Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2017

Τρέχουν σαν άλογα τα χρόνια φτερωτά κι εγώ κρατιέμαι από την αναπνοή σου

ΒΑΘΙΕΣ ΑΝΑΠΝΟΕΣ

Στίχοι : Ηλίας Κατσούλης
Μουσική : Παντελής Θαλασσινός
Ερμηνεία : Παντελής Θαλασσινός.

Κάποιες από τις φωτογραφίες ανήκουν στον φωτογράφο Γιώργο Τσούμπα


Βαθιές αναπνοές
σαν κτύποι στο κελί μου
τα λόγια σου καλή μου
σ'αυτό το βουητό.

Βαθιές αναπνοές
ανάσες της ερήμου
μικρό λευκό κερί μου
τη φλόγα σου κοιτώ.

Κλείνω τα βλέφαρα τα μάτια ανοιχτά
παίρνω βαθιές αναπνοές απ' τη ζωή σου
τρέχουν σαν άλογα τα χρόνια φτερωτά
κι εγώ κρατιέμαι από την αναπνοή σου...

Βαθιές αναπνοές
αγγελοβάλσαμό μου
σ'αυτόν τον καλπασμό μου
κρυμμένη προσευχή.

Βαθιές αναπνοές
όλα τα σ'αγαπώ σου
πάνω στο πρόσωπό σου
σαν φώτα στη βροχή.

Κλείνω τα βλέφαρα τα μάτια ανοιχτά
παίρνω βαθιές αναπνοές απ'τη ζωή σου
τρέχουν σαν άλογα τα χρόνια φτερωτά
κι εγώ κρατιέμαι από την αναπνοή σου...
https://www.altsantiri.gr/wp-content/uploads/2017/11/c7a734e4e1ee3b9731694d3eec427fcf-1-696x464.jpg Τα κόλλυβα της Φώφης



Η Κεντροαριστερά δεν έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης, γιατί οποιοδήποτε κόμμα θα είχε ένστικτο αυτοσυντήρησης, δεν θα έβγαζε αρχηγό τη Φώφη. Όταν οι ψηφοφόροι της ΝΔ ένιωσαν ότι με Μεϊμαράκη δεν μπορούν να κερδίσουν, ψήφισαν ό,τι άλλο υπήρχε. Κούλη, κι ας αποδείχθηκε στην πορεία κουλότερος.

του Νίκου Μωραΐτη
 Πηγή: altsantirinews.gr
21-11-2017
Τώρα που τελείωσαν οι εκλογές στην Κεντροαριστερά, μερικά απλά συμπεράσματα. Απλά – για να βρίσκονται στον αντίποδα ενός πολυσύνθετου κόμματος, που ανύψωσε την κλοπή στο επίπεδο της επιστήμης και λαφυραγώγησε μία ολόκληρη χώρα με χειρουργική ακρίβεια.

    Η Κεντροαριστερά είναι το ΠΑΣΟΚ. Το γνωστό, το σεσημασμένο. Πέραν αυτού, ουδέν. Οι μη καθαρόαιμοι πασοκικοί υποψήφιοι πάτωσαν, αποκλείστηκαν από το β’ γύρο, στον οποίο διαγ(κ)ωνίστηκαν η αρχηγός και ένα σκληρό κομματικό στέλεχος.
    Ποτάμια, παραπόταμοι και ρυάκια έχουν φύγει από καιρό προς ΝΔ μεριά. Γιατί να περιμένουν μετά τις εκλογές να δουν με πόσα υπουργεία αντάλλαγμα θα συνεργαστεί η Κεντροαριστερά με τον Κυριάκο; Πάνε κατευθείαν στο μεγάλο σύμμαχο και τελειώνει η υπόθεση.
    Η Κεντροαριστερά δεν έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης, γιατί οποιοδήποτε κόμμα θα είχε ένστικτο αυτοσυντήρησης, δεν θα έβγαζε αρχηγό τη Φώφη. Μα, θα μου πείτε, τον έχεις ακούσει τον Ανδρουλάκη να μιλάει; Τον έχω ακούσει, αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Όταν οι ψηφοφόροι της ΝΔ ένιωσαν ότι με Μεϊμαράκη δεν μπορούν να κερδίσουν, ψήφισαν ό,τι άλλο υπήρχε. Κούλη, κι ας αποδείχθηκε στην πορεία κουλότερος.
    Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα. Είναι μία ωραία παλαιά εκπομπή μαγειρικής με τη Βέφα Αλεξιάδου, τον καιρό που ο τηλεμάγειρας έχει πλέον μυς, γραμμώσεις και θεληματικό πηγούνι. “Αυτό μάθαμε, αυτό ξέραμε, εγώ τον μπαμπά της Φώφης τον θυμάμαι νέον και καμαρωτόν να κάνει έφοδο στο Γενικό Κρατικό όπου νοσηλευόταν η συνυφάδα μου -Θεός σχωρέστην- , αν δεν υπήρχε αυτός -Θεός σχωρέστον- δεν θα είχαμε ΕΣΥ, κι αν δεν υπήρχε ο Ανδρέας -Θεός σχωρέστον- θα κρύβαμε ακόμη την εφημερίδα κάτω από το σακάκι μας”. Ένα “Θεός σχωρέστον” είναι το ΠΑΣΟΚ, και η Φώφη – Βέφα φυσικά μαγειρεύει καλύτερα τα κόλλυβα “από αυτόν τον νεαρό, τον πώς τον είπαμε, Μίμη Ανδρουλάκη,  α όχι, Νίκο…”
    Κι όμως το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ. Πήγε στο ΣΥΡΙΖΑ το ΠΑΣΟΚ; Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει αυτό το επιχείρημα; Κι αν πήγαν 10 στελέχη, το ΠΑΣΟΚ της καταστροφής μας, το ΠΑΣΟΚ του μεγάλου πανελλήνιου εμετού είναι ακόμα ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚ ψηφίζει. Δείτε ποιοι πήγαν στις κάλπες για το νέο αρχηγό της Καντροαριστεράς: Σημίτης, Βενιζέλος, Ψυχάρης, ΓΑΠ, Λοβέρδος και όλοι εκείνοι οι σκελετοί μίας ντουλάπας που θέλουμε να διπλοκλειδώσουμε για πάντα.

Τι σχέση είχε ο σπουδαίος ζωγράφος Βάλτερ Σίκερτ με τον Τζακ τον αντεροβγάλτη;

Σχετική εικόνα 






















Βάλτερ Σίκερτ (1860-1942) : διαπρεπής  (γερμανο-εγγλέζος) ζωγράφος που συνέδεσε τον ιμπρεσιονισμό με τη νεωτερική τέχνη του 20ού αιώνα. Η θεματολογία των πινάκων του  έδωσε λαβή ανάπτυξης ακραίων θεωριών για την ταυτότητα του μυστηριώδους  "αντεροβγάλτη" κατά συρροήν δολοφόνου Τζακ.
Ειδικότερα, μια σειρά πινάκων του Σίκερτ, που παρουσιάζουν γυμνά σώματα ιεροδούλων της κακόφημης περιοχής όπου έδρασε ο δολοφόνος, ήγειραν κατά καιρούς και εξακολουθούν ακόμα να εγείρουν τις υποψίες για το ρόλο του καλλιτέχνη  στην ιστορία αυτή.

Walter Sickert - Wikipedia

Αποτέλεσμα εικόνας για Richard SickertΑυτός είναι  ο πίνακας που θεωρήθηκε "απόδειξη" της ανάμειξης του καλλιτέχνη στο  σίριαλ  των  σφαγιασμών που διέπραξε ο Τζακ ο αντεροβγάλτης. Παρουσιάζει έναν "πελάτη" καθισμένο σε ένα κρεβάτι  δίπλα στο γυμνό και άψυχο σώμα μιας ιερόδουλης, που  έχει στραμμένο το κεφάλι της προς τον τοίχο.  Το  σκυμμένο κεφάλι  του άντρα υποδηλώνει  μια έμμεση ομολογία , όπως υποστηρίζουν οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας , τις τύψεις του για το μόλις διαπραχθέν έγκλημά του.

*Does this painting by Walter Sickert reveal the identity of Jack the ripper?

**Walter Sickert : The Camden Town Nudes - The Art Tribune

***O Τζακ ο Αντεροβγάλτης αποκαλύπτεται -

Αιώνιος έρωτας



Για τον μαζάνθρωπο της μετανεωτερικής εποχής μας

Ατομικισμός, μαζοποίηση και μοναξιά

Μέσα σε ένα σκηνικό παγκόσμιας ιδεολογικής σύγχυσης και κοινωνικής και οικονομικής ανασφάλειας, ο σύγχρονος άνθρωπος ψάχνει να βρει τον δρόμο του, συχνά παλεύοντας μεταξύ της Σκύλλας του εγωπαθούς και αντικοινωνικού ατομικισμού και της Χάρυβδης του πλήρους αφανισμού του μέσα στον απρόσωπο χυλό μιας παγκοσμιοποιημένης εξουσιαστικής υπερδομής, που άλλοτε του αφήνει λάσκα το χαλινάρι και άλλοτε του δείχνει το εξουσιαστικό ολοκληρωτικό της πρόσωπο.
Στον δρόμο αυτό, οι οδοδείκτες, ανεπαρκείς και «πειραγμένοι», συχνά εκπέμπουν νεφελώδη, δυσανάγνωστα και παραπειστικά σήματα, που δρουν αποπροσανατολιστικά και επιτείνουν τη σύγχυση.
Στην επίταση της σύγχυσης συμβάλλουν επίσης πολλά ΜΜΕ, με τις εσκεμμένα ψευδείς ειδήσεις τους, ο τεράστιος και δύσκολα διαχειρίσιμος, αξιολογικά, όγκος της διαθέσιμης πληροφορίας, αλλά και μια εκπαίδευση, δίχως παιδεία, που είναι καθαρά χρηστική και αγοραία, και –εκτός από την επαγγελματική της στοχοθεσία– σίγουρα δεν αποβλέπει και σε μια ουσιαστική εσωτερική καλλιέργεια του ανθρώπου.
Η μαζοποίηση του ανθρώπου, το «χάσιμο» του εαυτού μέσα στον κόσμο, αλλά και η ακόρεστη ανάγκη του, από την άλλη μεριά, να ξεχωρίσει πάση θυσία από τη μάζα και την ανωνυμία, βυθιζόμενος στον αυτάρεσκο ατομικισμό, έχουν τις ρίζες τους σε μια παραδόξως κοινή όσο και ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο, που σηματοδοτεί μια ακόμη αντιφατικότητα στην πορεία της ανθρώπινης και κοινωνικής εξέλιξης.
Είναι η περίοδος που η Ιστορία μπαίνει σε δυναμική επανεκκίνηση μετά τη μακραίωνη στασιμότητα του Μεσαίωνα και τη φυσιοκρατική και ουμανιστική φρεσκάδα της Αναγέννησης. Είναι η ιστορική εποχή των Νέων Χρόνων, με την επιστημονική επανάσταση του 17ου κυρίως αιώνα και με τις τόσες, πολλά υποσχόμενες ιδεολογικές, επιστημονικές και κοινωνικές του αλλαγές, που πολύ σύντομα οδήγησαν, τον 18ο αιώνα με τον κοινωνικά χειραφετικό αλλά και ανολοκλήρωτο Διαφωτισμό, στην πρώτη βιομηχανική επανάσταση και αργότερα, τον 19ο αιώνα, στη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση, με την πρώτη βιομηχανικά οργανωμένη μαζοποίηση του ανθρώπου, ως ανώνυμης και πλήρως χειραγωγημένης εργατικής δύναμης στους χώρους παραγωγής.

Είναι όμως συγχρόνως και η περίοδος κατά την οποία η αρχή της υποκειμενικότητας εμφανίζεται δυναμικά στο προσκήνιο, τόσο στο γνωσιοθεωρητικό και ιδεολογικό γενικότερα πεδίο, κυρίως με τον Kant, όσο και στην κοινωνική ζωή, την ηθική και την τέχνη. Ηδη όμως, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Habermas, o Hegel εξηγεί και σχολιάζει, με βάση αυτή την αρχή, που άμεσα συνδέεται με την έννοια του ατομικισμού, «γιατί ο νεότερος κόσμος υπερέχει και ταυτόχρονα γιατί είναι επιρρεπής στην κρίση: ο σύγχρονος κόσμος βιώνεται ως ο κόσμος της προόδου και μαζί του αλλοτριωμένου πνεύματος» (Jürgen Habermas, «Ο φιλοσοφικός λόγος της νεωτερικότητας», με πρόλογο του συγγραφέα για την ελληνική έκδοση, μτφρ. Α. Αναγνώστου-Α. Καραστάθη, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1993, σ. 33).
__________________________________________________
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ

Γιώργος Σκουλάς "Η Κριτική Σκέψη του J. Habermas για τις Μορφές της Σύγχρονης Κοινωνίας" pdf...

 __________________________________
Με τη μετάβαση από τη νεωτερικότητα στη μετανεωτερικότητα υπάρχει μια έξαρση του ατομικισμού και της ανούσιας αυτοπροβολής, που βοηθιέται σημαντικά από την υποχώρηση, στη σύγχρονή μας εποχή, της δύναμης του λόγου μπροστά στη δύναμη της εικόνας. Υπάρχει όμως, στον αντίποδα, και μια συστηματοποιημένη προσπάθεια πλήρους μαζοποίησης του ανθρώπου και εξαφάνισης, μέσα σε έναν άγευστο, παγκοσμιοποιημένα ομογενοποιημένο χυλό, της οποιασδήποτε ιδιοπροσωπίας του. Είναι ωστόσο πολύ ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι τόσο το ρεύμα του ατομικισμού όσο και αυτό της μαζοποίησης συμβάλλουν το ίδιο καταστροφικά στην αποσύνδεση του ατόμου από μια κοινωνία των πολιτών.
Στην ταχυφαγία και την ταχυκουλτούρα της σύγχρονης κοινωνίας –με την ερεθιστική παρουσία τού όλο και πιο γρήγορου και πληθωρικού διαδικτύου, την τάχιστη επικοινωνία, τις εύκολες όσο και επιφανειακές ανθρώπινες σχέσεις, την πολυδιάσπαση και τον αποπροσανατολισμό, αλλά και την καταπιεστική επιθυμία για την άμεση ικανοποίηση ανούσιων αναγκών, που διαρκώς και τεχνηέντως μας επιβάλλονται– ο άνθρωπος αδυνατεί να συναντηθεί αναστοχαστικά, ακόμη και με τον ίδιου του τον εαυτό, σε έναν δρόμο της δημιουργικής αυτογνωσίας, της φρόνησης, της σωφροσύνης και της μεσότητας.
Και αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού η δημιουργική όσο και συχνά ενοχλητική αυτή συνύπαρξη –χωρίς την οποία δεν μπορούν να υπάρξουν περισυλλογή και βαθύτητα σκέψης, αυτοεξέταση και αυτογνωσία, συναισθηματική και κοινωνική ζωή και μια ενατένιση και μελλοντική προβολή του βίου– απαιτεί πρωτίστως χρόνο και εσωτερική ηρεμία, ώστε να κατανοήσει ο άνθρωπος τόσο την αυταξία του όσο και την κοινωνική του αξία ως αλληλέγγυο και ισότιμο μέλος μιας ευρύτερης ανθρώπινης αλλά και βιοκεντρικά προσανατολισμένης κοινωνίας, απαλλαγμένης από αλλοτριωτικές, εξουσιαστικές και ολοκληρωτικές τάσεις.

Ενόσω λοιπόν ο άνθρωπος θα βρίσκεται μακριά από τον μέσο δρόμο της αυτογνωσίας αλλά και της κοινωνικής ευαισθησίας και της ισότιμης και αλληλέγγυας κοινωνικής του συμμετοχής, είτε αυτοεγκλωβισμένος στην αντιπαραγωγική και μοναχική αυταρέσκεια του ατομικισμού του, από τη μια μεριά, είτε στην ισοπεδωτικά οργανωμένη μαζοποίηση και ομογενοποίησή του, στο επικυρίαρχο ρεύμα της παγκοσμιοποίησης, από την άλλη, θα αισθάνεται πάντοτε την αβάσταχτη μοναξιά της ύπαρξής του.

* καθηγητής Φιλοσοφίας της Τεχνοεπιστήμης στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ

Ύβρη στη μνήμη θυμάτων να παριστάνουν τους κήνσορες!

Η καταστροφή στη Μάνδρα ερχόταν... από το 2003

Η καταστροφή στη Μάνδρα ερχόταν... από το 2003
Ως «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος» περιγράφουν οι ειδικοί την τραγωδία της Μάνδρας, η οποία εξακολουθεί μέχρι σήμερα να μετράει  νεκρούς. Όπως αποκαλύπτεται μάλιστα, όλα φαίνεται να έγιναν «νομότυπα» με τις υπογραφές υπουργών, τη σύμφωνη γνώμη της τοπικής αυτοδιοίκηση αλλά και τη σχετική έγκριση κρατικών φορέων λίγο πριν τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ήταν λοιπόν το 2003 όταν, όπως αποκάλυψε σε σχετική ανάρτησή του στα social media ο καθηγητής Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, Νίκος Μπελαβίλας,  εγκρίθηκε η επέκταση της πόλης της Μάνδρας μέσα στο ρέμα. Πιο συγκεκριμένα, με κοινή απόφαση των τότε υπουργών ΠΕΧΩΔΕ, Βάσως Παπανδρέου και Γεωργίας, Φώτη Χατζημιχάλη, εκδόθηκε η απόφαση για  «Τροποποίηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Δήμου Μάνδρας (Ν. Αττικής) ΦΕΚ 1066Δ'/9.10.2003». Όπως επισημαίνει ο κ. Μπελαβίλας  «με αυτή τη νέα επέκταση της πόλης με χρήσεις εμπορίου, βιομηχανίας κλπ. προς τα ανατολικά και νότια, διεκόπη η ροή των νερών που έρχονται από το όρος Πατέρας. Εκεί ακριβώς ανταμώνουν τα ρέματα Κατσιμίδι και Σκυλόρεμα».
Επιπλέον, τονίζει πως το σχετικό Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο «πουθενά δεν σημειώνει, ως όφειλε, ρέμα, κοίτη, πράσινη πενηντάμετρη ζώνη όπως προβλέπει η νομοθεσία. Αντίθετα, επάνω σχεδόν στην κοίτη τοποθετούνται οι νέες ασφάλτινες λεωφόροι». Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μπελαβίλας, είναι να δημιουργηθεί ένας «συνδυασμός, που αποδείχτηκε εκρηκτικός. Η διάθεση για άμεση ένταξη νέων εκτάσεων στο real estate παραμονές Ολυμπιακών Αγώνων δεν επέτρεψε να ληφθούν μέτρα, δηλαδή να "σπαταληθεί" γη σε τέτοιο προνομιακό σημείο ώστε να αφεθεί η κοίτη ελεύθερη».
Ο κ. Μπελαβίλας μάλιστα συνοδεύει την ανάρτηση του και με σχετική φωτογραφία του ΓΠΣ, όπου με μωβ χρώμα αποτυπώνονται οι περιοχές που διακόπτουν το ρέμα είτε με χαρακτηρισμό «Κέντρο Πόλης» είτε με χαρακτηρισμό «Βιομηχανία».

Θα πρέπει να επισημανθεί βέβαια, πως η εν λόγω κατάσταση ήταν λίγο πολύ γνωστή τόσο στους εκπροσώπους της κεντρικής όσο και της τοπικής διοίκησης αλλά και στους αρμόδιους κρατικούς φορείς. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι, όπως αναφέρουν ασφαλείς πληροφορίες, εστάλη επείγον έγγραφο εκ μέρους του ΙΓΜΕ προς την Περιφέρεια Αττικής την επομένη της μεγάλης καταστροφής, στο οποίο περιγράφεται ο κίνδυνος που διατρέχει η Μάνδρα, με δεδομένο πως το κέντρο της πόλης έχει χτιστεί πάνω στη συμβολή δύο ρεμάτων.
«Υπάρχουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα πίσω από την επέκταση του σχεδίου πόλης»
«Όλα έγιναν νομότυπα, όσα κτίρια χτίστηκαν πάνω στην κοίτη του ρέματος, είτε κατοικίες είτε βιομηχανικά, είχαν την έγκριση της πολεοδομίας αλλά και τη σύμφωνη γνώμη της τοπικής αυτοδιοίκησης» σημειώνει μιλώντας στο Tvxs ο Νίκος Μπελαβίλας κι αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «Εάν τα συγκεκριμένα κτήρια δεν είχαν τόσο ισχυρές αντισεισμικές προδιαγραφές, αφού αυτές προβλέπονται λόγω της έντονης σεισμικής δραστηριότητας στη χώρα μας, θα είχαν καταρρεύσει. Αντιθέτως, αυτά τελικά λειτούργησαν ως φράγματα, τα οποία εγκλώβισαν νερά και λάσπες».
Για τον κ. Μπελαβίλα οι λύσεις που υπάρχουν σε ό,τι έχει να κάνει με την περίπτωση της Μάνδρας δεν είναι πολλές, οφείλουν όμως να είναι δραστικές: «Η μία λύση είναι να γίνει εκτροπή του ρέματος, όπως συνέβη στην περίπτωση του Κηφισού. Αυτό βέβαια απαιτεί 15 χρόνια στην καλύτερη περίπτωση. Εκτιμώ δε πως αυτό μάλλον θα σήμαινε και το τέλος της επέκτασης του σχεδίου πόλης, κάτι που θα ενοχλούσε αρκετούς, καθώς υπάρχουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή. Η άλλη λύση είναι να πάρουμε κάποιες σημαντικές εκτάσεις, που βρίσκονται πάνω στο ρέμα, προκειμένου να δημιουργήσουμε τον απαραίτητο χώρο για να περνάει αυτό. Σε αυτή την περίπτωση βέβαια η κοίτη αναγκαστικά θα περάσει μέσα από τη βιομηχανική ζώνη. Εκεί πιθανότατα θα χρειαστεί να γκρεμιστούν και κτίσματα».
«Η Μάνδρα ήταν καταδικασμένη από τις πρώτες ψιχάλες της Τρίτης»
Για «διαχρονικό βιασμό της Μάνδρας» κάνει λόγο από την πλευρά του ο Αγρονόμος - Τοπογράφος Μηχανικός και μέλος του Δ.Σ. Συλλόγου Ροή - Πολίτες Υπέρ των Ρεμάτων, Δημήτρης Θεοδοσόπουλος. «Τα ρέματα στην περιοχή (Σούρες και Αγία Αικατερίνη πιο συγκεκριμένα) είναι τα αθώα θύματα ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος» τονίζει εμφατικά προσθέτοντας παράλληλα: «Επί δεκαετίες, με την ανοχή των κρατικών και τοπικών αρχών, ο ζωτικός χώρος των ρεμάτων άρχισε να καταλαμβάνεται και σε κρίσιμα σημεία στην πορεία του (απότομες κλίσεις, απότομες αλλαγές εύρους, απότομες αλλαγές διεύθυνσης) οι επεμβάσεις που έγιναν οδήγησαν στην αύξηση της ορμής του εξαιρετικά μεγάλου όγκου νερού που έπεσε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα το πρωί της Τετάρτης».
Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Θεοδοσόπουλος αναφέρει: «Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, μέσα σε 20 λεπτά το ύψος του νερού από 50 πόντους έφτασε τα 3 μέτρα, γεγονός που εξηγείται μόνο από το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή έφραξαν με φερτά υλικά (μπάζα) οι βασικές δίοδοι εξόδου των ρεμάτων, οι οποίες ήταν ήδη μικρότερες από ότι χρειάζονταν. Η φράξη αυτή σε συνδυασμό με τη μεγάλη ταχύτητα των νερών λόγω της συμπίεσης της κοίτης από αυθαίρετα (νόμιμα και μη) οδήγησε τα νερά στο δρόμο Θηβών - Ελευσίνας και έπειτα στα σπίτια των ανθρώπων. Από το βορρά το ρέμα Σούρες διοχέτευε ασταμάτητα νερό στην Μάνδρα, ενώ παράλληλα σημαντικές ποσότητες νερού έρχονταν και από τα Δυτικά από το ξεχείλισμα του ρέματος Αγίας Αικατερίνης, το οποίο κατέληξε και αυτό να επανακαταλάβει τον χώρο του, που είχε μετατραπεί σε δρόμο».
Με βάση όλα τα παραπάνω σύμφωνα με τον κ. Θεοδοσόπουλο «η Μάνδρα ήταν καταδικασμένη ήδη από τις πρώτες ψιχάλες που έπεσαν το βράδυ της Τρίτης». Παράλληλα φέρνει στο φως και φωτογραφίες, που αποδεικνύουν το «διαχρονικό έγκλημα» που έχει συντελεστεί στην περιοχή.


**************************

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ


 dourou_mitsotakis_mpakogianni2323