως με τον καλοσυνάτο και ευγενικό μπαρμπα-Θωμά, στην αποικία χρέους, τη μνημονιακή Ελλάδα, ευδοκίμησε ένα διαφορετικό υβρίδιο, υπόχρεων για τη σωτηρία τους, υποτακτικών κοτζαμπάσηδων. Ένας μετα-«σκλάβος», αν θέλετε.  
Είναι οι «Γιούνκερ σ’ αγαπάμε – Μένουμε Ευρώπη – Παραιτηθείτε», οι λατρεμένοι φιλελέδες, οι «άριστοι» που όταν στέρεψαν τα ΕΣΠΑ, οι διορισμοί και οι υπερτιμολογήσεις, έγιναν «η Ελλάδα της δημιουργίας, η Ελλάδα που ξυπνάει νωρίς». Οι φιλελέδες ρε φίλε… που αν τους ρώταγες πριν 8 χρόνια τι είναι το δημόσιο χρέος θα σου απαντούσαν “δεν ξέρω, αλλά για να είναι δημόσιο, δεν κάνει καλά τη δουλειά του”.
Είναι το πιστό ντόπερμαν της «ενημέρωσης» και των pay-roll. Ο δημοσιογράφος που διαλαλεί πως το δίκιο του διαπλεκόμενου εφοπλιστή – αφεντικού του, είναι και δικό μας. Που δεν παραβλέπει να δώσει δίκιο στους δανειστές και να αποδώσει την χρεοκοπία της χώρας στον τυροπιτά που δεν έκοβε απόδειξη και σε όλους τους υπόλοιπους για ηθική αυτουργία.
Είναι τα ακροδεξιά «παράσιτα» σαν τον Άδωνη – Χλαπάτσα Γεωργιάδη (και άλλους συναγωνιστές) που άλωσε τη μετριοπαθή συντηρητική παράταξη, κάνει κουμάντο στο κόμμα και δηλώνει πως «εμείς θα κάνουμε όσες μεταρρυθμίσεις μας ζητάει ο κ. Σόιμπλε και ακόμα παραπάνω… (θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε)«.
Είναι ο μικροαστός νοικοκυραίος που έχει πειστεί πως τα έφαγε μαζί με τον Πάγκαλο. Που θέλει να μοιάσει στον «εργατικό Γερμανό», που δε γουστάρει τους πρόσφυγες… που «γιατί τον βρίζουν; αφού δίκιο έχει ο Πορτοσάλτε».
Είναι η ψευτο-διανόηση που υπηρετεί εδώ και 8 χρόνια τον κοινωνικό αυτοματισμό, γιγαντώνει τη συλλογική ευθύνη και σου σηκώνει το δάχτυλο όταν αντιδράσεις στους δρόμους και τις πλατείες.
Μια «διανόηση» υστερική, με εκφραστές σαν τον καθηγητή, Στάθη Καλύβα, που μετά τα Τάγματα Ασφαλείας της ναζιστικής κατοχής και του εμφυλίου, κατόρθωσε να αναδείξει και τη συμβολή της Χούντας του 67, στην ανάδειξη των τεχνών, της οικονομίας και της αισιοδοξίας. Που μετά από χρόνια θα γράφει (αν δεν το γράφει ήδη) και για σημαντική βοήθεια που μας προσέφερε ο ευεργέτης, Δρ. Σόιμπλε.

Μια διανόηση, μισαλλόδοξη, με εκφραστές σαν τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, που βρίσκει και αυτός βήμα στον όμιλο Αλαφούζου, και που όταν δε περιγράφει πόσο κακό κάνουν οι πρόσφυγες, προπαγανδίζει το πραξικόπημα του δικτάτορα Πινοσέτ και την πτώση του δημοκράτη Αλιέντε… προσέξτε, ως παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσει η αστική τάξη στη χώρα μας.

*** Θέλω σε αυτό το σημείο να είμαι ειλικρινής. Δεν πιστεύω πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης πληρώνει επαγγελματίες επικοινωνιολόγους για να βελτιώσει την αποδοχή του. Ακόμα και διαπλεκόμενες εταιρείες επικοινωνίας, θα είχαν το ένστικτο αυτοσυντήρησης και την επαγγελματική αξιοπρέπεια να μην αναλάβουν την «καμμένη» καμπάνια ενός αδίστακτου, πολιτικού της οικογενειοκρατίας, που ρεφάρει την ανικανότητά του, «πουλώντας» τα παιδιά του και «εικόνα» στα social media… για λίγες ψήφους παραπάνω. Να, εδώ μιλώντας σε, στημένη πάνω σε σανό, εκδήλωση στην Ελασσόνα για τη φέτα. Την φέτα ντε, που οι ευρωβουλευτές της ΝΔ ψήφισαν ώστε να μπορούν να την παράγουν ακόμα και Καναδοί παραγωγοί… για χάρη της ελεύθερης αγοράς.

Από την άλλη θα μου πεις… μόνος του τα σκέφτεται; Ούτε αυτό φαίνεται πιθανό.

*** Κάπου εδώ να υπενθυμίσουμε πως ο ο Μητσοτάκης, που οργώνει όλη την Ελλάδα με υπερπαραγωγές, είναι πρόεδρος ενός χρεοκοπημένου κόμματος που χρωστάει 200 εκατομμύρια σε όποιον αναπνέει. Αυτά.
ΥΓ. Είσαι βουλευτής αριστερού κόμματος και καταγγέλλεις στη Βουλή, με τον πιο επίσημο τρόπο μια σατιρική εκπομπή για σεξισμό (όπως έκαναν σήμερα 25 βουλευτές του Σύριζα για την Ελληνοφρένεια); Ε, τελείωσες. Φινίτο. Πασάτο λα φιέστα ρε παιδί μου, πως το λένε. Δεν έχεις καμία επαφή πλέον ούτε με την κοινωνία, ούτε με την πραγματικότητα.
ΥΓ2. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι ξεκάθαρα πλέον ένα ακροδεξιό, αντιδημοκρατικό κόμμα. Είναι το «πλυντήριο» που ξεβγάζει τα άπλυτά της όλη η μεταπολίτευση και η διαπλοκή. Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα Politico ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεπλένει τα εγκλήματα της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «έχει περιθωριοποιηθεί, είναι σα να μην υπάρχει» και αποδίδοντας την αποκλειστικότητα της βίας στην αριστερά… που ως γνωστόν δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα, το Νίκο Τεμπονέρα, τον Σαχζάντ Λουκμάν, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και βασάνισε τόσους άλλους.
Στα όρια της εκτροπής. Από αύριο έχουμε να πούμε πολλά…


ΩΑ ΗΜΕΡΑΣ

ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Μία ακόμη "προσπάθεια" να βγούνε «λάδι» οι δολοφόνοι της χούντας


Η σορός του Τσαρουχά στο κρεβάτι του Νεκροτομείου: Το πρόσωπο και το σώμα του πρώην βουλευτή, κατάμαυρο από τα χτυπήματα των βασανιστών του
Πλήρης διαστροφή της ιστορικής αλήθειας και βάναυση προσβολή της μνήμης των θυμάτων του αντιδικτατορικού αγώνα, επιχειρείται με ένα κατασκεύασμα που σερβίρει σήμερα η εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία»: Το βιβλίο «Αποκαλύπτουμε την “Αντίσταση” 1967-1973» που έγραψε ο πλασιέ βιβλίων Μ. Χατζιδάκης, υμνολόγος της χούντας και του δικτάτορα Παπαδόπουλου.


Τα χαλκευμένα "στοιχεία" του βιβλίου, στηρίζονται στην... "αντικειμενική μαρτυρία"
του άλλοτε αρχηγού της ΚΥΠ, που ήταν επικεφαλής των δολοφόνων του Τσαρουχά
Παραβλέποντας και αποσιωπώντας τόμους ολόκληρους δικαστικών εγγράφων και δεκάδες μαρτυρίες για τα όργια βασανιστηρίων που γίνονταν στο «άντρο» της ΚΥΠ Θεσσαλονίκης, αλλά και πλαστογραφώντας την αμείλικτη ιστορική αλήθεια, ο συγγραφέας του περισπούδαστου χαλκείου διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι δεν έγινε και τίποτα μετά τη σύλληψη του ηγέτη του αντιδικτατορικού αγώνα στη Θεσσαλονίκη, Γιώργη Τσαρουχά. Παρά μόνο υπέστη κάποιες.. «ελαφρότατες κακώσεις» κατά την ανάκριση από τους βασανιστές του, ενώ ο θάνατός του προέκυψε… «από προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο».
Για να βγάλει τελείως λάδι τους βασανιστές και δολοφόνους της χούντας, ο Μ. Χατζιδάκης αποκρύπτει το όργιο βασανιστηρίων κατά των αγωνιστών του αντιδικτατορικού κινήματος και ισχυρίζεται ότι όταν συλλαμβάνονταν κάποιος «είναι εύλογο […] να υφίστατο και κάποια ραπίσματα προκειμένου να αποκαλύψει τους συνεργούς του». Ενώ κάνει τη χάρη να παραδεχθεί ότι μπορεί να έπεσαν και κάποια χτυπήματα κατά του Τσαρουχά, αλλά αυτά τα αποδίδει στον «υπερβολικό ζήλο» κάποιων κατώτερων οργάνων «και πέραν των εντολών που είχαν»!.
Για την ανάκριση του Τσαρουχά ο Μ.Χατζιδάκης πλέκει ένα ολόκληρο σενάριο, ισχυριζόμενος ότι αυτή έγινε «προκειμένου να αποκαλύψει “γιάφκα” με οπλισμό» (σημειωτέον ότι δεν βρέθηκε όχι μόνο «οπλισμός» αλλά ούτε νυχοκόπτης στο διαμέρισμα που κρύβονταν ο επικεφαλής του ΠΑΜ Θεσσαλονίκης). Ενώ το θάνατο του Τσαρουχά, τον αποδίδει στο ότι «έπασχε από καρδιακό νόσημα που δεν γνώριζε κανείς και υπέστη καρδιακή ανακοπή. Και μετά τη μεταπολίτευση, «η προπαγάνδα εκμεταλλεύθηκε το θάνατο του Τσαρουχά, η αλήθεια όμως είναι ότι οι κακώσεις ήταν ελαφρότατες (sic) και το συμβάν προέκυψε από προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο».
Η έκφραση πόνου και οδύνης στο πρόσωπο του Τσαρουχά
εξαιτίας των ελαφρών... ραπισμάτων από τους βασανιστές του
Τέλος, ο συντάκτης της διαστρεβλωμένης ιστορίας για το θάνατο του Τσαρουχά, μας παραπέμπει και στην «πηγή» από όπου άντλησε τις πληροφορίες για τα πραγματικά που οδήγησαν στο θάνατο τον πρώην βουλευτή Γιώργη Τσαρουχά. Ποια είναι αυτή η «πηγή»; Το βιβλίο του Στέφανου Καραμπέρη «Η Επανάστασις της 21ης Απριλίου και τα κινήματα Βασιλέως και Ιωαννίδη».Η επανάστασις της 21ης Απριλίου 1967
Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ίσως τον Καραμπέρη. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, πρέπει να πούμε ότι ήταν ο Νο 1 της χούντας στη Βόρεια Ελλάδα, δεξί χέρι του δικτάτορα Παπαδόπουλου για τον έλεγχο της Μακεδονίας και της Θράκης από τους πραξικοπηματίες, αρχηγός της παντοδύναμης ΚΥΠ Θεσσαλονίκης εκείνης της εποχής.
Σχεδιάγραμμα των γραφείων της ΚΥΠ Θεσσαλονίκης. Πρώτο, μπαίνοντας, το γραφείο Καραμπέρη όπου δέχθηκε τις πρώτες "περιποιήσεις" ο Τσαρουχάς
Ξεχάσαμε και μία «μικρή» λεπτομέρεια: Όταν το δίμηνο Μάιος-Ιούνιος 1979 έγινε η δίκη στο Μικτό Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης για τη δολοφονία του Γιώργη Τσαρουχά, ο υποστράτηγος τότε σε αποστρατεία, Στέφανος Καραμπέρης, ως ο επικεφαλής των βασανιστών που προκάλεσαν με φριχτό τρόπο το θάνατο του τ. βουλευτή της αριστεράς, καταδικάστηκε σε κάθειρξη 10 χρόνων και 9 μηνών, ενώ επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης πέντε χρόνων στον καθένα στον υποστράτηγο  Φωκίωνα Καραπάνο, πρόεδρο του Έκτακτου Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης για την πλήρη απόκρυψη και διαστρέβλωση των γεγονότων της δολοφονίας, στον υποστράτηγο Δημήτριο Τασσόπουλο, διοικητή της 87ης Στρατιωτικής Διοίκησης, φυλάκιση ενός χρόνου, στον υποστράτηγο Χωροφυλακής Δημήτριο Σταματόπουλο, διοικητή της Εθνικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, φυλάκιση ενός χρόνου και στο συνταγματάρχη Σταύρο Αναστασιάδη, αξιωματικό της ΚΥΠ Θεσσαλονίκης, φυλάκιση 22 μηνών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εισαγγελέας της έδρας Σπύρος Κανίνιας στην αγόρευσή του, σημείωνε με έμφαση ότι «η υπόθεση Τσαρουχά υπήρξε απόρροια καταστάσεων διαστρεβλωτικών του φρονήματος και της ηθικής συνείδησης αυτών των ανθρώπων». Και αποτίοντας φόρο τιμής στη μνήμη του δολοφονημένου βουλευτή και σημαίνοντος στελέχους του αντιδικτατορικού αγώνα, ο εισαγγελέας  τόνιζε ότι  «την ώρα που ο Τσαρουχάς ενταφιάζεται  στην ελληνική γη, ενταφιάζεται ηθικώς η δικτατορία». 
Τη δικτατορία της χούντας που την ενταφίασε στη συνείδησή του ο ελληνικός λαός, κανείς δεν θα πετύχει να τη νεκραναστήσει, όσες προσπάθειες διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας και αν επιχειρούνται.

Τα στοιχεία για τη δολοφονία Τσαρουχά είναι από το βιβλίο του Σπ. Κουζινόπουλου ΟΙ μεγάλες πολιτικές δολοφονίες στη Θεσσαλονίκη του 20ου αιώνα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS


Πηγή:farosthermaikou.blogspot.gr 
______________________
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ...
  


Ο εικονιζόμενος στη φωτογραφία είναι ο απροκάλυπτος φασίστας Μάνος Χατζηδάκης ,  συντάκτης της υμνογραφίας του παρανοϊκού δικτάτορα Παπαδόπουλους: "Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μεγάλος Επαναστάτης"! Ποια νομίζετε ότι  είναι η γνώμη του   για τον Μουσολίνι, τον Χίτλερ, τον Φράνκο, τον Τρουχίλο, τον Σαλαζάρ, τον Πινοσέτ, τον Βιντέλα και τόσα άλλα φασιστικά καθάρματα της Ιστορίας;Το ερώτημα είναι ρητορικό...
Gerontakos

Έχετε σώας τας φρένας;

Aδωνης & Λεωνίδας Γεωργιάδης 

Τα Α(η)δονάκια κελαηδάνε



Ρεπορτάζ
Παύλος Μεθενίτης


Η πολιτική ήταν πάντα στο μεγαλύτερο κομμάτι της trash (σκουπίδια). Το ίδιο και η τηλεόραση. Το πόσο ανάγκη έχει η μια πλατφόρμα την άλλη για ανακύκλωση των σκουπιδιών της έγινε πιο φανερό από ποτέ μετά την ανάδειξη του Αδωνη σε πολιτικό και μάλιστα αντιπρόεδρο στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Υπάρχει και λούνα παρκ «Τα Αηδονάκια» και φοβόμαστε μην μπερδευτούν τα παιδάκια. Ειδικά όταν η ακροδεξιά τσιρίδα βάζει μάσκαρα για να προκύψει άσφαιρη χειροβομβίδα στην πιάτσα, προκαλώντας όμως με τον κομ ιλ φο καθωσπρεπισμό της λάθος εντυπώσεις για το αν οι φούρνοι του Αουσβιτς ήταν χαμάμ σε σπα. Πιτσιρικάς, όπως όλοι οι πιτσιρικάδες, δεν έχανα εκπομπή trash tv. Αγαπημένη μου ήταν η Πέπη Τσεσμελή που έχει γυρίσει μαγικά βίντεο με τον μεγαλύτερο αδερφό της οικογένειας Αλέξανδρο, μολονότι τελικά του έκλεψαν τη δόξα ο Λεωνίδας και ο Αδωνης. Πιτσιρικάς επίσης είχα πολλές ανώμαλες φαντασιώσεις, που πολλές από αυτές έγιναν πραγματικότητα. Πολύ καιρό πριν, όμως, είχε γίνει πραγματικότητα κάτι χειρότερο. Ο Αδωνης Γεωργιάδης ήταν υπουργός Υγείας και μετά αντιπρόεδρος της ΝΔ, η μουσουργός κλασικής μουσικής γυναίκα του Ευγενία Μανωλίδου παρουσίαζε ριάλιτι στην τηλεόραση ρωτώντας τον κόσμο αν πηδήχτηκε ψες, ο Λεωνίδας και ο Αδωνης συνέχισαν να κάνουν τηλεπωλήσεις βιβλίων κρώζοντας σαν κοκόρια πριν από το λαιμοπνίξιμο, «εδώ τα καλά βιβλία για το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας με αποδείξεις ότι ο Μέγας Αλέξανδρος κατούρησε στον Αμαζόνιο και τον απολύμανε και γιατί η Πέπη Τσεσμελή έχει εξαφανιστεί από παντού. Το τελευταίο είναι αδικία».
Αδωνη, το μαντίλι σου γιατί ’ναι λερωμένο;
Στο Αουσβιτς μια από τις αγαπημένες ψυχαγωγικές ενασχολήσεις των αξιωματικών ήταν να ακούνε κλασική μουσική για χαλάρωση την ώρα που παρακολουθούσαν τις εκτελέσεις των κρατουμένων. Ο Αδωνης έχει άμεση πρόσβαση τόσο στην ακραία Δεξιά, μέσα από την πορεία του στον ΛΑΟΣ, όσο και στην κλασική μουσική, μέσω της συζύγου του. Αυτός ο δυναμικός συνδυασμός τον οδήγησε σε μερικά κομψά αντισημιτικά σχόλια. Το 2017 ο Αδωνης ζητάει συγγνώμη για τον παλιό αντισημιτισμό του με κείμενο το οποίο έκλεινε ως εξής: «[...] Ακόμη περισσότερο λυπάμαι που υποστήριξα και προώθησα το υβριστικό για τους Εβραίους βιβλίο του Κώστα Πλεύρη».
Όχι μόνο κωλοτούμπας λοιπόν, αλλά και αγνώμων, αφού, όπως ο ίδιος υποστήριζε, ο Πλεύρης (πατήρ) υπήρξε ο πνευματικός του γκουρού, αυτός, ντε, που τον μύησε στις διδαχές της μισαλλόδοξης ναζιστικής απόχρωσης Δεξιάς. Στην τελική, αφού μπήκες στον κόπο να ζητήσεις συγγνώμη από τους Εβραίους, γιατί δεν είχες τα κοχόνες να το κάνεις και για όποια άλλη ομάδα προσέβαλες;
Κολυμπάω με μπρατσάκια και σουβλάκια καλαμάκια
Δηλαδή ό,τι να ’ναι. Η κωλοτούμπα είναι η μεγαλύτερη ειδικότητά του. Το 2011 από τον ΛΑΟΣ έβριζε συστηματικά τον Σαμαρά και μετά έγιναν κολλητάρια. Ελεγε ο Αδωνης από το βήμα του τηλεβιβλιοπωλείου του: «Διαβάζω ότι τώρα που έφυγε ο Βορίδης (σ.σ.: από τον ΛΑΟΣ) θα ακολουθήσει κι ο Γεωργιάδης. Δηλαδή, αναρωτιέμαι πραγματικά. Εχετε σώας τας φρένας;». Εμείς τα έχουμε (ή έτσι θέλουμε να νομίζουμε), κάποιοι άλλοι πρέπει να κοιτάξουν πώς από τη δριμεία αντιπολίτευση έφτασαν να ενταχθούν στη ΝΔ και μάλιστα να αναρριχηθούν και στην αντιπροεδρία του κόμματος.
«Γιατί μας έχουν παίξει οι νεοδημοκράτες τον Σαμαρά τον τελευταίο καιρό ως Μεταξά, ως νέο Μέγα Αλέξανδρο, ως μεγάλο πολεμιστή. Ο μεγάλος πολεμιστής δεν αφήνει την καρέκλα. Ο μεγάλος πολεμιστής βλέπει την καρέκλα, χραααπ, και την αρπάζει για να κυβερνήσει (σ.σ.: καλέ τι είναι η καρέκλα; Σερβιέτα;). Ο Σαμαράς αντί να κάνει αυτό, τι έκανε; Κρυβόταν στο τηλέφωνο, γιατί το μεγάλο πρόβλημα του Σαμαρά είναι απλό (σ.σ.: είχε απλήρωτο τον λογαριασμό;). Ο Σαμαράς λέει διάφορα διαφημιστικά τεχνάσματα, κανένας βουλευτής του ΛΑΟΣ δεν πρόκειται να πάει στη ΝΔ, πάρτε το είδηση, χωνέψτε το. Κανένας».
Χμμμ, κυρ Αδωνή μου, με ποια κυβέρνηση γίνατε υπουργός ανθυγιεινής και τρέχαμε στα ράντζα χωρίς καν χανζαπλάστ, με μπαμπάκια που τα πιέζαμε οι ίδιοι μέχρι να σταματήσει το αίμα;
Την ίδια εποχή έβριζε και ειρωνευόταν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την οικογένειά του, το Μητσοτακέικο. «Οχι λύσεις λαϊκίστικες τύπου Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά λύσεις πραγματικές». Και το στρουμφάκι Αδωνης έγινε αφέντης που κατάφερε να δώσει νέα έννοια στον όρο «λαϊκίστικο». Λογικό, εφόσον είναι ο πρωταγωνιστής του συγκεκριμένου ρόλου και ο πιο επικίνδυνος διαπραγματευτής της σημασίας του, εφόσον μέσα από έναν ψεύτικο καθωσπρεπισμό (του ξεφεύγει όταν ξεμένει από βαλεριάνες) έχει κάνει κουτάκι δώρου τα πάντα όλα, από ιδεολογία σε πορδολογία αγωγών ολούθε – υπολογίζεται πως το 2978 θα εκδικαστεί η τελευταία του υπόθεση (σε καλλιστεία 15άχρονης μις Χοντρά Μπούτια στα Σούρμενα φορώντας στρινγκ την ελληνική σημαία). Σε βίντεο ειρωνεύεται την προσφορά του Μητσοτάκη να δώσει το αυτοκίνητό του και τη βουλευτική του αποζημίωση στη Βουλή και λέει πως θα δώσει ο ίδιος το βουλευτικό του αυτοκίνητο και την αποζημίωσή του στον καλό συνάδελφο Κυριάκο Μητσοτάκη, γιατί δεν αντέχει η καρδιά του να τον βλέπει να κυκλοφορεί με τα πόδια. Λογικό, αν είσαι κοντός σε πιάνει η καρδιά σου να βλέπεις έναν ψηλό να περπατάει μπροστά σου.
Ο καρπαζοεισπράκτορας αδερφός
Οταν ο Αδωνης άρχισε να ενεργείται ενεργά (sic) με την πολιτική έπρεπε να βρει έναν τρόπο να ενεργείται και με τις εκδόσεις και τηλεπωλήσεις των βιβλίων του. Εκεί καλείται ο αδερφός Λεωνίδας, ο οποίος σαν τον τηλεβόα του «Πάρα 5» βρίσκει την ευκαιρία να αναδείξει ένα ταλέντο που συνδυάζει τον Λουί ντε Φινέ με τον Πλάτωνα. Το βιβλίο του «Μαθήματα φιλοσοφίας» προλογίζεται από τον Αριστείδη Παπανδρέου ως εξής: «Ο Συγγραφεύς της προκείμενης Πραγματείας, βαθύς γνώστης της Μαθηματικής Επιστήμης επί πανεπιστημιακού επιπέδου, με την έγκρισιν του Πλάτωνος, ως βαθύς γνώστης της Γεωμετρίας και ουχί αγεωμέτρητος, εισήλθεν επιτυχώς εις την Ακαδημίαν του Πλάτωνος και ύστερα από λεπτομερή διευρεύνησιν των Πλατωνικών κρυφίων διδασκαλιών “Περί των Ιδεών” και κυρίως “Περί των δυνατοτήτων του Ενεργητικού μας νου εις τον Χώρον Γενέσεως και Φθοράς”, μας παρουσιάζει επί το απλούστερον και τρόπον κατανοητόν, ακόμη και δια τον δημοτικάριον ακροατήν μου εις την Ατλάντα των Η.Π.Α., το σύνολον της πραγματικής ταύτης ανωτέρω υπεργνώσεως».
Πάρε, αναγνώστη, το παραπάνω κείμενο, βάλε μέσα την Πέπη Τσεσμελή και έχεις μια άριστη εικόνα για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του Λεωνίδα, που όταν τις κάνει ταυτόχρονα με τον αδερφό του είναι σαν να βλέπεις τις αδερφές Μπρόγερ σε τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας.
Κάποιος να μετρήσει την πίεσή του
Από μόνο του το γεγονός του ότι ο Αδωνης και ο Λεωνίδας μας απασχολούν είναι πολύ θλιβερό δείγμα του τι ορίζεται σήμερα ως δημόσιος και ειδικά ως πολιτικός βίος. Το ερώτημα γίνεται πιο βίαιο από τη στιγμή που δεν μας απασχόλησαν από μόνοι τους, αλλά κέρδισαν αυτή την καταξίωση μέσω μεγάλης μερίδας πολιτών που ανακάλυψαν σε αυτούς τη χαμένη Ατλαντίδα, το τρίγωνο των Βερμούδων και τη λειτουργία του μηχανισμού των Αντικυθήρων μαζί, προκειμένου να απελευθερωθούμε ως έθνος και να γίνουμε ανεξάρτητες χαβαγιάνες (σαγιονάρες από τη Βραζιλία, που κι αυτήν εμείς, οι Ελληνες, την ιδρύσαμε).
Ο Άδωνης ήταν απλώς ένα στριγκλιάρικο ενοχλητικό πλάσμα, κατακόκκινο από ρινική συμφόρηση, που μας συνόδευε τηλεοπτικά τις μεθυσμένες νύχτες μας. Η μετατροπή του σε παράγοντα με υπόσταση αντιπροέδρου της ΝΔ, κύρος και επιρροή (εφόσον δεν μπήκε μόνος του νύχτα στη Βουλή) είναι μια κωμωδία τρόμου. Από αυτές που εμ γελάς, οπότε τις υποστηρίζεις σαν θέαμα, εμ περιμένεις όμως πότε ο δολοφόνος θα σπλατεριάσει την οθόνη σφάζοντας μια χαζή ξανθιά, δηλαδή εσένα.
Σεμνός και ταπεινός
Στο διαφημιστικό που γύρισε για τη συμμετοχή του στις εκλογές ως υποψήφιος της ΝΔ, 10 καθημερινοί άνθρωποι (κομπάρσοι) δήλωσαν ότι θα τον ψηφίσουν επειδή είναι «εργατικός, ετοιμόλογος, αποτελεσματικός, συμπαθητικός, σεμνός...».
Ο Δήμος Μούτσης σε δική του ανάρτηση στο Facebook αναδιατύπωσε τα παραπάνω με τον δικό του τρόπο: «Εξεταστική περίοδος Α΄ εξαμ. Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. ΔΑΠίτης φοιτητής που όχι μόνο δεν είχε πατήσει το πόδι του, δεν ήξερε καν τη διεύθυνση της Σχολής, βρέθηκε να περνάει όλα τα μαθήματα [...]. Στην ερώτηση δε: “ρε συ, πώς τα κατάφερες;” η απάντηση ήταν: “υπάρχουν και διαρροές”...». Διαρροή στη διαρροή, ο Αδωνης έφτασε σήμερα να είναι ο δεύτερος στην ιεραρχία της ΝΔ. Αν δεν ήταν τραγωδία, θα ήταν μια έκτακτη κωμωδία.
Aυτόβουλο μυθολουμπάγκο
Και ο κομμουνισμός από τον Αδωνη γεννήθηκε και ήταν ελληνικός
Μυθολογεί ο Χάνιμπαλ Λέκτερ
Ο Αδωνις ήταν ένας ωραίος νέος, αγαπημένος της Αφροδίτης. Η Αφροδίτη, «τιμωρώντας» τη Σμύρνα (μετέπειτα μητέρα του Αδώνιδος), την έκανε να νιώσει μεγάλο έρωτα για τον Κινύρα, τον οποίο και παραπλάνησε προκειμένου να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Άδωνις, ο οποίος ήταν πολύ όμορφος από τη νηπιακή του ακόμη ηλικία.
Η θεά τον έκρυψε μέσα σε μια λάρνακα (την έδωσε στην Περσεφόνη προς φύλαξη). Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο και αντίκρισε την ομορφιά του μωρού αποφάσισε μυστικά να μην επιστρέψει ξανά τον Άδωνι. Η θεϊκή διαμάχη που προέκυψε μεταξύ της θεάς του έρωτα και της θεάς του θανάτου ρυθμίστηκε από τον Δία ως εξής: ο Άδωνις να μένει το ένα τρίτο του χρόνου στον κάτω κόσμο με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο του χρόνου να μένει στον επάνω κόσμο με την Αφροδίτη και το εναπομείναν τρίτο όπου διάλεγε εκείνος (γαμώ τις κωλοτούμπες δηλαδή).
Τελικά, έπειτα από χρόνια ο ωραίος νέος σκοτώθηκε στη διάρκεια ενός κυνηγιού από έναν κάπρο (what the fuck?). Η Αφροδίτη θρήνησε πικρά τον αγαπημένο της. Από το αίμα του Αδώνιδος πρόβαλαν για πρώτη φορά από το χώμα τα κόκκινα ρόδα – τριαντάφυλλα. (Είπαμε, κόκκινα τριαντάφυλλα και τρεις διαφορετικές ζωές, τι δεν καταλαβαίνεις; Εντάξει, το ωραίος άντρας είναι αυτό που του προκαλεί τα προβλήματα ναρκισσισμού, αλλά πού να τα βάζεις τώρα με τους αρχαίους...)
5 ατάκες του Αδ(όνει)δος
Ενα
Αδωνης vs Aθ. Παπαχριστόπουλος:
«Ε, βέβαια, σιγά! Αφού σε προστατεύουν τα φιλαράκια σου, για να βρίζεις και να ασχημονείς. Συκοφάντη, χυδαίε! Δεν μιλάω άλλο με ανθρωπάκια, δεν χρειάζεται»
Δύο
Αδωνης για τον φάκελο στον Σόιμπλε:
«Οι τρομοκράτες κατά πάσα πιθανότητα έβαλαν το όνομά μου γιατί είμαι φίλος της Γερμανίας και του κ. Σόιμπλε στην Ελλάδα»
Τρία
Πολάκης vs Aδωνης:
«Κοιμάσαι εσύ το βράδυ γι’ αυτά που έκανες; Τα ραβασάκια που έστελνες στο ΚΕΕΛΠΝΟ κι εσύ και η γυναίκα σου για το ποιους να διορίσουμε σε βαστάνε ακόμη»
Τέσσερα
Αδωνης vs Πολάκης:
«Θα γίνει εδώ της Κρήτης. Με την τιμή και την υπόληψή μου δεν παίζει κανένας. Κοίτα με στα μάτια, Πολάκη, θα πέσετε κάποια στιγμή και τότε δεν τη γλιτώνεις με τίποτα»
Πέντε
Γκολεμά vs Aδωνης:
«Ρε μαλάκα του κερατά, επειδή η μάνα μου με μεγάλωσε πλένοντας σκάλες, με έκανε άνθρωπο κι όχι σίχαμα σαν εσένα, μη σε πετύχω, ρε καθίκι, πουθενά, θα σε φτύσω»